Μικρέ, σου έχω φέρει κάτι…

«-Να αγαπάς το σώμα σου, τη στραβή τη μύτη, το πάχος σου, τα μικρά τα μάτια σου, γιατί μόνον έτσι θα φτάσουν όμορφα στη σκηνή, άλλωστε μ’ αυτά θα ζήσεις και θ’ αποθάνεις. Όσο τα κρύβεις, τόσο τ’ ασχημαίνεις. Να αποδέχεσαι τον εαυτό σου, το κορμί σου και όχι κάποιον άλλο από αυτό». Έτσι αρχίζει ένα γράμμα που είχα την ευκαιρία να διαβάσω, αναρτημένο στο διαδίκτυο από μια φίλη και συμμαθήτρια στη θεατρική ομάδα. Δεν είναι δικό της, ούτε απευθύνεται στην ίδια. Το δημοσίευσε ο ηθοποιός Τάσος Ιορδανίδης, νέος και πολλά υποσχόμενος, θέλοντας να ευχαριστήσει έναν σπουδαίο δάσκαλο και ηθοποιό, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, για την αγάπη του, όπως εκφράστηκε μέσα από τις εκπληκτικές συμβουλές που περιείχε η επιστολή του προς αυτόν. Και προφανώς θέλοντας τιμήσει έναν Μεγάλο που δεν στάθηκε η αναγνώριση και η επιτυχία του εμπόδιο στο να ξεχωρίσει και να προσεγγίσει με ανθρώπινο νοιάξιμο, έναν νέο Μικρό με λόγια πατρικής και έμπειρης συναδελφικής φροντίδας.

ovi_greece_1116_069aΓιατί κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι όσο ψηλά και να φτάσουν. Σαν τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο.

Στη μικρή, κάποιων ετών, πορεία μου στο ραδιόφωνο μέσα από μια εκπομπή πολιτιστικού περιεχομένου, ήμουν συντροφιά με έναν αγαπημένο φίλο, πολύ πιο έμπειρο από εμένα στα θεατρικά δρώμενα. Ήμασταν τα δύο ανηψάκια της θείας Λένας, μιλούσαμε για κινηματογράφο, θέατρο, βιβλία, μουσική, αλλά στο θέατρο ήμουν πάντα επικουρούσα στις αναλύσεις, κριτικές και συνεντεύξεις. Όλα εκείνα τα χρόνια είχα δε την ευκαιρία να γνωρίσω και να συνομιλήσω με ουκ ολίγους γνωστούς, σπουδαίους και μη, καλλιτέχνες. Άλλοι με κάλυπταν, άλλοι με εντυπωσίαζαν και κάποιων το σαθρό οικοδόμημα της φήμης αποδομούνταν πλήρως, αναδεικνύοντας τα όσα άλλα μπορούν να συνεισφέρουν σε μια εφήμερη ή και πιο μακρόχρονη επιτυχία.

Σε μια τέτοια λοιπόν ευτυχή περίσταση, το 2009, βρέθηκα για κάποιον λόγο, καινούργια ακόμη και άπειρη, να πρέπει να κάνω μόνη μια συνέντευξη με τον κύριο Μιχαλόπουλο για την παράσταση «Φθινοπωρινή Ιστορία» που θα ανέβαινε στην Καβάλα ως μέρος μια περιοδείας. Το τρακ και ο φόβος μου για το πόσο θα μπορούσα να ανταπεξέλθω ήταν τέτοιο, που φαντάζομαι ότι θα ήταν έκδηλο σε κάποιον που είχε δώσει δεκάδες συνεντεύξεις κατά τη διάρκεια μια τόσο πολύχρονης καριέρας. Το μόνο μου εφόδιο ήταν η προσπάθειά μου να είμαι ενημερωμένη και συνεπής στο έργο που είχα αναλάβει με χαρά.

Θα μπορούσε να μην δεχτεί, να με σνομπάρει, να πει δυο λόγια για την παράσταση και να με φέρει σε αμηχανία. Όμως αντιθέτως, ήταν μια συνομιλία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Γεμάτη οικειότητα, γλυκύτητα, όπου η αυστηρή σειρά των ερωτήσεων έδωσε σύντομα τη θέση της στην ανοιχτή συζήτηση για την πιο προσωπική θέαση της τέχνης, της κοινωνικής της συνεισφοράς, της συναισθηματικής της αξίας.

Μια ώρα αργότερα, αισθανόμουν ότι είχα γνωρίσει ακόμα έναν δάσκαλο, γνώσης, ήθους και συμπεριφοράς.

Τον ευχαρίστησα και το ίδιο βράδυ κάθισα στις πρώτες θέσεις μπροστά στη σκηνή και παρακολούθησα την παράσταση. Το χειροκρότημά μου ήταν πηγαίο, όπως και η συστολή με την οποία πήγα να τον ευχαριστήσω και πάλι στα παρασκήνια. Του έδωσα διστακτικά το χέρι χαμογελώντας και τότε ξαφνιασμένη άκουσα να μου λέει με μια δυνατή, ζεστή φωνή «Έλα εδώ βρε!» και να με αγκαλιάζει σαν να ‘μασταν οι δυο μας φίλοι από παλιά.

Δεν τον συνάντησα ποτέ από τότε δυστυχώς. Θα ήταν τιμή για μένα να συνέχιζε η συναναστροφή μας. Όμως όσα άκουσα σε αυτήν την ώρα, ήταν περίπου όσα γράφει σε αυτό το υπέροχο γράμμα.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Επειδή χαίρομαι όταν τέτοιες αναφορές και προσεγγίσεις γίνονται γνωστές μέσα από λόγια προφορικά και από το διαδίκτυο. Και όταν βλέπω πως είναι πολλοί όσοι εκτιμάνε τους ανθρώπους, τους δάσκαλους και τους επαγγελματίες με βάση τα κριτήρια που κι εγώ κρίνω ως σημαντικά. Αυτά που εκφράζονται με τις συμβουλές που σας προτρέπω να διαβάσετε, κι ας μην είστε ηθοποιοί, όπως ούτε και εγώ. Είναι λόγια καρδιάς ενός ανθρώπου από εκείνους που έχουν αξία γιατί ακριβώς δεν έχουν την ανάγκη να τη δείξουν υπεροπτικά.

Σμαρώ Μαρδύρη

**********************************************

 

Το κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s