Όχι στη φιλανθρωπία,

Κάμποσες φορές γυρνώ το κεφάλι στη θέα ενός άστεγου ανθρώπου. Ντρέπομαι και φοβάμαι να τον πλησιάσω. Ντρέπομαι γιατί δεν ξέρω τι να του πω, μην τον προσβάλλω. Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω τι να του πω, μην τον τρομάξω. Ντρέπομαι και φοβάμαι γιατί έτσι μου μάθανε. Να φοβάμαι.

ovi_greece_1116_052aΔεν ξέρω αν θέλω περισσότερο να τον αγκαλιάσω, να τον κεράσω καφέ κι ένα κουλούρι, να του πιάσω κουβέντα. Μα θέλω να του πω πως τον θαυμάζω. Δεν το νομίζω πως θα άντεχα να με δω να κοιμάμαι στους δρόμους τις νύχτες. Να τριγυρίζω κοιτώντας τη ζωή να περνάει δίπλα μου, τους ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν, να μην τους αγγίζει η δική μου τύχη, να με προσπερνούν αδιάφορα, να μη με βλέπουν. Θα τους μισούσα όλους. Όλους!

Κάποια ανατολίτικη σοφία λέει να μην έχεις καθρέφτες στο σπίτι σου, ή κάπως έτσι. Να μην κατακερματίζεται το είδωλό σου και το είναι σου. Ίσως πάλι να το ‘δα σε κάποιον οδηγό ευτυχίας σε 5 βήματα, δε θυμάμαι πια… Τόσα σκατά στο κεφάλι μου και καμιά φορά μπερδεύομαι.

Σε θαυμάζω λοιπόν, απόβλητε άνθρωπε ξεχασμένε, εσένα αδέσποτη ψυχή.

Που έκανες την αξιοπρέπειά σου φυλαχτό και την κατάπιες, τις μνήμες σου ψηφιδωτό από σπασμένα γυαλιά που αντανακλούν το φως σου σαν το απλώνεις τρυφερά στο χάρτινο κουτί σου.

Τι βλέπω μέσα από τα θραύσματα; Κρυμμένους θησαυρούς. Βλέπω… βλέπω έναν άνθρωπο! Μια καρδιά που χτυπά και ιστορίες παλιές που περιμένουν ν’ ακουστούν. Λύπες που θέλουν να μικρύνουν και χαρές να μοιραστούν. Τους βλέπετε;

Δε θέλω να είμαι φιλάνθρωπος. Όχι να χώνω το χέρι στην τσέπη βιαστικά ψαρεύοντας τα κέρματα, για να τα δώσω αμήχανα κοιτώντας χαμηλά γιατί ντρέπομαι… ή φοβάμαι. Θέλω να σε κοιτάξω στα μάτια! Να σε γνωρίσω, να σ’ ακούσω, να με μάθεις. Να γελάσουμε με κάτι σαχλό και να φτιάξουμε καραβάκια χάρτινα από πεταμένα χαρτιά. Να φάμε παγωτό στην άκρη του δρόμου… Να δω τον κόσμο μέσα από τα σπασμένα γυαλιά του είναι σου.

Απρόσιτο, απόμακρο, απροσπέλαστο και ξένο. Να καταλάβω. Να βγω από τη φούσκα μου και να θυμώσω με όσα σε έφεραν εδώ, μπροστά μου, ξαπλωμένο σ’ ένα χαρτοκούτι. Να κάνω κάτι! Έστω ένα ανεπαίσθητο σπρώξιμο για να γυρίσεις πίσω. Στους …ζωντανούς.

Πώς πλησιάζεις έναν άστεγο; Ρώτησα κάποτε ένα φίλο. Όπως ο Μικρός Πρίγκιπας την Αλεπού! Μου είπε.

Όπως ο μικρός πρίγκιπας την αλεπού.

Όχι στη φιλανθρωπία. Είμαστε αλληλέγγυοι!

 

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s