Δόξα στους πειρατές

Αν υπάρχει θεός του διαδικτύου τον προσκυνώ. Εδώ και μια εξαετία περίπου που μ’ έκλεισαν στο σπίτι εγκυμοσύνες και παιδιά και η κρίση μειώνει ολοένα και περισσότερο τα πράγματα που μπορώ να κάνω, το διαδίκτυο είναι η σωτηρία μου.

Πολλές φορές σε συζητήσεις με φίλους ζωντανούς ή διαδικτυακούς μου πετάνε ατάκες ή μου λένε κάτι το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να ξέρω μα αγνοώ. Μου μιλάνε για κάτι που συμβαίνει, κάτι που είπε κάποιος, κάποιος που έκανε κάτι και δεν καταλαβαίνω τι λένε. «Ξηγηθείτε», λέω, «δεν έχω τηλεόραση και δεν τα παρακολουθώ όλα αυτά». Εννιά στις δέκα φορές γουρλώνουν τα μάτια (ή μου απαντάνε με εξτρά θαυμαστικά στο ίνμποξ) «τι έπαθε η τηλεόρασή σου;!;!» και λέω απλά «την πέταξα», κι όχι γιατί χάλασε, αλλά γιατί άρχισα πριν κάποια χρόνια να χαλιέμαι εγώ εξαιτίας της και μαζί της. Τυπικά, εγώ και η τηλεόραση χωρίσαμε τα τσανάκια μας στο πρώτο μισό της πρώτης προβολής του Καφέ της Χαράς, αρχές του 2005 ή τέλος του 2004, δε θυμάμαι. Έντεκα γεμάτα χρόνια.

Ovi_greece_1116_057a.gifΒέβαια το παράξενο είναι, πως ακόμα κι έτσι, έχω παρακολουθήσει το συγκεκριμένο σήριαλ ως το τέλος του άπειρες φορές. Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά προφανώς εγώ μπορεί να μην έχω τηλεόραση, όμως έχουν όλοι οι άλλοι, και λίγο σε κάποιο σπίτι που βρέθηκα, λίγο σε κάποιο μαγαζί, λίγο από αυτά που λένε οι γύρω μου, δεν έχασα επεισόδιο ούτε από αυτό, ούτε από πολλά άλλα.

Αυτό που με εκπλήσσει με την ελληνική τηλεόραση, είναι πως έντεκα χρόνια μετά κι αν βρεθώ μπροστά σε μια και την ανοίξω, ξέρω τι θα δω. Δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς το περιεχόμενο και τη σειρά, μόνο ίσως κάτι στα πρόσωπα. Καμιά φορά ρωτάω για πλάκα, «υπάρχει ακόμα ο Αυτιάς;» Α, ναι μου λένε, κλασικά. Τριγυρίζει από κανάλι σε κανάλι και είναι πάντα ο αγαπημένος της γιαγιάς. Φωνάζει τάχα επειδή συμπάσχει και μιλάει με την φέικ επαρχιώτικη προφορά κάθε φορά που απευθύνεται σε ηλικιωμένο, λες κι έτσι θα συνεννοηθεί καλύτερα.

Κούκου.

Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να πάρεις την απόφαση να την κλείσεις και να την κρατήσεις κλειστή. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα δραστικό μέτρο, να την αμπαλάρεις και να την κατεβάσεις στα σκουπίδια. Η απουσία της μου στέρησε κάτι ακόμα που αγαπώ, τα Video Games, αλλά έχω συμβιβαστεί με τον υπολογιστή και πλέον δεν έχω τον ίδιο χρόνο, έτσι κι αλλιώς. Τρώγομαι, το ομολογώ. Μα μετά από τόσα χρόνια εγώ και να ξαναέχω τηλεόραση στο σπίτι, δε θα την ανοίξω ποτέ, παρά μόνο για να δουλέψει η παιχνιδομηχανή, οι υπόλοιποι όμως του σπιτιού δε συμμερίζονται την ίδια αδιαφορία με μένα. Κι έτσι ακόμα και τώρα, αρνούμαι σθεναρά να βάλω αυτό τον διάολο σπίτι μου.

