Τρίπολη – Πολυτεχνείο

Στις 17/11 του 1973 ήμουν στην Τρίπολη.

Ήμουν μαζί με τη 3η φουρνιά που είχε μπει λίγες μέρες πριν, στη νεότευκτη 124 πτέρυγα βασικής εκπαίδευσης της Ε.Α. 

Είχα παρουσιαστεί, 5η σειρά του 1973, κανονικά, χωρίς αναβολή, 19 χρονών και κάτι, στις 8 του ίδιου μήνα, μαζί με τους υπόλοιπους εφέδρους σμηνίτες που βρήκαν τους μπατζήδες (ΜΠΑ: μονάδες προστασίας αεροδρομίου!) να τους περιμένουν για να αρχίσουν τα καψόνια.

Σχηματίστηκαν 3 μοίρες, που ήταν στεγασμένες σε τρία διαφορετικά καταλύματα, που διέθεταν 8 θαλάμους έκαστο.

Ovi_greece_1116_066.gifΗ πρώτη σειρά που εγκαινίασε το στρατόπεδο, που είχε μόλις μεταφερθεί απ’ τον Άραξο, είχε παρουσιαστεί τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και ήταν η 3η σειρά του 1973. Μεσολάβησε η 4η σειρά και στη συνέχεια εμείς.

Η 124 πτέρυγα βρίσκεται δύο χιλιόμετρα βορειανατολικά της Τρίπολης, σε υψόμετρο 644 μέτρα.
Το κρύο που έκανε στην Τρίπολη όταν παρουσιάστηκα δεν είχε καμία σχέση με την Αθήνα. Τον δαγκώσαμε όλοι…

Δεν θυμάμαι καν πώς πήγα.

Μπορεί να με πήγε κι ο πατέρας μου με τη μάνα μου και το οικογενειακό αυτοκίνητο.
Στο στρατόπεδο δεν ήταν οργανωμένοι, μας έδωσαν ρούχα τρεις μέρες μετά.

Για τρεις ολόκληρες μέρες περιφερόμουν μέσα στο στρατόπεδο με τα πολιτικά και μια καραβάνα για το συσσίτιο.

Τα παπούτσια μου πρέπει να τα πέταξα, δεν ξεχώριζες τη λάσπη απ’ τη σόλα, όταν μου δώσανε τις αρβύλες.

Μόλις φόρεσα τη …μάλλινη σκελέα (σώβρακο μέχρι το γόνατο με κουμπιά για να ανοίγει μπροστά για κατούρημα) σε φυσικό χρώμα, κιτρινωπό, τη φόρμα, τη χλαίνη και τ’ άρβυλα, ένοιωσα σαν να μου είχαν κάνει δώρο τουλάχιστον μια …τζάγκουαρ!

Το στρατόπεδο δεν είχε ολοκληρωμένες εγκαταστάσεις, νομίζω πως δεν είχε καν ζεστό νερό. Δεν μιλάμε για θέρμανση!

Δυο φορές που πήγα αγγαρεία στα υπερσύγχρονα μαγειρεία με τις τεράστιες χύτρες ταχύτητας, τους αμερικάνικους ανοξείδωτους δίσκους, με τις τέσσερεις γουβίτσες για να βάζεις πρώτο, κυρίως πιάτο, σαλάτα και επιδόρπιο ή φρούτο, τις τεράστιες φριτέζες και τα εντοιχισμένα ψυγεία και καταψύξεις (με κρέατα σφραγίδας Αργεντινής του 1950!), δυο φορές που πήγα, πλύναμε τους δίσκους, που ήταν καλυμμένοι με ένα δάκτυλο λίπους, με κρύο νερό, στο χέρι! Ενώ τα υπερσύγχρονα πλυντήρια που ήταν …περήφανα εγκατεστημένα, χωρίς να δουλεύουν όμως, μας κοίταζαν ειρωνικά από το πόστο τους!

