Αν υπάρχει Θεός

«Αν υπάρχει Θεός», υποστήριζε, «ο άνθρωπος είναι δούλος του. Ο άνθρωπος όμως μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος. Άρα, δεν υπάρχει Θεός».

Ή, παραφράζοντας τη φράση του Βολταίρου, «αν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να τον καταστρέψουμε» απ’ το ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ.

Ο Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς Μπακούνιν θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει μια σπουδαία στρατιωτική ή ακαδημαϊκή καριέρα ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Μόσχας. Η  επαναστατική του δίψα όμως τον οδήγησε σε άλλα μονοπάτια, απορρίπτοντας τις αστικές συμβάσεις μέσα στις οποίες μεγάλωσε.

Επηρεασμένος από την εγελιανή φιλοσοφία-στα νεανικά του χρόνια μετέφρασε πρώτος στα ρώσικα το έργο του Χέγκελ- και ιδιαίτερα από την ιστορική διαλεκτική, ο Μπακούνιν διατύπωσε τη θεωρία της  αναρχικής πάλης. Ήρθε σε επαφή με τον Μαρξ δημιουργώντας μια εκρηκτική σχέση, ενώ σημαντική υπήρξε η γνωριμία του με τον Προυντόν- πολλές απ τις ιδέες του οποίου υιοθέτησε. Αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην πραγμάτωση των ιδεών και των ιδανικών του. Υπήρξε όμως πάντα μεγάλος πολέμιος κάθε μορφής κράτους, ακόμα και αυτού του σοσιαλιστικού.

 Ovi_greece_1116_086a.gif

«Το πρόβλημα δεν έγκειται σε κάποια συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης, αλλά στην ίδια την ύπαρξη της ίδιας της κυβέρνησης».

Έλαβε μέρος στη Γερμανική Επανάσταση του 1848 και στην Πολωνική του 1863, ενώ το 1849 τον βρίσκει στα οδοφράγματα της Δρέσδης όπου συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο.

Αν και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια, καμιά φυλακή δε θα μπορούσε να κρατήσει αυτό το ελεύθερο πνεύμα. Προσπάθησε να δραπετεύσει και καταδικάστηκε εκ νέου σε θάνατο. Γλιτώνει και εκδίδεται στη Μόσχα, όπου από εκεί στέλνεται εξόριστος σε ένα μπουντρούμι στη Βαλτική και στη συνέχεια τη Σιβηρία. Ο Μπακούνιν δραπετεύει και διασχίζει μια απόσταση πάνω από 1.000 μίλια μέσα από ανυπέρβλητα εμπόδια και κακουχίες, φθάνοντας τελικά στη θάλασσα και περνώντας στην Ιαπωνία. Η οδύσσεια του Μπακούνιν συνεχίστηκε, με επόμενους σταθμούς την Καλιφόρνια και τη Νέα Υόρκη μέχρι να καταλήξει στο Λονδίνο.

Το 1868, ιδρύει μαζί με τον Μαρξ τη Διεθνή Ένωση Εργαζομένων, γνωστή ως Πρώτη Διεθνή, η οποία ήταν μια ομοσπονδία ριζοσπαστικών συνδικάτων με παραρτήματα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Οι συγκρούσεις Μπακούνιν και Μαρξ είναι συνεχείς και σφοδρές καθ’ όλη τη διάρκεια της Διεθνούς, και αντικατοπτρίζουν τις διαφορές τους τόσο σε επίπεδο ιδεών, όσο και τακτικής αλλά και χαρακτήρα.

Ο Μαρξ πίστευε ότι η επανάσταση θα ξεσπάσει στις αναπτυγμένες χώρες και το βιομηχανικό προλεταριάτο, ενώ ο Μπακούνιν ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από τις υπανάπτυκτες χώρες (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κτλ) και η βάση της θα είναι οι αγρότες, διανοούμενοι και το «λούμπεν» προλεταριάτο. Η ιστορία απέδειξε ότι ο Μπακούνιν είχε δίκιο, ανεξάρτητα με την εξέλιξη αυτών των επαναστάσεων.