Στροφή τώρα. Αν και παιδί της πόλης, έζησα πολλά χρόνια στην επαρχία, τόσα πολλά που πλέον έχω συνδεθεί άρρηκτα και αδιάσπαστα με το έξω. Τα πρωινά ξυπνάω πριν ακόμα ξημερώσει και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ανοίξω πόρτες και παράθυρα και να βγω έξω να δω τι γίνεται. Τι μπορεί να γίνεται; Τίποτα, σίγουρα όχι καμιά επιδρομή εξωγήινων κι εδώ που βρίσκομαι δε βλέπω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση του ήλιου. Βλέπω όμως τη μέρα να φωτίζει και τον ουρανό να αλλάζει χρώμα πάνω από τον Υμηττό, περιμένοντας τον ήλιο να ανέβει. Και το ίδιο πράγμα παρακολουθώ από την αντίθετη πλευρά τα απογεύματα, κατά τη θάλασσα που διακρίνω ίσα ίσα κι ανάμεσα από δυο οικοδομές πολύ κάτω, κι είναι ένα τριγωνάκι θάλασσας μικρότερο από ένα μικρό κουμπί, και κάπου εκεί ανάμεσα χάνω τον ήλιο.

Τώρα που μπήκε ο Νοέμβρης, πιθανότατα να είμαστε οι μόνοι που τα βράδια φοράμε μπουφάν και καθόμαστε ακόμα στη βεράντα. Τουλάχιστον τα βράδια δε βλέπω καμιά φωτισμένη βεράντα. Όλοι μπαίνουν μέσα. Εμείς καθόμαστε έξω. Μόνο όταν φυσάει κλεινόμαστε μέσα, κι εδώ όταν φυσάει τα παίρνει όλα ο διάολος, οπότε το παίρνουμε απόφαση και μπαίνουμε μέσα και κλείνουμε και τα παράθυρα, μα κάθε φορά μας πιάνω όλους να κοιτάμε προς τα έξω. Θα μελαγχολήσουμε για λίγα λεπτά. Μετά θα βρούμε κάτι σαχλό να κάνουμε, και σίγουρα δε θα είναι να στηθούμε στη σειρά στον καναπέ για να παρακολουθήσουμε κάτι ανούσιο. Ασχολούμαστε ο ένας με τον άλλο.

Η κρίση μας έκλεισε μέσα. Μας έκανε όμως και κάτι καλό. Λυπόμαστε τα λεφτά που ξοδεύουμε πλέον και δεν τα ξοδεύουμε παρά μόνο για κάτι που πραγματικά θέλουμε κι αυτό φυσικά αν έχουμε να το πάρουμε. Σινεμά πήγα όταν βγήκε η Ονειροπαγίδα του Κινγκ και μετά ξαναπήγα με το μεγάλο μου γιο για να δούμε …Σνούπι.  Ας είναι, συμβιβάστηκα. Μα δε σταμάτησα να βλέπω ταινίες, χάρη σε αυτά τα σάιτ, τα κακά, τα παράνομα, αυτά που όλοι κυνηγούν και κλείνουν. Αν δεν υπήρχαν; Σιωπή.

Σε γενικές γραμμές για μένα που αγαπώ τα βιβλία, η κρίση δεν άλλαξε κάτι. Τα βιβλία ήταν πάντα ακριβά για τα δικά μου δεδομένα και ακόμα και πριν την κρίση δεν μπορούσα να αγοράσω παραπάνω από 2 ή 3 το χρόνο. Η επαρχία δεν ευνοεί το βιβλίο. Δεν είχα πρόσβαση σε βιβλιοθήκη. Μα κι εδώ που ήρθα, η βιβλιοθήκη έχει κλείσει. Από τότε κι ως τώρα στρέφομαι στα ebooks. Μεγάλη η διαφορά, δε λέω. Μου πήρε λίγο καιρό να συνηθίσω.

