Ο αέρας μυρίζει αύριο

Μόλις βγήκα απ’ το σπίτι.

Φοράω τα σοσόνια της ευτυχίας και ανακατεύομαι με το πλήθος.

Ο αέρας είναι ζεστός και μυρίζει αύριο (καλό δεν είναι αυτό;).

-Δε μένει εδώ η αδικία; Ακούω κάποιον να ρωτάει το θυρωρό του έτους 2016.

Ovi_greece_1116_071a.gifΟ αέρας παρασέρνει τη φωνή του, που πέφτει με πάταγο στο δρόμο, σωριάζοντας μερικούς περαστικούς πάνω στο κράσπεδο της άγνοιάς τους.

Συνεχίζω το περπάτημά μου μέσα στο πλήθος, που φαίνεται ήρεμο, ανακουφισμένο και υγιές.

Πιο κάτω είναι η στάση. Η στάση του κάθε ανθρώπου απέναντι στη ζωή.

Πολλοί περιμένουν σ’ αυτήν τη στάση –στάση αναμονής λέγεται- να περάσει το λεωφορείο, που θα τους πάει στην ευτυχία.

Εις μάτην.

Το λεωφορείο έμεινε από καύσιμα, από λάστιχο και από μπαταρία.

Η στάση συνεχώς γεμίζει με νέους αναμένοντες τη σωτηρία.

Προσπερνώ, κάνοντας τον αμέριμνο.

Πιο κάτω δεν χρειάζεται να ψάξεις που μένει η αδικία.

Μένει παντού!

Τη βλέπεις να είναι κολλημένη πάνω στον καθένα, ακριβώς όπως το …πρόσωπό του!

Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό.

Αδικία παντού!

Ο ζωολογικός κήπος ακόμα πιο κάτω λέει τη μοίρα σ’ έναν …άμοιρο, που έχει απλώσει την παλάμη του σαν να ζητάει ελεημοσύνη.

Και τελικά μάλλον ζητάει, γιατί το να απλώνεις το χέρι σου σε μια χειρομάντισσα, έστω και σε μορφή ζωολογικού κήπου, για να σου πει το μέλλον, είναι σα να ζητιανεύεις τύχη…

Δεξιά κι αριστερά στη λεωφόρο (ειρωνεία, λεωφόρος που δεν θα περάσει ποτέ λεωφορείο!) είναι παρατεταγμένα τα τμήματα ασφαλείας της σιωπής μου.

Δε θα μου πάρουν λέξη! Άλλωστε ήπια πριν φύγω απ’ το σπίτι το αμίλητο νερό, που τελευταία λέγεται πως θα ιδιωτικοποιηθεί και αυτό. Κι επειδή θα ακριβύνει, θα αποφεύγουν να το πιουν και θα ακούμε συνεχώς μια βαβούρα, αφού όλοι θα μιλάνε ακατάπαυστα. (Όπως σε όλες τις «ενημερωτικές» εκπομπές, μόνο που τώρα θα είναι γενικευμένο το κακό!)

Φτάνω στο αεροδρόμιο της ανάγκης μου για φυγή. Κανείς δεν με περιμένει εκεί και κανείς δεν ήταν αναμενόμενο να με περιμένει.

Φοράω τη στολή του ταξιδιώτη και ανακαλύπτω πως στο χέρι μου κρατάω τη βαλίτσα με τα λάθη μου.

«Η πτήση για Παρινδίνο θα αναχωρήσει κανονικά στις 14:35 ώρα σελίδα 353, κεφάλαιο 4 παράγραφος 6».

Αυτό δεν είναι πτήση, σκέφτομαι, είναι άρθρο του συντάγματος! Και δεν είναι και προορισμός! Τι εννοούσε η ανακοίνωση; Παρίσι ή Λονδίνο;

-Μα είστε μπιτ ανενημέρωτος; Μου απαντάει η ανάγκη του γκόσιπ μέσα μου.

-Είναι η νέα πόλη, που ανέδειξε η πολυπολιτισμικότητα μας, που έχει όλα τα ωραία του Παρισιού και του Λονδίνου! Και πύργο του Άιφελ και Μπιγκ Μπεν. Δηλαδή, για την ακρίβεια, δεν έχουν το ρολόι, τους φάνηκε πολύ δαπανηρό να ξανακατασκευάσουν ένα δεύτερο Μπιγκ Μπεν και εκθέτουν έναν τύπο που είναι μεγαλόσωμος (σκρίβε χοντρός, που θα έλεγε και ο Νίκος Τσιφόρος), τον λένε Μπεν, και έχει στο τσεπάκι του γιλέκου του ένα ρολόι με αλυσίδα.

Είναι σαν γενόσημο του αυθεντικού Μπιγκ Μπεν. Αλλά μην νομίζετε πως κατασκεύασαν και πύργο του Άιφελ, στα Φιλιατρά τους πηγαίνουν, που έχει μια ρέπλικα, ο Θεός να την κάνει, χειρότερο θέαμα κι απ’ τον Μπεν τον εύσωμο που παριστάνει το ρολόι, είναι!

Καλά, ες αύριον τα σπουδαία.

Με χτύπησε το σοσόνι στον κάλο και πρέπει να σταματήσω το περπάτημα. Λέω να περιμένω στην επόμενη στάση.

Να περάσει η …ώρα να με πάρει.

 

Γιώργος Καλατζής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s