Ξημέρωμα 17 Νοέμβρη

Έγραψα μια σύντομη “Καληνύχτα” και έκλεισα, ακούγοντας τον Μπιθικώτση να τραγουδάει “Της ξενιτειάς”. Σκεφτόμουν τον Θωμά. Από τα καλύτερα παιδιά της τάξης, δεν κάναμε ποτέ στενή παρέα στα χρόνια του σχολείου – φοβερή ανοησία!.. Ξαναβρεθήκαμε μετά από 30κάτι χρόνια, τη στιγμή που έπρεπε να τον αποχαιρετήσουμε μετανάστη στη Γερμανία! Και νωρίτερα, το απόγευμα, κάποιος άγνωστος αποχαιρετούσε τους φίλους του στο φατσοβιβλίο, απολογούμενος που δεν θα παραβρεθεί στην αυριανή καθιερωμένη πορεία. Φεύγει αύριο. Μετανάστης στη Γερμανία κι αυτός. Άνεργος έναν χρόνο, σου λέει – τι να έκανε; Συγκινήθηκα. Σκέφτηκα πάλι τον Θωμά.. Μερικές φορές, διαβάζεις εδώ μέσα κάτι κείμενα, τόσο απλά, μα και τόσο αυθεντικά, που νομίζεις ότι τον άλλο τον γνωρίζεις από πάντα κι ας μην ξέρεις παρά μόνο το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί!..

Ovi_greece_1116_059a.gifΈβαλα στο youtube την “Όμορφη πόλη” του Θεοδωράκη. Με την Edith Piaf. Όχι τυχαία. Ήθελα να ξύσω τις πληγές μου, να τις πονέσω, να τις ματώσω και μετά να τις γλείψω. Μόνη μου. Το μυαλό μου κολλημένο στον Θωμά. Και μετά, στον άγνωστο μετανάστη. Και μετά, στον “σαλεμένο γραμματιζούμενο” του Μοσχάτου, να μοιράζει ξυπόλυτος κόκκινα τριαντάφυλλα. Και μετά, στον άστεγο της οδού Ζαλοκώστα.. σ’ εκείνη τη γωνιά του δρόμου, εκεί που άρχισαν όλα – μην ρωτήσεις ποια.. Ξανάβαλα να παίξει η Piaf. Ξανασκέφτηκα τον Θωμά. Γέμισαν τα μάτια μου. Φούσκωσαν. Ξεχείλισαν…

“Καλά, ακόμα δεν κοιμάσαι; Τι έπαθες και κλαις; Πώς θα σηκωθείς το πρωί για τη δουλειά;” “Θα σηκωθώ. Καληνύχτα.” [Τι να σου εξηγώ τώρα, μαμά; Πολύ ψιλά τα γράμματα για τόση πρεσβυωπία]…

Η Piaf τελείωσε. Την ξανάβαλα να παίξει. Το ίδιο τραγούδι. Η “Όμορφη πόλη”. Είναι όμορφες οι πόλεις της χώρας μου. Ποιος θα ‘θελε να φύγει από δω; Κι όμως, ο Θωμάς έφυγε. Κι αυτός ο άγνωστος.. φεύγει αύριο κι αυτός. Τόσο όμορφος ο τόπος μου, ο ομορφότερος στον κόσμο και δεν μπορεί να ζήσει τα παιδιά του! Μα πώς είναι δυνατόν; Κι ο άγνωστος “φίλος” μου αισθάνεται τύψεις, που δεν θα είναι στην αυριανή πορεία του Πολυτεχνείου! Τύψεις, που φεύγει μετανάστης στη Γερμανία, επειδή είναι άνεργος εδώ και έναν χρόνο! Τύψεις.. Εγώ θα πρέπει να αισθάνομαι τύψεις, όχι εσύ! Εγώ, που σ’ αφήνω να φύγεις.. που χαίρομαι που φεύγεις, για να μπορέσεις να επιβιώσεις! Η Piaf συνεχίζει βασανιστικά. Όχι τυχαία. Μ’ ακούς Θωμά; Καθόλου τυχαία! Σήμερα, ξημέρωμα της επετείου του Πολυτεχνείου, ευχήθηκα μέσα μου για δεύτερη φορά, η τρελή, να φύγει μακριά κάποιος που αγαπώ πολύ. Να φύγει! Να λυτρωθεί! Να σωθεί!.. Να μας σώσει.. Θα πούμε στον Γλάρο γι αυτό, Θωμά. Όλα θα τα πούμε στον Γλάρο. Τα πρόσφατα και τα περασμένα. Να γεφυρώσουμε τον χαμένο χρόνο.. Αλήθεια, πόσος χαμένος χρόνος; Πόσο ξόδεμα στο ανούσιο; Πόσοι συμβιβασμοί;…

Να κοιμηθώ πια. Δεν θα σηκώνομαι το πρωί για τη δουλειά. Η φάμπρικα. Το αφεντικό. Το μεροκάματο. Ο Θωμάς. Ο άγνωστος άνεργος. Ο άστεγος. Το Πολυτεχνείο. Η πορεία. Η Piaf. Εκείνος – μην ρωτήσεις ποιος […] Το κεφάλι μου γυρίζει. Πρέπει να κοιμηθώ. Ούτε κι εγώ θα πάω αύριο στην πορεία. Αν χάσω τη δουλειά μου, θα πρέπει να φύγω κι εγώ…

 

Λίλιαν Μπαντάνη

[17 Νοέμβρη, 2014]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s