Εκεί Πολυτεχνείο!…

Χαράματα. Ξημερώματα της 17 Νοέμβρη 2013. Πάλι δεν κοιμάμαι. Δυο χρόνια τώρα, δεν κοιμάμαι τις νύχτες. Ούτε και τις μέρες. Διαβάζω, αφιερώματα. Ξανά και ξανά. Τα ίδια. Οι ίδιες εικόνες, τα ίδια ηχητικά ντοκουμέντα. Κάποιοι τα έζησαν, εγώ όχι. Εμείς, όχι. Ήμασταν παιδιά. Το ’73 ήμουν 6 χρόνων – τι να σου κάνει; δυνατό άλλοθι. Κι από την άλλη ο πατέρας μου, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται, έλεγε, ότι δεν σκοτώθηκε κανείς. Κι η μάνα μου το ίδιο, ακόμα το λέει. Μα, γιατί δεν κοιμάμαι; Ποιες Ερινύες βασανίζουν το μυαλό μου; Ξέρω, αυτή η τάση μου να παίρνω πάντα στο τέλος επάνω μου την ευθύνη, μπορεί και να με σκοτώσει κάποτε!

Ovi_greece_1116_061.gifΞαφνικά, μια σκιά μέσα στο σκοτάδι.. Χριστίνα!.. Τι καλά που ήρθες! Πόση ανακούφιση! Δεν είμαι μόνη μου πια! Μαζί, όπως τότε.. Μαζί είχαμε διοργανώσει στο Γυμνάσιο εκείνη την καταπληκτική σχολική γιορτή για το Πολυτεχνείο! Μεγάλη επιτυχία! Την επιμέλεια των κειμένων εγώ, την επιλογή των τραγουδιών εσύ! Θυμάσαι;… Η Χριστίνα με την κιθάρα της. Kι ο Γιώργος με τη δική του κιθάρα. Τι όμορφες μνήμες! Πάντα ζήλευα τους κιθαρίστες φίλους μου. Εγώ ποτέ δεν μπορούσα να κουβαλήσω μαζί μου το πιάνο! Όμως.. τι όμορφα χρόνια! Αρχές δεκαετίας ’80.. η περίοδος της ακμής.. Ωραία τα είχαμε πει τότε.. κείμενα και μουσικές! Θεοδωράκης, Λοΐζος, Σαββόπουλος..  Ήλιος κόκκινος ζεστός.. κι όλο το σχολείο στο πόδι! Δεν τα ζήσαμε, διοργανώναμε όμως καταπληκτικές γιορτές…

Και σε ρωτάω τώρα, Χριστίνα.. Πες μου, σε παρακαλώ, τι χάσαμε στη διαδρομή; Σε ποια στροφή έχασαν τη σημασία τους οι λέξεις; Πώς μπερδέψαμε τ’ ακόρντα; Γιατί τόση παραφωνία; Αυτό ονειρευόμασταν; Εντάξει, κάποιοι τα έζησαν, εμείς όχι!  Φώναξαν τα συνθήματά τους. Τραγούδησαν τα τραγούδια τους. Και μετά, προστατευμένοι πίσω από το άλλοθι των ηρώων, έκαναν τα λάθη τους.. Εμείς; Πού χάσαμε τη συνέχεια, ρε Χριστίνα; Τα ίδια συνθήματα φωνάξαμε. Τα ίδια τραγούδια τραγουδήσαμε. Πώς καταλήξαμε σ’ αυτήν την παραφωνία; Πώς επιτρέψαμε αυτήν την κατρακύλα; Ποια ήταν η δική μας αποστολή, ρε Χριστινάκι; Δυνατότερο το δικό μας άλλοθι – δεν λέω – όμως.. περιοριστήκαμε στη διοργάνωση καταπληκτικών γιορτών…

Λίλιαν Μπαντάνη

[17 Νοέμβρη 2013]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s