Γύρναγα, κατά τις έντεκα, ίσως και αργότερα, το βράδυ στο θάλαμο σε ένα πηχτό σκοτάδι που διέκοπταν κάτι λάμπες σε κολώνες αραιά και που, όταν περνώντας από μια που ήταν κάπως πιο φωτεινή και πιο κοντά στο θάλαμο, κοίταξα τα χέρια μου. Μου έφυγε ένα επιφώνημα και κάποιος που ερχόταν πίσω μου, με κοίταξε με απορία προσπερνώντας με. Οι παλάμες μου και τα δάχτυλα των χεριών είχαν μουλιάσει τόσο πολύ από τις τέσσερεις (μπορεί και περισσότερες) ώρες μέσα στα κρύα νερά και στο, λίγο σχετικά σαπούνι, τρίβοντας άδικα, γιατί έμενε χωρίς να το κουνάει μια κρούστα λίπους που δεν διαλυόταν με τίποτα, 500; μπορεί και 1000 δίσκους, είχαν μουλιάσει τόσο πολύ που δεν γνώριζα τα χέρια μου!

Δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς πόσοι ήμασταν και στις τρεις μοίρες.

Υποθέτω πως στην κάθε διμοιρία, από τις 8 της κάθε μοίρας, ήταν γύρω στα 50 άτομα, δηλαδή περίπου 400 επί 3, 1200 άνδρες!

17 Νοεμβρίου του 1973, εννιά μέρες μετά την κατάταξή μου, οι επικεφαλείς του στρατοπέδου, οι εκπαιδευτές ανθύπες, οι έφεδροι ανθυποσμηναγοί δεν ήξεραν τι ακριβώς είχε συμβεί. Ή μάλλον δεν ήταν σίγουροι. Και μια δυο μέρες μετά δεν ήταν σίγουροι ποιος ήταν πρωθυπουργός της χώρας, ποιος αρχηγός της αεροπορίας, ποιος υπαρχηγός και γενικά που πήγαιναν τα τέσσερα.
Εμείς, οι σμηνίτες, δεν είχαμε πάρει είδηση σχεδόν τίποτα.

Απλά μια αχλή απλωνόταν πάνω απ’ τα κτίρια του στρατοπέδου που θόλωνε το τοπίο.

17 Νοεμβρίου του 1973 ήταν Σάββατο.

Υπάρχει μια φωτογραφία με μια παρέα φίλων, που έχει έρθει να με δει στην Τρίπολη μαζί με τη Βιβή, τη μάνα μου. Νομίζω πως η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στις 18 Νοεμβρίου του 1973. Μπορεί και να κάνω λάθος και να είναι την επόμενη Κυριακή 25/11.

Λεπτομέρειες για το τι είχε γίνει τότε έμαθα από τη μάνα μου και τους φίλους…

Καθίσαμε όλοι οι νεοσύλλεκτοι αυτής της σειράς, της 5ης σειράς του 1973, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ήταν στο πρόγραμμα. Μέχρι να «τακτοποιηθεί» ο νέος Πρωθυπουργός και να τοποθετηθούν νέοι επιτελικοί, «έφαγαν» την 6η σειρά του 1973, που δεν υπήρξε ποτέ.

Προσωπικά έφυγα στα μέσα του Γενάρη του 1974, για εκπαίδευση σαν ηλεκτρονικός στη σχολή της αεροπορίας στο Καβούρι.

Μπήκαμε με Παπαδόπουλο πρωθυπουργό της Ελλάδας και αρχηγό της Αεροπορίας το Θωμά Μήτσανα και φύγαμε με πρωθυπουργό τον Ιωαννίδη και αρχηγό τον Αλέξανδρο Παπανικολάου!
Θυμάμαι πως έπαιζα κιθάρα στη χορωδία που είπε τα κάλαντα στον, μόλις πριν οκτώ μέρες ορκισμένο πρόεδρο της Δημοκρατίας, Μιχαήλ Στασινόπουλο, που είχε έρθει για την ορκωμοσία της 5ης του 1973 σειράς, στις 24 Δεκεμβρίου, ημέρα Δευτέρα και κάθισε και για το ρεβεγιόν, που έγινε το βράδυ στο στρατόπεδο.

