Η ομορφιά κατοικεί εντός

Από παιδί έμαθα να είμαι ολιγαρκής. Ή έτσι γεννήθηκα, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι, ότι ουδέποτε χρειάστηκε να το διδαχθώ αυτό. Απλά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα ανακάλυπτα τη μεγαλύτερη ομορφιά μέσα στα πιο απλά πράγματα του κόσμου… στα χρώματα και στη μουσική, στους ήχους και στις μυρωδιές, στην ουσία των λέξεων και στα ειλικρινή αισθήματα, στα μικρά μπαράκια και στα στενοκούτουκα, σ’ ένα φραπέ σε πλαστικό καθισμένη στο παγκάκι του πάρκου, στον μπλε καναπέ του σπιτιού μου χωμένη στο μισοσκόταδο ενός κεριού, σε μια βόλτα στην παραλία ένα φθινοπωρινό απόγευμα, στο βαθύ κοίταγμα ενός βλέμματος, στη σιωπή μιας αγκαλιάς, στο τρυφερό ανθρώπινο άγγιγμα, σε ό,τι άγγιζε την ψυχή μου. Αυτό ταυτόχρονα σημαίνει, ότι ουδέποτε ένιωσα την ανάγκη ύπαρξης πολλών χρημάτων για να περάσω καλά. Ίσως γι αυτό και δεν είχα ποτέ μου καλή σχέση με το χρήμα. Σ’ όλη μου τη ζωή, το χρήμα υπήρξε ένα εργαλείο, που απλά εξυπηρετούσε την αξιοπρέπειά μου. Αξιοπρεπή κατοικία, ντύσιμο, μετακίνηση. Μέχρι εκεί και ήταν αρκετό. Το περισσότερο ήταν περιττό, μάλλον αδιάφορο.

Η ζεστασιά μου βρίσκεται στο ανθρώπινο χνώτο, έστω και εμποτισμένο με τσιγαρίλα. Οι διακοπές μου, σε πέτρινα πλακόστρωτα, σε μέρη ήσυχα, όχι κοσμικά και πολυσύχναστα. Η ηρεμία μου, στις νότες της καλής μουσικής. Η απόλαυση, στις αράδες ενός καλού βιβλίου, στο άρωμα των σελίδων του κι ενός καφέ. Οι μεγάλες μου αγάπες, στα μάτια των παιδιών μου, στην ειλικρινή φιλία, στην κατανόηση ενός συντρόφου. Η ευτυχία μου, σ’ ένα μπλουτζίν, σ’ ένα κολάν, σ’ ένα ζευγάρι μπότες. Σε ένα κλάμερ που θα συμμαζεύει τα ακατάστατα μαλλιά μου. Τόσο απλά. Τόσο περίπλοκα.

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα μεγάλα και τα πομπώδη… σπίτια, αυτοκίνητα, πίστες, δώρα. Σου κάνει ο άλλος τη μεγαλύτερη έκπληξη του κόσμου και σου ζητάει συγνώμη που δεν σου έφερε τίποτα. Μα τι άλλο να μου φέρεις; Μου έφερες! Εσένα. Τι περισσότερο να θελήσω; Μοιάζει, σαν να ρωτάνε ένα παιδί τι θα ‘θελε να του φέρει ο Άγιος Βασίλης κι εκείνο να ζητάει μια βίλα με πισίνα. Όχι, κανένα παιδί δεν θα σκεφτόταν ποτέ να ζητήσει μια βίλα με πισίνα! Αυτά είναι βρωμοδουλειές των μεγάλων. Ένα παιδί θα ζήταγε κάτι πολύ απλό, πολύ αγνό κι εξίσου περίπλοκο, για παράδειγμα, να δει τον Άγιο Βασίλη από κοντά, με τα ίδια του τα μάτια! Έτσι κι εγώ. Απλή και περίπλοκη.

Αν με ρωτούσες τι δώρο θα ‘θελα για τα Χριστούγεννα, θα σου απαντούσα μια βόλτα στην Ερμού. Να κάνει κρύο και να περπατάμε δίπλα – δίπλα. Να χαζεύω τον κόσμο και τις βιτρίνες, χωρίς να μ’ ενδιαφέρει καθόλου αν θα ψωνίσω κάτι για τον εαυτό μου. Να κλείσω το κινητό. Ν’ ακούω τη φωνή σου. Να περπατήσω μέσα στο πλήθος. Να μυρίσω τα φρεσκοψημένα κάστανα του καστανά στη γωνία. Ν’ αγοράσω ένα σακουλάκι. Να το κρατάω  και να μου ζεσταίνει τα χέρια. Να καθίσω μαζί σου σ’ ένα παγκάκι. Να καθαρίζεις εσύ για μένα κι εγώ για σένα και να ταΐζουμε ο ένας τον άλλο στο στόμα. Να κάνουμε συναγωνισμό ποιος θα φάει τα περισσότερα, να ανταλλάσσουμε ατάκες και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια. Και μετά, να πάμε για σουβλάκια. Και για έναν βαρύ πικρό αχνιστό καφέ. Οι κούπες να καίνε τα δάχτυλά μας. Τα μπλουζ να παίζουν στον υπολογιστή. Να καπνίζουμε αρειμανίως μπροστά σ’ ένα αναμμένο κερί. Να με κρατάς σφιχτά και να μη λέμε λέξη. Να σε κρατάω σφιχτά και να ακούω τις σκέψεις σου, μέσα στο ημίφως και στη σιωπή. Κι έξω να κάνει κρύο. Τόσο απλά. Τόσο περίπλοκα.

Λίλιαν Μπαντάνη

Ovi_greece_1016_084a.gif

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s