O Θρήνος του γερόλυκου

Είμαι ξαπλωμένη στη λάσπη. Εκεί όπου με σπρώξατε, αγνοώντας τις ανάγκες μου, την ηλικία μου και την αξιοπρέπειά μου. Είμαι πεινασμένη, αλλά εγώ δεν θα ζητιανέψω.
Δεν μπορώ να κυνηγήσω πια. Οι αισθήσεις μου είναι θολές. Δεν μπορώ να τρέξω πια. Τα κόκαλά μου έχουν γεράσει. Δεν μπορώ να ανταγωνιστώ τους νέους με το δυνατό τους σώμα. Ο χρόνος μου έχει περάσει …

Κάποτε ήμουν νέα και δυνατή. Μπορούσα να πηδήξω πάνω από το μεγαλύτερο ρέμα, αψηφώντας τον κίνδυνο. Μπορούσα να κυνηγήσω τα γρηγορότερα ελάφια μέσα στο δάσος, τρέχοντας για ώρες. Μπορούσα να σκαρφαλώσω στην ψηλότερη παγωμένη κορυφή, μόνο για να ουρλιάξω στο φεγγάρι.

Και είχα όλη την αγέλη να με ακολουθεί …
Ήταν δύναμη και καμάρι μου, χαρά και υποχρέωσή μου. Έχουμε μοιραστεί και φροντίσει ο ένας τον άλλο, πάντα  μαζί.

ovi_greece_1116_001aΚαι τότε τα πράγματα άλλαξαν. Χάσαμε τα δάση μας και τα καταφύγιά μας. Οι κυνηγοί έβαλαν ύπουλες παγίδες, δελεάζοντάς μας, εξαπατώντας τα ένστικτά μας. Έχουν σπείρει υποψίες και φόβο. Θέλαμε να επιβιώσουμε, να μείνουμε αγέλη, αλλά τα μικρά μας άρχισαν να αλλάζουν. Έχουν δαγκώσει το δόλωμα του κυνηγού, έχουν παρασυρθεί από τις γλυκές μυρωδιές.

Δεν ήθελαν την προστασία μας και τη σοφία μας. Η αγέλη μας άρχισε να καταρρέει …

Σας κοιτάζω τώρα, σιωπηλά από μακριά. Ζείτε μαζί, αλλά δεν τολμάτε να γυρίσετε την πλάτη σας ο ένας στον άλλο, φοβάστε την προδοσία. Τα μάτια σας έχουν γεμίσει με μίσος. Οι κυνόδοντές σας καλύπτονται από το αίμα της απληστίας. Παίρνετε περισσότερα από όσα χρειάζονται, προσπαθώντας να αποδείξετε ποιος είναι ο πιο γενναίος, ο πιο δυνατός, ο πιο γρήγορος, ποιος μπορεί να αρπάξει τα περισσότερα , ποιος είναι το … μεγαλύτερο θηρίο.

Και περιμένετε από μένα να πολεμήσω εναντίον σας, να κερδίσω το δικαίωμά μου για να ζω ανάμεσά σας.
Μου γρυλίζετε κάθε φορά που κινώ το αδύναμο σώμα μου. Με δαγκώνετε κάθε φορά που προσπαθώ να σας υπενθυμίσω την πραγματική ύπαρξή σας και την έννοια της αγέλης …
Ξέρω ότι μισείτε την παρουσία μου. Τη μισείτε γιατί φοβάστε ότι θα έρθει μια μέρα που θα είστε στη θέση μου, μαζεμένοι στη λάσπη … ξεχασμένοι …
Αυτό είναι το μέλλον που έχετε ορίσει για τον εαυτό σας, ξετρελαμένοι από τις παγίδες των πονηρών κυνηγών …

Θα πεθάνω και θα προσεύχομαι για σας … Θα πεθάνω κρατώντας τις αναμνήσεις μου, τις αναμνήσεις που δεν θα έχετε ποτέ … Για αυτά που μοιράζομαι και φροντίζω, για το τρέξιμο με την αγέλη, για τα ουρλιαχτά στο φεγγάρι, για την ελευθερία.
Θα πεθάνω και θα προσεύχομαι για σας  … χωρίς να ζητιανέψω από εσάς το δικαίωμά μου να ζήσω.

Gordana Mudri

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s