Χαμένες λεπτομέρειες και πρόχειρες στιγμές

Ας πάμε στον κόσμο των Social Media. Οκ, τα Likes αρέσουν σε όλους μας. Και ποιος δεν θέλει να αρέσει; Ποιος θέλει να περνά απαρατήρητος; Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη της παρέας και της επιβεβαίωσης.

Όλοι μας φτιάχνουμε έναν εαυτό λίγο καλύτερο από ό,τι είναι στην πραγματικότητα, λίγο πιο όμορφο- παίζοντας με την κάμερα και βγάζοντας 579 φωτογραφίες με την ίδια πόζα μέχρι να την πετύχουμε, λίγο πιο έξυπνο- διαλέγοντας από τα πιο cool και ψαγμένα quotes, λίγο πιο μουσικόφιλοι, σινεφίλ και διαβασμένοι, λίγο κοσμογυρισμένοι, κι ύστερα παίζουμε με τα στιγμιότυπα της ζωής μας μοιράζοντας φωτογραφίες, δηλώσεις και κομμάτια μας, ανεβάζοντάς τα όλα στο Facebook και περιμένουμε αντιδράσεις. Κι όσο περιμένουμε την ανταπόκριση να πιάσει τα …νούμερα που έχουμε στο μυαλό μας, σε κάθε μικρό διάλειμμα της μέρας, τρέχουμε εκεί. Το ότι θα έπρεπε να είμαστε αλλού, το καταλαβαίνετε. Αλλά ας είναι.

Ovi_greece_1016_078a.gifΗ κρίση μας έκλεισε μέσα, μας έκανε κακόκεφους, γκρινιάρηδες, μας γέμισε προβλήματα που στην πραγματικότητα θέλουμε να κρύψουμε, έτσι εκθέτουμε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας που όμως λίγο ανταποκρίνεται στην αλήθεια, μα είναι πολύ κοντά της: Είναι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, η ζωή που θα θέλαμε να ζούμε, ή που ζούσαμε κάποτε. Εξάλλου, ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι μας έχουμε τόσα προβλήματα. Να μας λείπουν και στο Facebook οι γκρινιάρηδες και προβληματικοί φίλοι. Συμπονούμε και συμπάσχουμε, αλλά όταν έχουμε την όρεξη. Όταν εμάς προσωπικά, δε μας αγγίζει. Όταν ξέρουμε ότι με μια εικονική αγκαλιά ξεμπερδέψαμε. Ε;

Υπάρχει μια ομορφιά σε όλο αυτό. Επικίνδυνη μεν, αλλά υπάρχει. Είναι ωραίο όταν είσαι καθηλωμένος σ’ ένα υπολειτουργικό νοσοκομείο με προβλήματα υγείας που αν ήσουν αλλού ίσως να μην τα είχες- ή αναγκασμένος να δουλεύεις δυο δουλειές για να τα βγάλεις πέρα κι έχεις αποκλειστεί από τη ζωή την έξω, να έχεις δημιουργήσει μια ρουτίνα που βασικά μιμείται αυτά που θα έκανες αν είχες ζωή: Καφεδάκι με τα φιλαράκια, συζητήσεις, μουσικές, αγκαλιές και παιδικά πάρτι, ανταλλαγές απόψεων και συνταγών και μοίρασμα της χαράς και της λύπης.

Όλοι πέφτουμε καθημερινά σε τέτοια ποστ από σημαντικές στιγμές, γάμοι και βαφτίσια, γεννητούρια, χωρισμοί, θάνατοι και προαγωγές, πτυχία και καινούργιες σχέσεις, ταξίδια, εμπειρίες, απολύσεις και οι αγαπημένες μας στιγμές: αγκαλιά με το σύντροφό μας, τα παιδιά μας, το σκυλί ή τη γάτα μας πάνω στον καναπέ που έχουμε στρώσει με το καλό ριχτάρι χωρίς να τσακίζει χιλιοστό, με το λούτρινο μαξιλάρι που κάνει αντίθεση με το χρώμα της γάτας κι ένα φωτιστικό που κουβαλήσαμε από το γραφείο για να κάνει τη σωστή σκιά, αφήνοντας να φανεί και το εξώφυλλο ενός βιβλίου που δεν έχουμε διαβάσει ποτέ και κληρονομήσαμε από κάποιο συγγενή, αλλά είναι βαρύ βιβλίο (φαίνεται!) και παλιά η έκδοση, οπότε πρέπει να το δείξουμε.

