Όταν η πολιτική ορθότητα γίνεται τρικλοποδιά

Πριν από λίγο καιρό, έγραψα εδώ, στο Ovi Greek, ένα άρθρο σχετικά με τις NGOs και τις ΜΚΟ, προσπαθώντας να τονίσω, ότι ναι μεν υπάρχουν Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες και Οργανώσεις που δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την αρπαχτή δημοσίου χρήματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει με τίποτα, ότι όλες οι NGO και ΜΚΟ είναι το ίδιο πράγμα. Απεναντίας, πολλές ΜΚΟ (που είναι και αποδέκτες των περισσοτέρων κατηγοριών, μερικές φορές δικαιολογημένα) κάνουν τρομακτικό έργο και παρέθεσα το παράδειγμα του Χαμόγελου του Παιδιού που κάνει συγκλονιστική δουλειά, συχνά με το κράτος απέναντί του.

Παράλληλα έκανα αναφορές, στο πόσο κακό κάνει αυτή η γενικότερη τάση που υπάρχει να κουβαδιάζονται όλες οι NGOs και ΜΚΟ στον ίδιο κουβά και η λασπολογία που τις τριγυρίζει, σε σημείο να γίνεται η δουλειά τους αφόρητα δύσκολη και να πρέπει μόνιμα να απολογούνται στον κάθε άσχετο και συχνά ασυνείδητο προβοκάτορα ή να πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης τα έζησα πριν από μερικές μέρες και μάλιστα στη Σκανδιναβία και με μεγάλη διακρατική NGO, με γραφεία και αντιπροσώπους σε όλο τον κόσμο.

Μια-δυο φορές το χρόνο εκμεταλλευόμαστε τις πολυτέλειες που προσφέρει το διαδίκτυο σε μια ζωντανή σύνδεση μέσω του σάιτ, όπου ο πρόεδρος και ο υπεύθυνος επικοινωνίας της οργάνωσης, μετά από μια μικρή ανάλυση πεπραγμένων, δέχονται ερωτήσεις μέσω μέιλ και του σάιτ για τους σκοπούς, την πολιτική ή τις δράσεις της οργάνωσης. Αυτή η «συζήτηση» περιλαμβάνει σε μεγάλο της μέρος μέλη και εθελοντές της οργάνωσης από όλο τον κόσμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν κάποιος τυχαία πέσει στη συζήτηση δεν μπορεί να συμμετάσχει, κάνοντας ερωτήσεις ή εκφράζοντας απόψεις. Για να σας δώσω μια εικόνα, σε αυτήν την τελευταία συζήτηση, κάποια στιγμή οι συμμετέχοντες ήταν πάνω από 1,200, η όλη διαδικασία κράτησε πάνω από 5 ώρες και συμμετείχαν μέλη και εθελοντές από την Κίνα μέχρι τα νησιά της Τρινιντάντ και από την Κούβα μέχρι τη Σιβηρία ή τη Νότια Αφρική.

Στην αρχή, οι περισσότερες ερωτήσεις και απόψεις που εκφράστηκαν, είχαν σχέση με τα πεπραγμένα της προηγουμένης χρονιάς και τις προκλήσεις για την επόμενη πενταετία, με κεντρικό μέλημα τη ρύπανση του νερού. Ώσπου κάποιος – από τη Βραζιλία αν δεν κάνω λάθος – έκανε τη μαγική ερώτηση. Είπε – και το αναφέρω με τον καλύτερο τρόπο που το θυμάμαι: πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε ένα σημαντικό πρόβλημα, ιδιωτικές εταιρείες μολύνουν το νερό που χρησιμοποιείται από ντόπιους πληθυσμούς, με πολύ σοβαρούς κινδύνους για τους κατοίκους, ακόμα και καταμετρημένους θανάτους. Αλλά επειδή έχουν πρόσβαση σε τοπικές κυβερνήσεις ή στην κεντρική κυβέρνηση (διαφθορά, εξαγορά πολιτικών, εξαγορά δικαστικών, εξαγορά αστυνομικών κλπ.), όλες οι καταγγελίες μας χάνονται. Όχι απλά χάνονται, αλλά αντιμετωπίζουμε και πόλεμο από τον επίσης εξαγορασμένο τοπικό Τύπο. Ποια θα πρέπει να είναι η αντίδρασή μας και πολύ περισσότερο τι κάνει η οργάνωση γι’ αυτές τις καταγγελίες και πώς τις μεταφέρει στις κυβερνήσεις που συμβαίνουν αυτά.