Μα αν δεν υπήρχαν τα ebooks, δε θα είχα διαβάσει ποτέ τόσα βιβλία (και οπωσδήποτε δε θα έγραφα αυτές τις γραμμές τώρα). Μαζί με αυτά που πετάω όταν δε μ’ αρέσουν και τα αφήνω μισά, καθαρίζω περίπου 100 βιβλία το χρόνο. Συγκρίνετέ τα με τα 3 που μπορούσα να αγοράσω- τώρα μόνο μεταχειρισμένα από κανένα πάγκο, αρκεί να μην ξεπερνάνε τα 2 ευρώ. Κι αν βάλεις και τις αποτυχημένες αγορές, τότε πάμε σε μια κατάσταση εντελώς αλλού, που πρέπει να κινούνται αρκετά χρήματα τα οποία ποτέ δεν είχα έτσι κι αλλιώς. Ό,τι και το κάνεις όμως, ό,τι και να πεις, είναι δωρεάν. Ας μην κοροϊδευόμαστε.

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο είμαι κάθετη και δεν το διαπραγματεύομαι, είναι το απόλυτο δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης σε βιβλίο, μουσική και κινηματογράφο – τουλάχιστον κι αν όχι σε όλα τα επίπεδα της τέχνης. Αλλά αυτά τα τρία δεν τα διαπραγματεύομαι: Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει πρόσβαση στα βιβλία, στη μουσική και τον κινηματογράφο. Και δοξάζω το διαδίκτυο, καθημερινά. Βλέπω ταινίες, ταινίες που σε καμία περίπτωση δε θα είχα δει, ακούω μουσική, διαβάζω πολύ. Και πλέον μπορώ να πετάξω βιβλίο από την πρώτη σελίδα αν δε με τσακώσει, χωρίς να το διαβάζω αναγκαστικά επειδή πέταξα τα λεφτά μου και να χάνω το χρόνο μου.

Ακούστε, όσοι γράφουν πουλάνε αέρα κοπανιστό. Simple as that. Το βιβλίο είναι ένα ρίσκο. Δεν είναι ρούχο να το δοκιμάσεις, ούτε φρούτο να το μυρίσεις, δεν είναι κάτι που μπορείς να το δεις, να το συγκρίνεις, να το πιάσεις και να αποφασίσεις αν σου κάνει ή όχι. Δεν ξέρεις τι έχει μέσα. Είναι μια Kinder έκπληξη. Και όταν έχει και τιμή που αγγίζει το σημερινό μεροκάματο, εξκιούζ μι, αλλά εγώ προσωπικά ούτε καν. Όμως τώρα;

Τώρα υπάρχουν οι πειρατές του διαδικτύου. Και τώρα πια ήρθε η ώρα να δοκιμαστείτε, γραφιάδες, ριμαδόροι και τυπογράφοι της οκάς. Εδώ παίζονται όλα. Γιατί δοκιμάζω το προϊόν πριν το αγοράσω. Το βιβλίο το διαβάζω. Κι αν είναι καλό, θα το αγοράσω. Οπότε μην ξανακούσω αηδίες για τον κόπο του δημιουργού. Το καλό βιβλίο, όλοι το θέλουν στη βιβλιοθήκη τους, γιατί θα το ξαναδιαβάσουν, γιατί θέλουν να το διαβάσουν τα παιδιά τους, θα το αγοράσουν γιατί θέλουν να το δωρίσουν σε ένα αγαπημένο πρόσωπο και ναι, θα πιάσει τόπο! Το καλό βιβλίο όλοι το θέλουμε. Και θα βρούμε τρόπο να το πάρουμε, κόβοντας από όπου έχει ο καθένας να κόψει. Πάντως όταν αγοράζω βιβλία τώρα πια, τα έχω ήδη διαβάσει. Πρέπει να υπάρχουν στο σπίτι. Τρέμετε κακογραφίξ αυτής της χώρας. Ν’ αγιάσουν οι πειρατές.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Δόξα στους πειρατές

  1. Πιο παλια θα μπορουσα να συμφωνησω. Ομως ειδικα το βιβλιο ειχε τροπους να το διαβασεις δωρεαν απο πολυ πιο πριν. Δανειστικες βιβλιοθηκες και οι φιλοι/ες.

    Μου αρέσει!

    1. Στη δική μου περίπτωση αν διάβασες ολόκληρο το άρθρο, αναφέρω ότι εκεί που ζούσα δεν υπήρχε βιβλιοθήκη, όπως κι εδώ που έιμαι τώρα έχει κλείσει (τώρα δεν έχει σημασία βέβαια πια)

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s