Γιατί τίποτα δεν είναι ίσο

ovi_greece_1116_055aΌσα βιβλία και να γραφτούν, όσα κι αν ειπωθούν για την οκτάχρονη περίοδο του Μπιλ Κλίντον στην αμερικανική προεδρία, αυτό που θα κρατήσει η λαϊκή μνήμη σε όλο τον κόσμο θα είναι η Μόνικα Λεβίνσκι και οι συναντήσεις της με τον πρόεδρο στο Οβάλ γραφείο. Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τον Ντόναλντ Τραμπ, που ο τρόπος που άρπαζε ό,τι …μπορούσε, θα μείνει στην ιστορία. Στην ιστορία επίσης θα μείνει το γεγονός, ότι η Χίλαρι δεν κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικής. Στην Ελλάδα μοιάζει σαν ανέκδοτο η σκέψη γυναίκας πρωθυπουργού ή προέδρου.

Για να ξεκινήσω από το τέλος, δεν ξέρω με ποιες λέξεις να εξηγήσω για να γίνει κατανοητό, ότι ακόμα και η συζήτηση για πρώτη γυναίκα πρόεδρο στην Αμερική και πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό στην Ελλάδα, δείχνει πόσο βαθιά είναι η ανισότητα αυτήν τη στιγμή σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, η περηφάνεια που δείχνει η Βρετανία στο γεγονός ότι η Θερέσα Μέι είναι η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας, κάνει αυτήν την ανισότητα ακόμα πιο βαθιά και πιο επίπονη για όσους πραγματικά πιστεύουν στην ισότητα.

Το 2001, ένας πρώην στρατιωτικός και γνωστός για τη συμμετοχή του στον πόλεμο του Κουβέιτ, ο Κόλιν Πάουελ, αναλάμβανε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ. Κανένας δεν ξαφνιάστηκε με το γεγονός ότι ένας στρατιωτικός και μάλιστα ένας στρατιωτικός που είχε διοικήσει στρατεύματα σε στρατιωτική επιχείρηση και μάλιστα σε εισβολή σε ξένη χώρα σε μια πράξη καθαρά επιθετική, θα αναλάμβανε το κατεξοχήν κατά του πολέμου υπουργείο. Απεναντίας οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένων και των διεθνών ΜΜΕ, εξυμνούσαν τελείως σχιζοφρενικά το νηφάλιο χαρακτήρα του στρατηγού.

Τα μουσικά κανάλια δεν είναι η αδυναμία μου κι ούτε συνηθίζω να τα παρακολουθώ και ήταν καθαρή σύμπτωση και συγκυρία τραβηγμένη από τα μαλλιά, ότι έτυχε να δω τη συνάντηση του Κόλιν Πάουελ με νέους στο περίφημο αμερικανικό MTV και μάλιστα να το προσέξω και να την παρακολουθήσω ολόκληρη. Ένα στούντιο γεμάτο από νέους κάτω των τριάντα και ο καινούργιος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έτοιμος να απαντήσει κάθε τους ερώτηση και προβληματισμό. Και μάλιστα αυτή ήταν μια συνέντευξη πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου που συνταράξανε τον κόσμο.

Η συζήτηση πήγαινε καλά με ερωτήσεις για τη διπλωματία γενικότερα και σχέσεις με άλλα έθνη ειδικότερα, μέχρι που ένας νεαρός έκανε την πιο – κατ’ εμένα πάντα – σημαντική ερώτηση. Ρώτησε τον Κόλιν Πάουελ πώς νιώθει που είναι ο πρώτος μαύρος υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ ή πολύ περισσότερο που είναι ο πρώτος μαύρος στην αμερικανική ιστορία σε τόσο υψηλή κυβερνητική θέση, μιας και ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ είναι στη βασική πεντάδα εξουσίας της χώρας μαζί με τον πρόεδρο. Ο Κόλιν σταμάτησε για δευτερόλεπτα και η σιωπή στο στούντιο πρόδιδε την ένταση που έφερε η ερώτηση, σαν ξαφνικά όλοι να βρέθηκαν μέσα σε ναρκοπέδιο. Ύστερα ήρθε η απάντηση του Πάουελ.

