Ένας πειρατής στη Σκάλα του Μιλάνου

27 Οκτωβρίου του 1827… εισβάλλει στη Σκάλα του Μιλάνου ένας… πειρατής, η δίπρακτη όπερα του Βιτσέντσο Μπελίνι (Vincenzo Bellini), με τίτλο Il Pirata.   

Ovi_greece_1016_070a.gifΟ Πειρατής είναι όπερα σε ιταλικό λιμπρέτο του Felice Romani, που βασίστηκε στο μελόδραμα του 1826, “Bertram, ou le Pirate” (Bertram, or The Pirate) των Charles Nodier και Isidore Justin Séverin Taylor. Ωστόσο, και αυτό το έργο βασίζεται με τη σειρά του σε μια γαλλική μετάφραση της τραγωδίας σε πέντε πράξεις με τίτλο, “Bertram, or The Castle of St Aldobrando” του Charles Maturin, που εμφανίστηκε στο Λονδίνο το 1816. Από μουσικολογικής απόψεως, στο έργο αποδίδεται η επιρροή που ασκήθηκε στον Μπελίνι από την όπερα του Βάγκνερ, Das Liebesverbot (The Ban on Love).

Μεταξύ 1827 και 1833, ο Μπελίνι έζησε κυρίως στο Μιλάνο, χωρίς να κατέχει κάποια επίσημη θέση ή σταθερή συνεργασία με τη Σκάλα, ζώντας κατά συνέπεια αποκλειστικά και μόνο από τα έσοδα που του απέφεραν οι συνθέσεις του. Καταλυτική στην εξέλιξή του υπήρξε η γνωριμία του με το ζεύγος Pollini, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων μουσικών, που τον έθεσαν υπό την προστασία τους και στάθηκαν αφορμή να γνωριστεί με διάφορες προσωπικότητες του χώρου της όπερας, μεταξύ αυτών και με τον στιχουργό, Felice Romani.

Όταν ο Romani πρότεινε στον Μπελίνι το θέμα του “Πειρατή”, εκείνος αμέσως συμφώνησε, έχοντας τη διορατικότητα να διακρίνει, ότι οι δραματικές καταστάσεις και οι ρομαντικοί χαρακτήρες του έργου αποτελούσαν καινοτομία για την όπερα εκείνης της εποχής. Κάπως έτσι ξεκίνησε η μεταξύ τους συνεργασία τον Μάιο του 1827, που εξελίχθηκε σε μια μακροχρόνια επαγγελματική σχέση, που παρόμοιά της δεν γνώρισε η ιταλική όπερα.

Από την έναρξη της μεταξύ τους συνεργασίας το Μάιο και μέχρι τον Αύγουστο του 1827, ο Μπελίνι είχε ολοκληρώσει τη μουσική που “έντυσε” το λιμπρέτο του Ρομάνι, μιας ρομαντικής ιστορίας έρωτα που θυσιάστηκε για λόγους ηθικούς, με παρασκήνια, παρεξηγήσεις, συνωμοσίες, μυστήριο, πάθη, δράση. Παρά το γεγονός ότι είχε ήδη επιλεγεί ένα ισχυρό καστ τραγουδιστών που θα ερμήνευε το έργο, οι πρόβες δεν προχώρησαν με ταχείς ρυθμούς. Τελικά, η πρεμιέρα ορίστηκε για τις 27 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Η επιτυχία της ήταν μεγάλη και διαρκώς αυξανόμενη, με συνέπεια η παράσταση να συνεχίσει να παρουσιάζεται στη Σκάλα, μέχρι το τέλος της σαιζόν, στις 2 Δεκεμβρίου. Όμως και μετά τη λήξη των παραστάσεών του στο Μιλάνο, το έργο εμφανίστηκε στις περισσότερες επώνυμες όπερες της εποχής, όπως της Βιέννης, της Νάπολης, της Βενετίας, της Τεργέστης, της Μπολόνια και λίγο αργότερα, του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ. Κατά την 1η Ιανουαρίου 1935, Ο Πειρατής παρουσιάστηκε στη Ρώμη, για να τιμήσει την 100η επέτειο από τον θάνατο του συνθέτη.

Στο link που ακολουθεί, μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρο το έργο από παράσταση στη Νέα Υόρκη, το 1959, με τη Μαρία Κάλλας στον κεντρικό ρόλο της Imogene:

https://www.youtube.com/watch?v=jof-2Yi71Ug

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s