Εύφλεκτες ζωές

Χαζολογώντας στο διαδίκτυο, έπεσα σε ερώτηση φίλης: Πώς θα δείξεις με ένα βιβλίο την απόρριψή σου για κάποιον που δε θέλεις πια στη ζωή σου;

Την ίδια μέρα έπεσα σε μια άλλη ανάρτηση, σχετικά με κάποιον οδηγό που απείλησε μια γυναίκα επειδή του σήκωσε τους υαλοκαθαριστήρες για να του δείξει ότι δεν μπορεί να περάσει. Αργότερα πέτυχα σε κάποια σελίδα εικόνες με ευγενικά μηνύματα σύνεσης προς τους οδηγούς: Για τις μαμάδες με τα καρότσια, για τους ανάπηρους, για τους τυφλούς.

Ovi_greece_1116_076a.gifΤο επόμενο πρωί- γιατί ως γνωστόν τις περισσότερες σκέψεις μου τις κάνω αξημέρωτα, με τον καφέ μου έξω στη βεράντα- σκέφτομαι το τι πραγματικά θα έκανα για να διώξω έναν άνθρωπο από τη ζωή μου, που δεν τον θέλω πια- φίλο, συγγενή, γνωστό, σύντροφο. Τι θα έκανα απέναντι σε έναν οδηγό που με βρίζει μπροστά στο παιδί μου, επειδή είναι ηλίθιος και δε σέβεται κανέναν, παρά μόνο το αμάξι του. Αν  έπρεπε να αφήσω ένα σημείωμα σε κάποιον άγνωστο, θα ήμουν όντως ευγενική και θα έλεγα «παρακαλώ»; Αν πατούσα για χιλιοστή φορά τα σκατά του σκύλου του γείτονα, μπαίνοντας στην αυλή του σχολείου, μπροστά στο σπίτι μου, στο πάρκο που παίζουν τα παιδιά μου; Τι θα έκανα πραγματικά για να αλλάξω κάτι, απέναντι σε παγιωμένες συμπεριφορές συνανθρώπων μου που θεωρούν σωστές, ή τέλος πάντων δεν τις θεωρούν και σημαντικές ώστε να τους ενδιαφέρει τι πιστεύω εγώ;- ή οποιοσδήποτε άλλος.

Η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι κανείς μας δεν ξέρει πραγματικά πώς να φερθεί στον διπλανό του. Όποιος κι αν είναι ο ρόλος αυτού του διπλανού- σύντροφος, φίλος, συνάδελφος, γνωστός, περαστικός, συγγενής ή εντελώς ξένος, κάποιος που συμπαθούμε ή κάποιος που αντιπαθούμε εντελώς. Οι ανθρώπινες σχέσεις και η επικοινωνία είναι κι αυτό κάτι που πρέπει ο καθένας μας να διδαχτεί. Κι αυτό μαθαίνεται! Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο μάθημα σχετικό, αλλά δεν είμαι και σίγουρη κατά πόσο θα μπορούσαν όλα αυτά να χωρέσουν σ’ ένα σχολικό βιβλίο και μάλιστα με τα ελληνικά δεδομένα, κακογραμμένο, βαρετό, με αυτόν που το διδάσκει απλήρωτο για μήνες, χωρίς και καμιά όρεξη πραγματικά να διδάξει κανέναν… Ίσως και χωρίς ο ίδιος να ξέρει το μάθημά του.

Λένε ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά όπως φαίνεται και στη δική μας κρίση αυτό όντως ισχύει. Αν και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κρύψουμε το πόσο έχει επηρεάσει αυτή η κατάσταση τις ζωές μας, αν και σίγουρα δε βιώνουμε όλοι την κρίση στον ίδιο βαθμό, ένα είναι σίγουρο: Ο καθένας από μας κομμάτια της ζωής του τα έχει βάλει στο ψυγείο και περιμένει. Ο καθένας από μας καθημερινά παλεύει με το θηρίο που δεν είναι η κρίση αλλά ο εαυτός του, ο κακός εαυτός, αυτός που είναι τελικά ένα θηρίο ναρκωμένο μέσα μας και ξυπνά στις δύσκολες στιγμές. Βέβαια, την κρίση δεν τη λες ακριβώς και στιγμές. Γιατί έχει ξεφύγει πια από τη στιγμή, έχει γίνει μέρες, μήνες, χρόνια, έχει γίνει μονιμότητα και όλοι εμείς κάπως πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί της, ενώ την ίδια στιγμή παλεύουμε να στείλουμε το θηρίο του κακού μας εαυτού πίσω στη σπηλιά του.

