Ιστορίες που… κολλάν: Πώς γίνεται να κολλάνε οι ιστορίες μας;

Ovi_greece_1016_089a.gif«Μαρή», της γράφω, «είσαι με τα καλά σου; Αυτά τα κολάν δεν χωράνε ούτε στην κόρη μου, πώς θες να μπει μέσα ο δικός μου ο κ@λος; Δεν έχουν και καθόλου ελαστικότητα!»

«Ε, στο είχα πει ότι δεν έχουν ελαστικότητα».

«Αυτά δεν έχουν καθόλου, ο κ@λος μου πάλι έχει μεγάλη, πού να χωρέσει, μαρή; Στείλε μου διεύθυνση, να στα στείλω πίσω»

Και κάπου εκεί ξεχάστηκαν τελείως τα κολάν και βρεθήκαμε να λέμε άλλα κι άλλα…

***

Πώς γίνεται να κολλάνε οι ιστορίες και οι εμπειρίες μας με φίλες δεκαετιών και να είναι λες και ακολούθησαν το ίδιο νήμα στη ζωή τους με αυτό που κρατούσαμε εμείς; Και αρχίζει η κουβέντα και δεν τελειώνει, παρά μόνο όταν καταλαβαίνεις πως είναι σαν να σου εξιστορεί η φίλη σου τους έρωτες που βίωσες εσύ, με όμοια συναισθήματα πάθους, χαράς, πίκρας, ακόμα και συντρόφους, που λες και τους γνωρίζεις απ’ έξω κι από μέσα κι ας μη τους αντίκρισες ποτέ. Βίοι παράλληλοι εξ αποστάσεως. Είναι η γυναικεία φύση που είναι κατά πολύ κοινή; Είναι που μοιάζαμε οι δυο μας τόσο και ήταν αυτός ο λόγος που δεθήκαμε έτσι από κορίτσια ακόμα; Όποια και να είναι η εξήγηση, το αποτέλεσμα είναι πως το τηλέφωνο πήρε φωτιά γι’ ακόμα μια φορά κι ευτυχώς που έλειπαν από το σκηνικό οι κάτοικοι του Άρη, γιατί ποιος άκουγε τους σχολιασμούς τους.

***

Εγώ τώρα σ’ αυτό το σημείο θα ξεκινήσω με τους «κατοίκους του Άρη». Γιατί εμείς, καλώς ή κακώς, δεν έχουμε πια τέτοιους στο δικό μας σπίτι. Οι δικοί μας έφυγαν ΚΑΙ από τον Άρη και μετοίκησαν σε άλλον πλανήτη, ανεξερεύνητο, που… «ούτε ο άνεμος τον άγγιξε, γιατί είχε κι εκείνος γούστο», όπως έλεγε κι ο Παπαμιχαήλ σε μια ατάκα του στην ταινία, Η νεράιδα και το παλικάρι, μιλώντας για την Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Καλέ ναι, για τη νύφη που του προξένευαν – γι αυτήν μιλάω! Κι όταν ακούω τέτοια περί σχολιασμών Αριανών κλπ., μερικές φορές αισθάνομαι πολύ τυχερή που στερούμαι συγκατοίκου! Τέλειωσα με τις κακίες και επιστρέφω στο θέμα μας..

“Sex and the City” κανονικότατα αυτή τη φορά, η συνομιλία μας με τη Σμαρώ! Όλους τους «μακαρίτες» τους μνημονεύσαμε, έναν προς έναν. Κανένας δεν έμεινε παραπονεμένος! Κι αυτούς που ξέραμε κι εκείνους που δεν ξέραμε η μία για την άλλη, στα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει και είχαμε χαθεί. Και ναι, λες και ζήσαμε παράλληλους βίους, ρε γαμώτο! Εμένα βέβαια, δεν με εντυπωσίασαν και τόσο πολύ οι ομοιότητες, γιατί από τότε ακόμα, από τα χρόνια του σχολείου, ένα από τα κοινά μας χαρακτηριστικά ήταν, ότι τον έρωτα τον περνούσαμε κι οι δυο σαν… ασθένεια! Λες και βγάζαμε κακό σπυρί! Ε, κι αφού δεν αλλάζει ο άνθρωπος… Εκείιιιιιι! Μια ζωή δοτικές και υποστηρικτικές, μέχρι που τρώγαμε τα μούτρα μας, πόνος, κλάμα κλπ. και πάμε παρακάτω. Και φτου κι απ’ την αρχή! Και όχι, φιλενάδα μου, δεν είναι η γυναικεία φύση, που είναι «κατά πολύ κοινή». Επειδή είμαστε έτσι εμείς κι ακόμα μερικές άλλες, δεν σημαίνει ότι είναι όλες έτσι! Σαν τις καρέτα – καρέτα είμαστε, μαρή! Είδος προς εξαφάνιση! Πάρτο χαμπάρι! Θα μου πεις, εσύ να το πάρεις χαμπάρι ή… οι «κάτοικοι του Άρη»; Τέλος πάντων τώρα, άντε γιατί φόρτωσα και σε αφήνω να συνεχίσεις…

