Άνθρωποι της ντροπής

Skammer: Άνθρωπος μ’ ένα χάρισμα, να κοιτάζει στα μάτια τους άλλους και να βλέπει όλα αυτά για τα οποία ντρέπονται. Shamer.

Παράξενες σκέψεις έκανα πρωί-πρωί. Κάθομαι έξω κι ο αέρας είναι κρύος και καθαρός. Έχει ξημερώσει, μα έχω απέναντι τον Υμηττό και μου κρύβει την ανατολή, έτσι παραμονεύω το φως να σκάσει πίσω του.

Ησυχία.

Ovi_greece_1116_063a.gifΓια εφτά χρόνια ζούσα στο διαδίκτυο μ’ όνομα ψεύτικο, ψεύτικες πληροφορίες και φωτό. Έκανα φίλους έτσι, πολλούς. Με αυτό το ψεύτικο, ψηφιακό πρόσωπό μου. Τους κορόιδεψα; Ίσως έτσι να μοιάζει. Μα ήμουν εγώ. Μπορεί να με λέγανε Στέλλα, Suzan ή Charlie, να ‘μουν 20, 25, 28. Μπορεί να ζούσα στη Γερμανία, τη Δανία, το Τάλιν ή την Αστόρια. Ίσως ήμουν φωτογράφος, έπαιζα paintball και ψάρευα με καλάμι. Αυτά έδειχναν οι φωτογραφίες μου. Τίποτε από αυτά δεν ήταν αλήθεια. Μα πίσω τους ήμουν πάντα εγώ.

Υπάρχει μια παραδοχή ανάμεσα στους ψηφιακούς εαυτούς που δημιουργούμε. Είμαστε όλοι λίγο απ’ όλα λέμε, κι ίσως λιγότερα κι απ’ αυτά.

Γιατί κρυβόμουν; Δεν ξέρω. Φοβόμουν να εκτεθώ. Φοβόμουν να με δείξω.

Πριν 16 χρόνια έγραψα κάτι, το μόνο που έχω καταφέρει να φτάσω ως το τέλος κι έπιανε κοντά 230 σελίδες νομίζω. Ίσως 270. Ήμουν τότε 19 και το κλείδωσα σ’ ένα συρτάρι, χωρίς να το δείξω πουθενά. Όχι μόνο δεν το έδειξα, δεν το είπα και σε κανέναν.

Μέχρι που για κάποιο λόγο και με μια παράξενη συνωμοσία της ζωής βρέθηκα στα 30 να περπατάω σ’ ένα πάρκο του Ελσίνκι που δε θυμάμαι το όνομά του πια. Μα κρατούσα μια σακούλα με φυστίκια και οι σκίουροι κρέμονταν από τη μπλούζα μου, σκαρφάλωναν στον ώμο μου και χώνονταν στα μαλλιά μου, τρώγοντας τα φυστίκια από τις χούφτες μου. Περπατούσα πάνω σε κρυσταλλωμένα φύλλα που κρατούσαν το φθινοπωρινό τους χρώμα ακόμα, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και βαθύ πορτοκαλί, μ’ ένα γυαλί λεπτό να τα τυλίγει από πάγο, και γύρω-γύρω ένα περίγραμμα ζαχαρωτό. Λες κι ο θεός τα βούτηξε στη ζάχαρη για να παίξει.

Θυμάμαι πως άφησα τη σακούλα κι είδα ένα κοράκι να βουτάει από το πουθενά και να την αρπάζει, τους σκίουρους να σκούζουν και να σκορπάνε, κι εγώ να κρατάω μπροστά στον ήλιο ένα τεράστιο φύλλο σε σχήμα καρδιάς κιτρινοκόκκινο και χόρευε το φως μέσα του. Με τη σκέψη πως ίσως αυτό να μην το ξαναδώ ποτέ μου, το δάγκωσα.

Το δάγκωσα!

Κι ήταν δροσερό, μύριζε χειμώνα και χιόνι κι είχε γεύση από δάσος.

Αυτά θυμάμαι.

Και σε κείνο το Ελσίνκι του Νοέμβρη με τον ουρανό χαμηλά για να τον πιάσεις και τον πιο μεγάλο ήλιο που έχω δει ποτέ, συνάντησα κάποιον κι ήξερα αμέσως πως ήρθε η ώρα οι σελίδες μου να βγουν από το συρτάρι. Γύρισα πίσω με κοντομάνικο μέχρι να συνηθίσω τον καιρό της Ελλάδας ξανά. Μπορεί να έφτασαν Χριστούγεννα μέχρι να φορέσω κάτι με μακριά μανίκια. Κι έβγαλα τις σελίδες και του τις έστειλα κι εκείνος τις διάβασε μία-μία. Κι είδε όλα όσα δεν μπόρεσα ποτέ μου εγώ να δω, μέσα από μια κακογραμμένη φανταστική ιστορία γεμάτη αμέτρητα, απαράδεκτα λάθη.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια μέχρι να πειστώ ότι έλεγε αλήθεια. Και τράβηξα την κουρτίνα του φτιαχτού ψηφιακού εαυτού μου και με φανέρωσα, και περίμενα τους φίλους να φύγουν ένας-ένας.

Δεν έφυγε κανείς.

Το να τα κάνω όλα αυτά ήταν για μένα ένας άθλος.

Ακόμα δεν ξέρω ούτε τι, ούτε ποια είμαι και τι θέλω, όμως ξέρω τι και ποια δεν είμαι και τι δεν θέλω και μ’ αυτό προχωρώ. Όλοι θέλουμε κάποια κομμάτια μας κάποιες φορές να παραμείνουν κρυμμένα. Άλλωστε, τι είμαστε όλοι αν όχι ένα ψηφιδωτό από μπαλωματιές;

Κομμάτια που κόπηκαν και ράφτηκαν για μας και πάνω μας, πριν γεννηθούμε. Χωρίς να ξέρει κανείς αν μας ταιριάξουν, ή αν πνιγούμε μέσα τους.

Άλλα ξηλώθηκαν μόνα τους με τα χρόνια, άλλα σκεπάστηκαν απ’ όσα ράψαμε εμείς από πάνω τους. Κι άλλα με ατσαλένια κλωστή, παλέψαμε μαζί τους μέχρι που τα σκίσαμε για να τα πετάξουμε από πάνω μας, κι ίσως ακόμα να κρέμονται ρετάλια. Και κάποια είναι απλά ακόμα εκεί. Χωρίς να ξέρουμε τελικά τι θα τα κάνουμε.

Skammer. Τι θα ‘βλεπε στα μάτια μου; Ντροπές. Ρετάλια του εαυτού μου και μπαλώματα μέχρι να με βρω. Μα υπήρξαν κι αυτά δικά μου.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s