Ήταν από αυτές τις στιγμές, που το μόνο που ακούς είναι η φωνή της σιωπής. Κάτω από την οθόνη που μετέδιδε ζωντανά την εικόνα των δυο αντιπροσώπων της οργάνωσης, έβλεπες συνέχεια να «τρέχουν» ερωτήσεις και σκέψεις και εκείνη την στιγμή ξαφνικά όλοι σωπάσανε, περιμένοντας την απάντηση.

«Σαν οργάνωση είμαστε ανεξάρτητοι από όποια πολιτική θέση και ο σκοπός μας είναι η συνεργασία με όλες τις κυβερνήσεις για την ολοκλήρωση των προγραμμάτων μας, που έχουν σαν στόχο την προστασία του περιβάλλοντος και των ανθρώπων. Αν οι καταγγελίες είναι τεκμηριωμένες με στοιχεία – και επαναλαμβάνω, τονίζοντας το «απόλυτα τεκμηριωμένες» – τότε μπορούμε να καταφύγουμε σε διεθνή δικαστήρια και τον ΟΗΕ. Στο μεταξύ δεν μπορούμε να περάσουμε σε μια αντιπαράθεση με τον τοπικό Τύπο, ούτε καν να κάνουμε δηλώσεις σε ΜΜΕ έστω και διαδικτυακά, γιατί κάτι τέτοιο θα μας φέρει σε ρήξη με τις κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να σταματήσει η χρηματοδότηση των προγραμμάτων στα οποία συμμετέχουμε σαν εταίροι και φυσικά δεν μπορούμε να παρουσιαζόμαστε σαν εξτρεμιστές, διότι τότε θα τα χάσουμε όλα.»

Σιωπή. Άκρα της ρύπανσης σιωπή.

Ovi_greece_1016_056a.gif

Φυσικά, μετά από λίγο η συζήτηση συνεχίστηκε, άλλωστε υπήρχαν πολλοί με τις ερωτήσεις τους έτοιμες ή με κάτι διαφορετικό στο μυαλό τους. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι κανένας δεν θέλησε να συνεχίσει τη συζήτηση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα ή απέφυγε να κάνει την όποια κριτική, είναι δείγμα του τι συμβαίνει. Αυτή η οργάνωση ιδρύθηκε πριν από πάνω από 25 χρόνια, με σκοπό ακριβώς να έρθει σε ρήξη με κυβερνήσεις και με τη βοήθεια όσων καταλάβαιναν την αναγκαιότητά της να εφαρμόσει μια σειρά από προγράμματα για τη βελτίωση τόσο της ζωής των ανθρώπων, όσο και του περιβάλλοντος. Θυμηθείτε, ότι κάθε μέρα πεθαίνουν 30,000 παιδιά, με ποσοστό άνω του 40% αυτών να είναι θύματα ακάθαρτου νερού, που οδηγεί σε θανατηφόρες ασθένειες. Και αυτό, ανεξάρτητα πολιτικής ή πιστεύω της κάθε κυβέρνησης ή κυβερνήτη. Και ναι, από την αρχή είχαμε ορίσει ότι κανένας δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο «δημοκρατικός» μπροστά στην ανάγκη εφαρμογής αυτών των προγραμμάτων. Κανένας δεν θα έπαιρνε συγχωροχάρτι για άλλους λόγους.