***

Έτσι είναι όμως αγάπες μου, οι γυναίκες και γι’ αυτό τις αγαπάτε. Με τους έρωτες έχουν να κάνουν μέχρι να βγει η ψυχή τους, με σας καταγίνονται μια ζωή και πολεμάνε να σας έχουν δίπλα τους, να σας δίνουν χάδια και να παίρνουν γλυκόλογα.

Από τις μανάδες μας ξεκίνησε η συζήτηση και πήγε… στο διάστημα. «Εμένα η μάνα μου προσπαθούσε πάντα να είναι το κατευναστικό στοιχείο ανάμεσα στην αυστηρότητα του πατέρα και την αψάδα της εφηβείας μου», δήλωσα εγώ. «Μόνο όταν τον έχασε άφησε κι αυτή πίσω της το ρόλο του κυανόκρανου και γίναμε πια δύο γυναίκες με πολύ πιο ουσιαστική επαφή. Ξεπέρασε την έγνοια της κοινωνικής κριτικής και στην προσπάθειά της να σταθεί όρθια και να συνεχίσει τη ζωή της ως μια ακόμη πολύ νέα γυναίκα, έμεινε σε όσα έχουν αληθινή αξία».

***

Αμ δε, που ξεκίνησε από τις μανάδες μας! Τι έγινε μαρή; Άρχισε το Αλτσχάιμερ; Για άλλα λέγαμε, το ξέχασες; Τέλος πάντων, εσάς δεν σας ενδιαφέρει τι και για ποιους λέγαμε. Το ξέρω τώρα, ότι θα σκάσετε από το κακό σας που δεν θα μάθετε, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα και βάλτε μόνοι σας το αλατοπίπερο και τα σχετικά καρυκεύματα, για να νοστιμίσει η φαντασία σας! Ε, δεν θα σας δώσουμε και μασημένη τροφή! Εντάξει, τα συζητήσαμε τ’ αγόρια, δεν θα σας αποκαλύψουμε όμως και όλες τις λεπτομέρειες!

«Η δική μου η μάνα έκανε το λάθος να «κλειδώσει» τη ζωή της, μετά τον θάνατο του πατέρα μου», της είπα. «Γυναίκα μορφωμένη για την εποχή της, εργαζόμενη μια ολόκληρη ζωή, κοινωνική και με κύκλους, μετά από τον θάνατο του άντρα της, σταμάτησε τα πάντα. Παρέμεινε στο τι θα πει ο κόσμος κι ο μόνος ρόλος που κράτησε, ήταν και είναι εκείνος της… γιαγιάς. Λάθος, κατά τη γνώμη μου, αλλά και πολύ αργά πλέον να αναστραφεί αυτό. Μπράβο ρε συ, το χάρηκα με τη μάνα σου!»

Και δεν μου λες, ρε φιλενάδα, τι θα γίνει μ’ εκείνη τη διεύθυνση; Ακόμα να μου τη στείλεις, για να σου επιστρέψω τα κολάν! Και να σου πω… κανόνισε να αλλάξεις προμηθευτή! Δηλαδή, εμείς τι θα κάνουμε; Ξεβράκωτες θα κυκλοφορούμε;…

 

Σμαρώ Μαρδύρη – Λίλιαν Μπαντάνη

**********************************************

Επειδή αυτή η ιστορία έχει και …παρελθόν, για όσους ενδιαφέρονται ΕΔΩ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s