Είναι ένας τρόπος να νιώθεις ότι η ζωή δε σε έχει διαολοστείλει, δε συνεχίζει χωρίς εσένα (που συνεχίζει), δεν περνάει μια χαρά χωρίς εσένα (που περνάει) κι ακόμα μετράς, υπάρχεις κι η παρουσία σου είναι σημαντική. Αλλά υπάρχει κι ένα αλλά κι αυτό έχει να κάνει με την επικινδυνότητα του όλου πράγματος.

Η γραμμή που διαχωρίζει το νορμάλ από το μη-νορμάλ είναι πιο λεπτή από το 1/1000ό μιας τρίχας, που σημαίνει ότι δε φαίνεται κι όταν πάρεις χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει όπως θα ‘πρεπε να πάει, την έχεις περάσει κατά πολύ και τα αποτελέσματα πάντα ή σχεδόν πάντα οδηγούν σε ένα και μόνο δρόμο: Την εξαφάνιση. «Ό,τι ανεβαίνει δεν κατεβαίνει», είναι ο πρώτος και χρυσός κανόνας του διαδικτύου και δεν πρέπει να τον ξεχνά κανείς ποτέ. Δεν πα να σβήνεις και να διαγράφεις και να κλειδώνεις και να μπλοκάρεις, ό,τι έχεις πει κι ανεβάσει, είναι πάντα εκεί. Το πολύ πολύ να τρέχεις στα δικαστήρια για να διεκδικήσεις την προσωπική ζωή που μόνος σου εξέθεσες, και να σου δώσουν πίσω ένα… αντίγραφο (που θα είναι αντίγραφο από το δικό τους αρχείο).

Κακά τα ψέματα, τα Likes αρέσουν σε όλους. Και όλο αυτό το παιχνίδι μίμησης της ζωής. Μα κάποιες φορές παύουμε να είμαστε χρήστες και προφίλ των Social Media, και γινόμαστε η ζωή μας μέσα σ’ αυτά. Τότε απλά αποζητούμε τα Likes και τις καρδούλες, τις φατσούλες και τις προσευχές, την ανταπόκριση κι επιβεβαίωση του τι κάνουμε και ποιοι είμαστε, ρίχνοντας τον πήχη χαμηλά… πολύ χαμηλά.

Ας μην ξεχνάμε πως ό,τι είμαστε σήμερα, είναι ένα απόσταγμα από τα χθες. Πολλά χθες. Πολλά και σιωπηλά. Γιατί κάποτε δεν υπήρχαν τα Social Media κι αν θυμηθείτε, ήταν πολλά αυτά που δε μοιραζόμασταν με κανέναν. Τι διαφορά άραγε κάνει το σήμερα με τη στιγμιαία εκτόνωση και άμεση συμπάθεια στο διαδικτυακό μας προφίλ; Δεν ξέρω. Μα σίγουρα χρησιμοποιούμε πολύ πρόχειρα τα βιώματά μας, όταν στήνουμε το κάδρο για να τα βγάλουμε μια καλή φωτογραφία. Κι ίσως αυτή η απουσία της προσωπικής εμβάθυνσης στα όσα μας συμβαίνουν, να κάνουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας να χάνεται αμάσητο στη λήθη: Τις λεπτομέρειες.

Και οι λεπτομέρειες ξέρετε τι κάνουν; Συντηρούν τις μνήμες μας.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s