Όναρ

Όναρ

Σκίζω το πέπλο και το κάνω φτερά
στην αντίπερα όχθη πέρα απ΄τα σύννεφα
να πετάξω ψηλά μαζί μ’αυτά
παίρνοντας του ονείρου τα σύνεργα.
Τη μορφή μου αλλάζω σαν ρούχα παλιά
τον εαυτό μου χάνω σε λειβάδια απέραντα
και τον παράδεισό μου ζωγραφίζω μετά
με του Εφτάχρωμου τα χρώματα τ’ατέρμονα
και φαίνονται όλα σαν Ανοιξιάτικη γιορτή
κατσικοπόδαροι δαίμονες με κρασί εδώ και εκεί
τις Νεράιδες του νερού ξελογιάζουν
γλυκιά να παίξουν μουσική.

Μα όταν το όνειρο απ’το χορό θα κουραστεί
και τον Ήλιο η Σελήνη θα διαδεχτεί
τις ασημένιες ανταύγειες της θα στείλει
Σε κάθε βουνο ώς το κάθε τριφύλλι
Της Νύχτας τα πέπλα σαν θέλει να βάψει
μα την μυστικότητά της δεν μπορεί να αλλάξει
Μόνο τις ώρες κάνει λιγότερο φοβερές και άδειες
Με τις υπέροχές της αυτές ανταύγειες.

Ξάφνου τον Χειμώνα νοιώθω απο μακριά
τον ερχομό του με συνοδεία απο τσέλα και βιολιά
και για να προστατευτώ απο τον κρύο βοριά
Στου Έρεβους γυρεύω ζεστασιά στα παπλώματα
Ο Ύπνος με παίρνει στην αγκαλιά του
και ποιός ξέρει που θα ξυπνήσω άραγε
ίσως στις χώρες του Θανάτου.

Χρήστος Μουζεβίρης

ovi_greece_1116_054a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s