“Αλφαβητάρι της Κρίσης” – Πι (Π)

Το “Αλφαβητάρι της Κρίσης” είναι μια σειρά μικρών κειμένων, εμπνευσμένων από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν καθ’ όλη την περίοδο, από την έναρξη της πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να ονομάζεται “Μια εικόνα – 1000 λέξεις”, καθώς ουσιαστικά πρόκειται για μια άμεση καταγραφή συναισθημάτων, όπως αποτυπώθηκαν στο χαρτί, αμέσως μετά από τις πρώτες εντυπώσεις που άφησε μια φωτογραφία. Ας πούμε, ότι είναι τα συναισθήματα ενός… pic of the day. Αν και οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμες, έχω την προσδοκία, ότι το ίδιο το κείμενο θα βοηθάει τον αναγνώστη να δημιουργεί μόνος του την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του. Τελικά, ας το δούμε σαν ένα… κακόγουστο παιχνίδι.

Λίλιαν Μπαντάνη

Ovi_greece_044a

Πι (Π)

…όπως Περήφανα (γηρατειά)…

Ένα ακόμα “πορτραίτο”. Ας ξαναθυμηθούμε εκείνον τον γέροντα, τον συνταξιούχο – τον θυμάστε; Εκείνον που έκλαιγε ασυγκράτητα μπροστά στο φακό και προσπαθούσε να σκουπίσει τα μάτια του; Κατακόκκινα ήταν από το κλάμα. Εβδομήντα τόσο χρόνων άνθρωπος και να κλαίει σαν μικρό παιδί. Τον θυμάται κανείς;…

Φορούσε ένα παλιό τριμμένο μπεζ σακάκι, με μπαλώματα στους αγκώνες. Σίγουρα δεν ήταν δικό του. Σίγουρα θα του το είχε χαρίσει ο γιος του τις καλές εποχές, τότε που μπορούσε ακόμα να αγοράζει καινούρια για τον εαυτό του κι ό,τι δεν ήθελε πια, το χάριζε στον πατέρα του. Εκείνος πάλι, μια ζωή στην οικονομία, για να αγοράζουν καινούρια τα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια – μεγάλα πια και τακτοποιημένα – είχε λίγη περισσότερη άνεση. Είχαν περάσει όμως τα χρόνια και ποιος νοιαζόταν πια για αγορές και καινούρια ρούχα; Άσε που τώρα, τη θέση των παιδιών είχαν πάρει τα εγγόνια… Στο κεφάλι του φορούσε μια τραγιάσκα και παραμάσχαλα κράταγε ένα ψωμί. Ο γιος του άνεργος δυο χρόνια τώρα κι η νύφη του έπαιρνε 500 ευρώ. Πού να πρωτοπάνε 500 ευρώ, με δυο πιτσιρίκια; Σφράγισαν, λοιπόν, το σπίτι τους και μαζεύτηκαν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Εκεί – μα όσπρια θα ‘ταν; μα ζυμαρικά; – έμπαινε τουλάχιστον μια κατσαρόλα και υπήρχε ένα πιάτο φαϊ για όλους. Προς το παρόν – έστω και κουτσουρεμένες – έπεφταν οι δυο συντάξεις, πρόσθεταν και τα 500 της νύφης και τα κουτσο-έφερναν βόλτα, μέχρι να έβλεπαν τι θα γίνει. Τι θα γίνει; Τι θα μπορούσε να γίνει, αν ο γιος του δεν έπιανε κάπου δουλειά; “Αυτό το φρέσκο ψωμί που βλέπεις στη φωτογραφία, είναι για δυο μέρες, για 6 άτομα. Ακόμα κι αυτό πρέπει να κόψουμε, γιατί πώς θα πληρώσουμε το αγγλικά του μεγάλου, παιδάκι μου;” – 7 ετών ο μεγάλος… Και να τα μάτια να τρέχουν ποτάμια. “Είναι και τα φάρμακα βλέπεις, που τα πληρώνουμε από την τσέπη μας. Ευτυχώς, δεν λες, που δεν παίρνουμε πολλά, ούτε εγώ, ούτε και η γιαγιά; Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ούτε και αυτό”. Και δώσ’ του τα μάτια ποτάμια!…

Δεν τον ένοιαζε, ούτε για τον εαυτό του, ούτε και για τη γριά του. Ούτε καν για τη νύφη και το γιο. Να.. για εκείνα τα πιτσιρίκια μόνο έκλαιγε, που δεν έφταναν πια ούτε για μια σοκολάτα! Κι εκείνος ήταν παππούς, που να πάρει, και ήθελε να ζει αξιοπρεπώς! Να μπορεί να αγοράσει κάτι παραπάνω για τα εγγόνια του! Γι αυτό είχε δουλέψει μια ζωή! Κι αυτοί του είχαν τάξει “περήφανα γηρατειά”! Και να τα μάτια ποτάμια…

…………………………………………………………………………………………………….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s