«Όταν πηγαίνω σε μια χώρα και συστήνομαι, δεν λέω ότι είμαι ο πρώτος μαύρος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αλλά ότι είμαι ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Αντίστοιχα, κανένας από αυτούς που με δέχονται, δεν με προσφωνεί σαν τον πρώτο μαύρο Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, αλλά σαν τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ». Για αρκετή ώρα υπήρξε σιωπή στο στούντιο από το βάρος της κουβέντας που μόλις είχε πει ο καινούργιος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και μόνο ο ίδιος ο Πάουελ κατάφερε να τη σπάσει, συνεχίζοντας με το πόσο περήφανος ένιωθε από το γεγονός ότι είναι ο πρώτος μαύρος στην αμερικανική ιστορία σε μια τόσο υψηλή θέση. Αυτά έγιναν το 2001. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ακόμα κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει το βάρος του λόγου του πρώτου μαύρου ΥΠΕΞ των ΗΠΑ τότε, αποδεικνύοντας ότι κανένας δεν έχει ακόμα καταλάβει τι σημαίνει ισότητα μεταξύ φύλων ή φυλών.

Δηλαδή τι θα περίμενε κανείς από τον Κόλιν Πάουελ; Να μπαίνει στις συναντήσεις του με τη γροθιά υψωμένη, μια μπαντάνα τυλιγμένη στο κεφάλι, αφάνα το μαλλί, ένα μπάντζο και να χορεύει το χορό του ελευθέρου βαμβακιού; Ή μήπως με την είσοδό του σε μία συνάντηση, θα έπρεπε όλοι να του έδιναν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και συγχαρητήρια που ελευθερωθήκαν οι μαύροι στις ΗΠΑ; Το 2001!

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε και τι είπε ο Πάουελ σε μια πρόταση και πόσο τελικά πίσω είμαστε όλοι μας σε θέματα ισότητας, όχι σε ένα συνειδησιακό επίπεδο, άλλα στην πραγματικότητα. Τι σημαίνει ότι η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Βρετανίας; Νίκη των γυναικών; Εις βάρος των αντρών και όχι για τα θέματα ισότητας; Δηλαδή τι άλλαξε στη Βρετανική πολιτική με την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό ή καλύτερα, τι περίμεναν να αλλάξει τότε; Και μιλάω για κάτι που έχω προσωπική εμπειρία. Περιμένανε όλοι περισσότερο …αίσθημα/ευαισθησία στην εξουσία; Γιατί; Επειδή ήταν γυναίκα και οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες από τους άντρες; Ποιο θα ήταν το επόμενο; Στα υπουργικά συμβούλια να πλέκουν πουλόβερ ή γκομπλέν οι υπουργοί ή να ανταλλάσσουν συνταγές μαγειρικής; Γιατί αυτό κάνουν …οι γυναίκες.

Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιας μορφής προσφωνήσεις, όχι μόνο προσβάλλουν θεσμούς – όπως είναι η πρωθυπουργία ή η προεδρία – αλλά και τις μειώνουν. Μια γυναίκα πρωθυπουργός στην Ελλάδα που θα προσφωνηθεί σαν η πρώτη πρωθυπουργός στην Ελλάδα, τι θα έδειχνε πέραν του πόσο πίσω είναι η Ελλάδα σε θέματα ισότητας, ώστε να φτάσουμε στο 21ο αιώνα για να έχουμε πρωθυπουργό γυναίκα. Και τι θα έκανε διαφορετικό αυτή η γυναίκα πρωθυπουργός; Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ντόρας Μπακογιάννη, που από πολλούς προβλέφθηκε ή εκφράστηκε η επιθυμία να γίνει πρωθυπουργός. Θα έβαζε καρδούλες και λουλουδάκια δίπλα στην υπογραφή της, όταν θα απέλυε χιλιάδες κόσμο ή θα χάριζε λουλούδια στους απεσταλμένους της Siemens, όταν θα τους πουλούσε την Ακρόπολη; Ή μήπως η επιθυμία μας είναι ένας πρωθυπουργός που να ασχολείται μόνο με τη φιλανθρωπία και να αφήνει στην άκρη τα εθνικά ζητήματα για τους …άντρες του επιτελείου της;

Πολύ περισσότερο, όταν εμείς οι ίδιοι προβάλλουμε αυτήν την εικόνα, πώς θα θέλαμε να αντιμετωπίσουν μια Ελληνίδα πρωθυπουργό οι συνομιλητές της; Για φανταστείτε μια Ντόρα να πάει να συναντήσει τον Ερντογκάν. Τον Ερντογκάν που πιστεύει ότι οι γυναίκες είναι για την κουζίνα, το κρεβάτι και να γεννοβολάνε. Όταν εμείς οι ίδιοι βλέπουμε την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό, «ευαίσθητη» γιατί είναι γυναίκα, τι περιμένουμε από αυτόν που την έχει ικανή μόνο για να κεντάει γκομπλέν;