Έχω θυμώσει με κάποιον που με σκούντηξε στο δρόμο και ούτε γύρισε να κοιτάξει, με αυτόν που μου πήρε τη σειρά στο σούπερ μάρκετ, μπροστά στο ψυγείο με τα τυριά. Με αυτόν που στέκεται πίσω από το ταμείο και μουγκρίζει μια καλημέρα με το ζόρι. Έχω καταλάβει όμως κιόλας ότι δεν έχει νόημα να θυμώνω με κανέναν. Η ζωή μας η ίδια μερικές φορές μοιάζει να είναι εναντίον μας και να μας πολεμά.

Υπάρχουμε εμείς που κλειστήκαμε στους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού μας γιατί δεν έχουμε δουλειά. Ξεγελαστήκαμε με το ότι τάχα τώρα θα έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, τα χόμπι μας. Μέχρι που καταλάβαμε ότι αν δεν υπάρχουν έσοδα δεν μπορείς να ασχοληθείς ούτε με τον εαυτό σου, ούτε με τα χόμπι σου γιατί και τον εαυτό σου χάνεις κάπου μέσα σε όλη αυτή την αποτυχία και χόμπι δε γίνεται να έχεις χωρίς να έχει κι αυτό κάποια έξοδα που δεν μπορείς να καλύψεις. Μέχρι που καταλάβαμε ότι ο άνθρωπος είναι παραγωγικός και κάτι θέλει να κάνει, κάτι να δημιουργήσει, η δουλειά δεν είναι μόνο το μέσο που μας παρέχει χρήματα, αλλά είναι και ο τρόπος να μην τρελαθούμε.

Υπάρχουμε εμείς που δουλεύουμε σε δυο δουλειές γιατί τα έσοδα μειώθηκαν τόσο που έγιναν κομμάτια, τα έξοδα αυξάνονται, τα παιδιά μεγαλώνουν και όλοι κάπως πρέπει να ζήσουμε και το ένα οχτάωρο δε φτάνει ούτε για τους λογαριασμούς, και το δεύτερο ίσα που μας αφήνει να επιβιώνουμε χωρίς όμως να ζούμε, μα ένας άνθρωπος που δουλεύει τόσο πολύ δεν έχει χρόνο ούτε μυαλό ούτε αντοχές να κάνει απολύτως τίποτε άλλο.

Και μέσα σε όλα αυτά έχεις και μια καθημερινότητα που τα πιο απλά πράγματα τα κάνει βουνό. Ένα χαρτί, ένας ληγμένος λογαριασμός, ένας διακανονισμός, ένα οτιδήποτε που σημαίνει ότι θα μπλέξεις με τους …έξω. Με τον υποτιθέμενο μηχανισμό που κάνει την κοινωνία μας να γυρίζει και να λειτουργεί. Μα τίποτα δε λειτουργεί και το ξέρουμε όλοι.

Ακόμα κι αν η επικοινωνία μας και η συναναστροφές μας με τους συνανθρώπους μας είναι κάτι που μαθαίνεται, αυτό προϋποθέτει μια κοινωνία υγιή με υγιείς ανθρώπους- σωματικά και πνευματικά. Όμως όλοι μας πια αντιμετωπίζουμε λιγότερο ή περισσότερο το πρόβλημα της επιβίωσης. Και σε μια τέτοια κατάσταση είμαστε όλοι …εύφλεκτοι, έτοιμοι να πάρουμε φωτιά και να τα κάψουμε όλα. Ακόμα και μας τους ίδιους.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s