Όλοι οι μετέχοντες στη χορωδία φύγαμε με τιμητική, εορταστική άδεια αμέσως μετά τα κάλαντα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα προς τα Χριστούγεννα του 1973, ημέρα Τρίτη.

Το τρένο, που πήρα απ’ την Τρίπολη για τον σταθμό Πελοποννήσου, έχω την εντύπωση πως δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του! Ούτε που μπορώ να θυμηθώ πόσες ώρες έκανα να δω την Αθήνα!

Πάντως είχε ξημερώσει για τα καλά όταν μπήκαμε στο σταθμό.

Γύρισα πίσω στο στρατόπεδο σε πόσες; Τρεις μέρες ήταν η άδεια; Κάπου εκεί…

Παρουσιάστηκα Παρασκευή 8/11 του 1973 για τη βασική εκπαίδευση και γύρισα πίσω στο σπίτι μου για τρεις μέρες, ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Πάλι καλά, θα μπορούσα να έχω γυρίσει κάνα δυο χρόνια μετά ή και καθόλου!

17/11/1974

Ένας χρόνος μετά.

Ένας τεράστιος παλμός, μια φουρτουνιασμένη μάζα, ένα πλήθος ανθρώπων γεμίζει την Πατησίων. Μια τεράστια σε παλμό διαδήλωση για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.

Η «επαναστατικότητα» είναι ακόμα ζεστή και παίρνει βαθιά ανάσα κάνοντας βουτιά στα αιτήματα, ψωμί, παιδεία, ελευθερία, που δεν έχουν, στο ελάχιστο, δικαιωθεί.

Η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο απ’ τον Ιούλιο του 1974 και ο Ιωαννίδης είναι παρελθόν. Πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από τις 25 Ιουλίου του 74, Καραμανλής ή τανκς, το σύνθημα που τον έφερε πίσω απ’ την «αυτοεξορία» του στο Παρίσι.
Έχει νομιμοποιήσει το ΚΚΕ, αλλά αποχουντοποίηση της χώρας δεν έχει γίνει και κατά τη γνώμη μου δεν θα γίνει ποτέ.

Ο παλμός είναι μεγάλος κι εγώ που διψάω για να βρεθώ σ’ ένα περιβάλλον που να μοιάζει με την κατάσταση της 17ης Νοέμβρη του 1973, την οποία την έχασα λόγω της θητείας, την κοπανάω από το …πεντάγωνο, πάω σπίτι, φοράω πολιτικά, και κατεβαίνω εκεί, μαζί με τον κόσμο που έκανα παρέα τότε, και βρισκάμαστε έξω απ’ την περιφρούρηση του ΚΚΕ, πίσω – πίσω, κάτω απ’ τις μαύρες σημαίες των αντιεξουσιαστών με το σύνθημα ΚΡΑΚ (Κίνα, Ρωσία, Αμερική, Κάτω!).

Η πορεία ξεκινάει απ’ το Πολυτεχνείο με σκοπό να ανέβει την Αλεξάνδρας, να στρίψει Β. Σοφίας και να καταλήξει στην Αμερικάνικη πρεσβεία.

Μέσα στους μουσάτους μαλλιάδες με τα στρατιωτικά αμπέχονα και τα παντελόνια τζιν (τότε δεν πολυξέραμε ακόμα τις μάρκες και τα levis), τις μπότες και τα μαύρα κασκόλ, ένα φρεσκοξυρισμένο, κόντρα, στρογγυλό μάγουλο, μ’ ένα καλοκουρεμένο στρογγυλό κεφάλι, κεφάλα θα έλεγα!, με παρόμοια αμφίεση, δε λέω, ήταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα!

Τρώμε πολύ ξύλο μέχρι να φτάσουμε στη συμβολή της Αλεξάνδρας με την Κηφισίας.