«Το άστρο της επανάστασης θα ανατείλει ψηλά πάνω από τη Μόσχα, μέσα από μια θάλασσα αίματος και φωτιάς και θα μεταβληθεί σε φάρο που θα οδηγήσει σε μια απελευθερωμένη ανθρωπότητα».

Ο Μπακούνιν υπήρξε υπέρμαχος της απόλυτης ελευθερίας, της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης, γι αυτό και υπερασπίστηκε τη δημιουργία των επαναστατικών Κομμούνων. Όπως έλεγε για τον εαυτό του, «δεν εντάσσομαι σε κανένα σύστημα, είμαι κυνηγός της απόλυτης αλήθειας».

Το 1870 ηγήθηκε μιας εξέγερσης στη Λυών, οι αρχές της οποίας αποτέλεσαν αργότερα βάση για την Παρισινή Κομμούνα του 1871. Η αντίθεσή του με τον Μαρξ θα κορυφωθεί στο συνέδριο της Διεθνούς το 1872, όταν η κυρίαρχη σύγκρουση  ήταν ανάμεσα στη φράξια που στήριζε τη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές εκλογές, και τη φράξια γύρω από τον Μπακούνιν που αντιτάχτηκε σε μια τέτοια συμμετοχή.

Ο Μπακούνιν θεωρούσε ότι η δικτατορία του προλεταριάτου θα δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε μια νέα τάξη να αντικαταστήσει τους παλαιούς φεουδάρχες και τους νεοκαπιταλιστές, και να αρνηθεί στους ανθρώπους την ελευθερία τους.

Ο Μπακούνιν είχε και πάλι δίκιο.

Η επικράτηση της φράξιας του Μαρξ, που υποστήριζε την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και την ύπαρξη μιας μεταβατικής μορφής κράτους μετά την επανάσταση και η ήττα της ομάδα του Μπακούνιν, σήμανε την απομάκρυνση του ίδιου και άλλων που θεωρήθηκαν ένοχοι για συγκρότηση μυστικής οργάνωσης μέσα στη Διεθνή.

Τα τμήματα της Διεθνούς, τα οποία υποστήριζαν την άμεση επαναστατική δράση και την κατάργηση του κράτους ,οργάνωσαν τη δική τους Διάσκεψη της Διεθνούς στην Ελβετία.

Παρά το γεγονός ότι η υγεία του είχε κλονιστεί, δε σταμάτησε να δραστηριοποιείται στα ριζοσπαστικά κινήματα της Ευρώπης, μέχρι τη στιγμή που αναγκάστηκε μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Βέρνης στην Ελβετία, όπου πέθανε την 1η Ιουλίου του 1876.

«Το πάθος της καταστροφής είναι δημιουργικό πάθος».

Ο Μπακούνιν υπήρξε ένας αυθεντικός επαναστάτης, περισσότερο μια ηθική προσωπικότητα παρά μια αυθεντία του πνεύματος (Π.Κροπότκιν). Ένας ριζοσπάστης με πρωτότυπες ιδέες, απαράμιλλη ευφράδεια και απίστευτη ζωτικότητα, που ασκούσε μια ακαταμάχητη γοητεία σε όσους τον προσέγγιζαν. Αν θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε ένα μόνο όνομα ανάμεσα στους επαναστάτες που σφράγισαν την ιστορία αυτού του κόσμου, ίσως αυτό να είναι το όνομα του Μιχαήλ Μπακούνιν.

Ο Μπακούνιν έχασε οι ιδέες του όμως όχι και γι αυτό, η ιστορία τον δικαίωσε.

«Ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο, σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα».

«Αυτός ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε κάτω από ένα συνηθισμένο άστρο αλλά κάτω από ένα κομήτη.» – Αλέξανδρος Χέρτζεν

Andy

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Αν υπάρχει Θεός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s