Κατά τη δεκαετία του ’90 άλλωστε, πολλές φορές είχαμε βρεθεί σε ένα καινούργιο φαινόμενο. Κυβερνήσεις αντικειμενικά δικτατορικές, στην ουσία δολοφόνοι και παραβάτες κάθε κανόνα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αφιερώνοντας κάποια ποσά – μερικές φορές πολύ σοβαρά – στην προστασία του περιβάλλοντος, έπαιρναν συγχωροχάρτι, συχνά και την υποστήριξη ακόμα και του ΟΗΕ. Αυτό ευτυχώς κόπηκε γρήγορα και οι περισσότερες οργανώσεις προσθέσανε στις απαιτήσεις τους για συνεργασία, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σήμερα οι NGOs αντιμετωπίζουν ένα καινούργιο φαινόμενο και τις περισσότερες φορές με τα ΜΜΕ (ηλεκτρονικά, ραδιοτηλεοτπικά και έντυπα), να στέκεται σαν η αιχμή του δόρατος διεφθαρμένων και δικτατορικών κυβερνήσεων. Σε πρώτη φάση ήταν η λάσπη, το γιατί και το πώς παίρνουν όλα αυτά τα λεφτά οι NGOs και βασικά τι σκοπούς εξυπηρετούν, διότι.. για να είναι …οικολόγοι, δεν μπορεί, θα είναι και ακροαριστεροί. Όπου το ακροαριστεροί, ειδικά μετά τα γεγονότα του 2001 στη Νέα Υόρκη με τους δίδυμους πύργους, μεταφράζεται και σε εξτρεμιστές, τρομοκράτες. Την ίδια περίοδο μάλιστα, μπήκε και ένας καινούργιος όρος στη γενικότερη ορολογία, οι εκο-τρομοκράτες. Χωρίς καμία διάθεση συνωμοσιολογίας, οι NGOs έγιναν εύκολο θύμα αυτής της μορφής λάσπης και κριτικής, μιας και πολλοί μπέρδευαν (πολλές φορές εσκεμμένα) τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις με τις Μη Κερδοσκοπικές, που κουβαλούσαν πολλές αμαρτίες.

Στο παιχνίδι βέβαια μπήκαν αμέσως ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα και οργανώσεις, που συχνά έβρισκαν απέναντί τους αυτές τις NGOs και βέβαια ακολούθησαν κυβερνήσεις που μοιράζονταν την ίδια ιδεολογία. Το καλύτερο παράδειγμα, η Ουγγρική κυβέρνηση αυτήν τη στιγμή, που θεωρεί τις NGOs σαν την αφετηρία κάθε κακού, που φέρνουν κρυφά τρομοκράτες από τη Συρία, καλυμμένους υπό το μανδύα του πρόσφυγα ή το καλύτερο με την …πολυπολιτισμικότητά τους αυτές οι οργανώσεις θέλουν να καταστρέψουν την …καθαρότητα του ουγγρικού έθνους. Αυτά είναι λόγια του πρωθυπουργού Ουρμπάν, σε μια από τις πολλές εκρήξεις του εναντίων των NGOs. Και βέβαια ο κύριος Ουρμπάν έχει στην υπηρεσία του ότι έχει αφήσει ακόμα ελευθέρα από τα Ουγγρικά ΜΜΕ, τα οποία γεμίζουν από άρθρα λάσπης εναντίων των NGOs που ανακαλύπτουν, ακόμα και βιασμούς οργανωμένους από αυτές τις οργανώσεις. Και το κάνουν πια εσκεμμένα, ξέροντας ότι είναι ψέματα, αλλά με μια μεθοδικότητα που καθημερινά μειώνει τη δύναμη αυτών των οργανώσεων μέσα στη χώρα. Αποτέλεσμα; Η Ουγγαρία να είναι μια από τις πιο ρυπογόνες χώρες της Ευρώπης, με αυξημένη παιδική θνησιμότητα και οι Ρομά στην Ουγγαρία να γνωρίζουν αυτήν την στιγμή ένα πογκρόμ, αλλά …ποιος τα μετράει αυτά και ποιος τα αναφέρει; Αυτοί που θα έπρεπε να το κάνουν ….εντελώς τυχαία είναι υπόλογοι σε σειρά καταγγελιών από τον Ουρμπάν και τον χειραγωγημένο από αυτόν Τύπο, ότι είναι ελέφαντες. Βλέπετε αυτοί δεν χρειάζονται για τις καταγγελίες τους να είναι «τεκμηριωμένες με στοιχεία – και επαναλαμβάνω τονίζοντας, απόλυτα τεκμηριωμένες», αρκεί που το λέει ο Ουρμπάν.

Στην Ουγγαρία αυτήν την στιγμή, υπάρχει ένα πρόγραμμα για τον καθαρισμό του ποταμού Ντράβα, στο οποίο συμμετέχει η οργάνωση και η κυβέρνηση, και είναι ένα πρόγραμμα που πρέπει, επιβάλλεται να υλοποιηθεί, όχι μόνο για το γενικότερο περιβάλλον, αλλά και για τους ανθρώπους που ζουν και θρέφονται από αυτό το ποτάμι. Είναι αυτό όμως αρκετό για να δίνει συγχωροχάρτι στον κάθε Ουρμπάν; Παράλληλα, η σχέση μεταξύ της οργάνωσης και της κυβέρνησης είναι εταιρική. Αυτό σημαίνει, ότι κεφάλαια της οργάνωσης και δη από συμμέτοχες άλλων χωρών και οργανώσεων, έχουν μπει σε αυτό το πρόγραμμα. Γιατί θα πρέπει η Αυστραλία, για παράδειγμα, ή η Μποτσουάνα, να επενδύουν στη βλακεία και το φασισμό του Ουρμπάν, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο ίδιος δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λασπολογεί συνέχεια και οργανωμένα.