Πολύ ξύλο όμως! Αν δεν κάνω λάθος, μαζί μας ήταν ο Λεωνίδας Χριστάκης, ο θεωρητικός του αναρχισμού και άλλοι μετέπειτα «παράγοντες» του «αναρχισμού» στην Ελλάδα. (Νομίζω πως είναι απαραίτητα τα εισαγωγικά, αν όχι, ας με συγχωρέσουν αυτοί που μπορεί να θιχτούν!)
Στη συμβολή λοιπόν της Αλεξάνδρας με την Κηφισίας, αφού την έχω κοπανήσει απ’ τη βάρδια στους ασυρμάτους και την επιφυλακή, και είμαι, υποτίθεται, στο αρχηγείο του Ναυτικού, μέσα στο Πεντάγωνο, έχοντας άγχος για το αν με ψάχνουν ή όχι, παίρνω από ένα περίπτερο (ναι υπήρχε εκεί ανοιχτό περίπτερο!) στη μοίρα ΤΗ (τηλεπικοινωνιών) έναν συνάδελφο να ρωτήσω τι γίνεται.

-Έλα ρε μαλάκα και σε ψάχνει ο αξιωματικός υπηρεσίας. Πόσο πια να του πω πως κάθισες στο Ναυτικό;

Δε θυμάμαι πραγματικά πώς έφτασα στο σπίτι μου να φορέσω στρατιωτικά και πώς μετά έφτασα στο Πεντάγωνο.

Κωλόφαρδος πάντως.

Τη γλύτωσα.

Χωρίς φυλακή!

Δεν τη γλύτωσε όμως η επέτειος του Πολυτεχνείου.

Απ’ την επόμενη χρονιά ήταν γεμάτη σουβλάκια και …μαλλί της γριάς.

Και «προσκυνούσαν» τους νεκρούς της εξέγερσης άνθρωποι που ούτε καν είχαν περάσει απ’ έξω κατά τη διάρκεια του αγώνα των φοιτητών.

Και την καπέλωσαν (την επέτειο αλλά και το ίδιο το συμβάν) κόμματα και παρατάξεις, φυλές και «φίλαθλοι», γνωστοί – άγνωστοι «αναρχικοί» που δεν ξέρουν ούτε ποιος είναι ο Μπακούνιν ή ο Κροπότκιν, που τις ίδιες φασαρίες και σπασίματα που κάνουν στη Στουρνάρη, τα κάνουν και στα ντέρμπι του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ και τα … λοιπά αγωνίσματα.
Εκτός απ’ τη δεύτερη, το 1975, όπου αντίκρισα τα σουβλάκια, τα προσκυνήματα και τον ξεπεσμό του γεγονότος σε τσιφλίκι της τρέχουσας πολιτικής, δεν πήγα ποτέ ξανά, με εξαίρεση το 1989, ως «δημοσιογράφος», παρέα με τον τωρινό πρόεδρο της ΕΡΤ, το Λάμπη Ταγματάρχη, όταν ήμασταν στο ρ/σ ΣΚΑΙ.

Και διαπίστωσα πως όντως οι «γνωστοί- άγνωστοι» δεν είναι καθόλου άγνωστοι και κινούνται με τη δύναμη του χρήματος που κάποιος (ποιος άραγε;) διαθέτει μέσω λίγων «καθοδηγητών» «εργολάβων» μάλλον του παρακράτους, που μοιράζουν (τότε τουλάχιστον το είχα δει με τα μάτια μου) μεγάλα χαρτονομίσματα δίνοντας οδηγίες για το πού και το πώς θα γίνει το επόμενο ντου.
Ήταν και η τελευταία φορά που βρέθηκα μέσα σε δακρυγόνα.
Τώρα πια τα δάκρυα δεν χρειάζονται δακρυγόνα για να τρέξουν.
Αρκεί να ανοίξεις την τηλεόραση για κάνα τέταρτο στις ειδήσεις…

 

Γιώργος Καλατζής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s