Πάρτυ γενεθλίων

Γενέθλια. Μπαίνω στα πενήντα. Αμφίρροπα τα συναισθήματα. Κρίση ηλικίας και μαζί ευγνωμοσύνη που είμαι ακόμα ζωντανή. Που διένυσα 49 χρόνια σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς να πετύχω πολλά και μεγάλα, αλλά λίγα και σπουδαία. Είναι αναπόφευκτη η αναδρομή. Ακόμα και για κάποιαν που δεν της αρέσει να ψάχνει στο παρελθόν αναφορές για να συνεχίσει. Που οι εμπειρίες της δεν την έκαναν πολύ σοφότερη, ίσως μόνο πιο εγνωσμένα μελαγχολική.

Διαβάζω τα μηνύματα με τις ευχές των φίλων, δέχομαι τα τηλεφωνήματα αγαπημένων, μου λείπουν όσες φωνές δεν άκουσα. Δεν λυπάμαι για τα χρόνια που περνάνε, οι άνθρωποι που χάνονται είναι που με κάνουν να καταλαβαίνω τις φθορές που δημιουργούν οι δεκαετίες.

Βλέπω φωτογραφίες από παλιές χρονιές, διαβάζω γράμματα, ανοίγω το κουτί με τα μικρά αναμνηστικά. Ημερομηνίες πάνω τους γραμμένες με μικρά γράμματα με μαρκαδόρο για να μην σβηστεί η ανάμνησή τους. Ήταν η επιθυμία που με κυρίευε σε όλες τις ιδιαίτερες μοναδικές στιγμές της ζωής μου να τις σημειώνω, πρώτα στα μάτια και στο νου και μετά σε ένα βότσαλο, ένα φελλό, ένα τσιγάρο. Στιγμές που ήξερα από διαίσθηση πως δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ ξανά.

Ovi_greece_1116_031a.gif

Τραγουδάω παιδικά τραγούδια που μου μάθαινε η μαμά μου μικρούλα, για να τα τραγουδάω κι εγώ με τη σειρά μου σε άλλες δεκαετίες στο παιδί που με αξίωσε ο Θεός να ζήσω δίπλα του για χρόνια, να βλέπω τα μάτια του να γελούν, να μαθαίνω απ’ την παιδική σοφία του, να νοιώθω την μοναδική αγκαλιά του ώσπου να πάρει το δρόμο του.

Ακούω τραγούδια από κασέτες, δίσκους, cd, internet, κάθε δεκαετία και μέσον, κάθε εποχή και γεγονότα που συνδέθηκαν μαζί τους και με σημάδεψαν, με κράτησαν ζωντανή για να παλεύω αγκομαχώντας, χαμογελώντας, αγαπώντας, κλαίγοντας.

Ψάχνω για φίλους που χάθηκαν, στις σελίδες του διαδικτύου, με την ελπίδα πως δεν χάθηκαν στ’ αλήθεια, απλά αμελήσαμε κι αυτοί κι εγώ να δώσουμε το τελευταίο μας στίγμα και χάθηκε η επαφή για λίγο. Ενθουσιάζομαι με όσους βρίσκω, στέλνω μηνύματα, για να τους πω ένα καινούργιο «γεια», άλλοτε διστακτικό σαν το πρώτο, άλλοτε οικείο σαν να ειπωνόταν κάθε μέρα και άλλοτε ξεσηκωτικό σαν να λέει «άντε, που είσαι, ξεκόλλα, χαθήκαμε».

Σκέφτομαι όσους κρατήσανε το χέρι μου, φιλήσανε τα χείλη μου, με κράτησαν αγκαλιά το βράδυ και ανακαλύπτω πόσα πολλά μου έδωσε ο καθένας χωριστά. Κρατώ το πρόσωπο του άντρα μου ανάμεσα στα χέρια μου και νοιώθω τόσο τυχερή γιατί μπορώ να ακούω κάποιον να με κοιτάζει ακόμα με έρωτα και να μου λέει «χρόνια πολλά, σ’ αγαπώ».

Κάνω το τραπέζι στους αγαπημένους μου, ακόμα και σε όσους δεν μπορούνε να είναι μαζί μου. Τους ευχαριστώ γιατί συντρόφευσαν την πορεία μου σ’ αυτή την μακριά ζωή για πολύ ή για λιγότερο. Είναι μακριά η ζωή κι ας φαίνεται μικρή. Και μοιάζει ατελείωτη χωρίς συνοδοιπόρους, όσο διάστημα κι αν περπατήσανε μαζί μου και όσα κι αν έφερε η ώρα.

Θέλω να κάνω ένα ξέφρενο πάρτυ. Σαν αυτά που κάναμε όταν ήμασταν 20 χρονών. Θέλω να κανονίσουμε ένα πάρτυ για τα γενέθλια όλων μας. Τι σημασία έχει πότε είναι και πόσο γινόμαστε; Ένα πάρτυ γιατί ζούμε ακόμη και προχωράμε παρέα. Είστε όλοι μέσα;

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s