Αυτό είναι ένα πολύ λεπτό σημείο, που τόσο οι οργανώσεις όσο και οι κυβερνήσεις αρνούνται να καταλάβουν. Όταν μια διεθνής NGO συμμετέχει σε τοπικά προγράμματα, συμμετέχει σαν εταίρος και πολλές φορές, σαν ο εταίρος με τη μεγαλύτερη οικονομική συμμετοχή, παίρνοντας λεφτά από άλλους εταίρους για την εξέλιξη αυτού του προγράμματος. Η ουσιαστική συμμετοχή της ουγγρικής κυβέρνησης στο παραπάνω πρόγραμμα είναι μικρότερη του 30% κι όμως ο κάθε Ουρμπάν την παρουσιάζει σαν δικό του δημιούργημα και με τη βοήθεια της λάσπης που έχει προηγηθεί για τις διεφθαρμένες NGOs, ο κόσμος όχι απλά το πιστεύει, αλλά απαιτεί και την …αποχώρηση αυτών των ακροαριστερών χίπηδων με τα …ύποπτα κίνητρα. Όρα Λέσβος, Λήμνος με κέντρο όχι το νερό, αλλά τους πρόσφυγες.

Αλλά υπάρχει και το κερασάκι με τον Ουρμπάν. Το κερασάκι είναι ότι πλοιοκτήτης ποταμόπλοιων που μεταφέρουν εμπορεύματα στο συγκεκριμένο ποτάμι, ανήκει στον στενό κύκλο του Ουρμπάν, είναι χρηματοδότης του και παράλληλα ένας από τους κύριους παράγοντες μόλυνσης του ποταμού. Επομένως, στην περίπτωση αυτή, ούτε οι καταγγελίες, ούτε οι διαμαρτυρίες φτάνουν, παρόλο ότι υπάρχουν σειρά από στοιχεία. Και τι θα κάνει ο ΟΗΕ ή το διεθνές δικαστήριο σε μια χώρα που γράφει στα παλιά της τα παπούτσια σειρά νομολογιών, που την κάνουν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Που αδιαφορεί για το θέμα των προσφυγών, που κλείνει τα σύνορά της σε παράβαση σειράς συνθήκων και γενικά κάνει ό,τι θέλει ο Ουρμπάν; Άρα αποχωρεί η οργάνωση. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.

Αλλά εκεί είναι η καινούργια παγίδα, διότι αυτό που θα φανεί στο τελος, είναι ότι η οργάνωση εγκατέλειψε ένα περιβάλλον που είχε την άμεση ανάγκη της, εγκατέλειψε ανθρώπους που αρρωσταίνουν για χάρη της κόντρας της με έναν πρωθυπουργό. Έτσι θα φανεί και έτσι θα ακουστεί, γιατί αυτή η οργάνωση όπως και οι περισσότερες NGOs τον τελευταίο καιρό, είναι θύματα λάσπης, ψευδολογίας, διαδόσεων και παραπληροφόρησης.

Οι NGOs πρέπει να σταματήσουν να ισορροπούν ανάμεσα σε ένα στείρο πολιτικά ορθό και την λασπολογία. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει και ο κόσμος, όχι μόνο να κατανοήσει την ανάγκη ύπαρξής τους, αλλά και να διακρίνει την αλήθεια από τη λάσπη, από αυτό που θέλουν να πιστεύουν, εξυπηρετώντας καθαρά προσωπικούς, πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Πολύ περισσότερο, ο κόσμος πρέπει να καταλάβει, ότι η συμμετοχή των κυβερνήσεων σε πρόγραμμά τους δεν σημαίνει απαραίτητα και εξάρτησή τους από κυβερνήσεις και Ουρμπάν. Αλλά πριν το καταλάβει ο κόσμος, δυστυχώς πρέπει να το καταλάβουν οι ίδιες οι οργανώσεις.

 

Θάνος Καλαμίδας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s