Βλέπετε λοιπόν, αυτό το γυναίκα πρωθυπουργός είναι παραπλανητικό και κάνει περισσότερη ζημιά παρά καλό. Αλλά ας πάμε και στην κορυφή, στις γκόμενες. Εκεί ειδικά, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε κανένα απολύτως δικαίωμα κριτικής και χιούμορ. Πριν από μια εικοσαετία εκλέξαμε πρωθυπουργό γιατί ήταν ….γαμιάς. Καμαρώναμε για τα πλούσια ελέη της αεροσερβιτόρας του πρωθυπουργού κι ας τα είχε κάνει μάνταρα σε όλα τα άλλα. Τα πόσα γράπωνε ο Παπανδρέου – για να μεταχειριστώ έκφραση του Τραμπ – ήταν γνωστά εντός και εκτός των τειχών. Αλλά όλοι βολευόντουσαν στην έκφραση …είναι μουρντάρης και αυτομάτως του δίνανε άλλοθι. Θα έδιναν το ίδιο άλλοθι σε μια γυναίκα πρωθυπουργό που χουφτώνει τον γραμματέα της, γιατί έχει ωραίο κωλαράκι; Δεν είναι θέμα πουριτανισμού, είναι θέμα υποκρισίας. Ακόμα και στη βρωμιά μας δεν υπάρχει ισότητα. Όσο παρατραβηγμένο και τρελό κι αν ακούγεται.

Αυτήν τη στιγμή, εκατομμύρια Αμερικανών αποδέχονται, ότι το να βουτάς μια γυναίκα από το «μουνί» της είναι αποδεκτό και μάλιστα ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά τα εκατομμύρια είναι γυναίκες που αποδεδειγμένα είχαν κάποιον να τους βουτάει το μουνί τους. θα αποδέχονταν με τον ίδιο τρόπο μια γυναίκα που βουτάει πούτσους; Φυσικά όχι!

Για φανταστείτε τη Ντόρα, πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό – την έχω πρόχειρη γι’ αυτό την ξαναχρησιμοποιώ, αλλά θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη Έλληνας πολιτικός στη θέση της – να κατεβαίνει από το πρωθυπουργικό αεροπλάνο και να κάνει νόημα σε έναν νταγλαρά αεροσερβιτόρο να την πλησιάσει και μόλις την πλησίαζε παρουσία επίσημων και μη, χιλιάδων κόσμου, να του έπιανε το κωλαράκι. Όχι απλά φανταστείτε το! Γελάτε, αλλά γελάτε νευρικά, γιατί είναι υποθετικό το παράδειγμα και δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Ποτέ.

Κυρίες μου λυπάμαι, αλλά ισότητα δεν υπάρχει. Όλα είναι τελείως επιφανειακά και για να έχουμε μια βιτρίνα «νομιμότητας». Και ισότητα δεν θα υπάρξει, γιατί ΔΕΝ υπάρχει μέσα μας. Γιατί οι ίδιοι και ο καθένας μας ξεχωριστά, άντρες και γυναίκες, ΔΕΝ την έχουμε αποδεχθεί. Δεν την καταλαβαίνουμε καν πως λειτουργεί και το παράδειγμα ότι ακόμα μιλάμε για την Αμερικάνα που δεν τα κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος ή για την Ελληνίδα πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό που θα έρθει, αποδεικνύει από μόνο του πόσο λάθος είμαστε. Το γεγονός ότι τον μη ίσο ρόλο τον αποδεχόμαστε και στο πρόσωπο του κάθε Τραμπ ή Παπανδρέου είναι τα…ύστερα!!! Αλλού λοιπόν πρέπει να ψάξουμε το θέμα ισότητα κι όχι στην πρώτη γυναίκα πρόεδρο, στον πρώτο μαύρο πρόεδρο ή στον πρώτο μαύρο ΥΠΕΞ.

Υ.Γ. Φανταστείτε την πρώτη Ελληνίδα γυναίκα μουσουλμάνα πρωθυπουργό, δείτε την πρώτη αντίδρασή σας κι εκεί θα καταλάβετε πόσο πεμπτοκοσμική είναι η Ελλάδα, πόσο μακριά είναι το όνειρο της ισότητας και πόσο λίγο καταλαβαίνετε, ακόμα και οι πιο «προοδευτικοί», τι σημαίνει δημοκρατία, ισότητα και ελευθέρια!

 

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s