« Πάρε ό, τι θέλεις παλιατζή.. »

Ovi_greece_1016_068a.gifΏρες ώρες νοιώθω τόσο εξοργισμένη, που σκέφτομαι σοβαρά να πάρω την τηλεόραση και για να μην την πετάξω στον κάδο των σκουπιδιών – ούτε καν της ανακύκλωσης, γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επισκευαστεί μια άλλη χαλασμένη – να την κάνω δώρο στο καφενείο λίγο πιο κάτω. Εκεί θα πιάσει τόπο. Έτσι κι αλλιώς, οι συζητήσεις των θαμώνων εκεί, γύρω από τις ίδιες πολιτικές-κοινωνικές-οικονομικές αρλούμπες που μεταδίδει, στρέφονται συνεχώς. Θα το έκανα ευχαρίστως και με τον υπολογιστή, αν η δουλειά μου δεν με υποχρέωνε αφενός να τον έχω στημένο μπρος στα μούτρα μου όλη μέρα. Αφετέρου δε, και πρώτιστα, αν η – προσπαθώ ειλικρινά να βρω επίθετο για να μην εκφραστώ όσο υβριστικά μου βγαίνει – η ζόρικη λοιπόν κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτό το διαλυμένο παντελώς κράτος, δεν ανάγκαζε το γιό μου να πάρει το γνωστό δρόμο προς τα έξω κι εμένα να κρέμομαι από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να τον δω μια στάλα και να του μιλήσω.

Ολοένα μου φαίνονται και πιο παρανοϊκά όσα διαβάζω κι ακούω.

Δεν είναι μόνο που έχω την απίστευτη ενόρμηση να πλακώσω στα χαστούκια πολιτικούς κάθε κόμματος στην προσπάθειά τους να ξεπεράσουν ο ένας την ένταση του άλλου γκαρίζοντας καθώς αραδιάζουν τα αξεπέραστα, αδιαμφισβήτητα επιχειρήματά τους για την ικανότητά τους να μας βγάλουν από την οικονομική κρίση, αφού τώρα έμαθαν από τα λάθη τους και είναι απείρως καλύτεροι των αντιπάλων τους. Μόνο που δεν σκέφτηκαν ποτέ να ασχοληθούν με την κρίση της ηθικής και του πολιτισμένου φέρεσθαι, που οι ίδιοι αναδεικνύουν με τον τρόπο και τον λόγο τους.

Είναι επίσης η, εκούσια ή και κατ’ ανάγκην εκ μέρους των λειτουργών του, υποβίβαση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος κάθε μέσου, οπτικοακουστικού και ηλεκτρονικού, που παραγκωνίζει κάθε σημαντική πτυχή όσων συμβαίνουν προς χάριν πικάντικων λεπτομερειών. Και δεν αναφέρομαι βέβαια στα πολιτιστικά συμβάντα, εκεί ο κίνδυνος ήταν πάντα υπαρκτός να πάνε στα μικρά οι σοβαρές προσπάθειες και να κερδηθούν οι εντυπώσεις από τα καυτά κουτσομπολιά.

Μιλάω για τις αναφορές σε πολιτικά και κοινωνικά θέματα από τον κάθε άσχετο ή και αγράμματο ακόμα που θέλει να κάνει αναρτήσεις σε δημοφιλέστατα sites ενημέρωσης, μη φροντίζοντας να ενημερωθεί όχι μόνο για την εγκυρότητα όσων γράφει, αλλά ακόμα και την ορθογραφία τους.

Μιλάω για τον υπερτονισμό ειδήσεων που ασχολούνται στον ανθρώπινο πόνο κάθε πικραμένου που ζητάει την δικαίωση ή την εκδίκηση μέσα από την δημοσιότητα. Ή που ακόμα ακόμα την αποκτά χωρίς καν να την επιδιώξει αφού πουλάει η ιστορία του, έστω και ερήμην της συγκατάθεσής του. Άλλωστε ως γνωστόν ισχύει πάντα το «έλα μωρέ, πού να τρέχεις να βρεις άκρη τώρα καταγγέλοντάς το».

Μιλάω για τις φωτογραφίσεις μόδας πολιτικών, τις συνεντεύξεις από τα πάρτυ τους, τις τούρτες των γενεθλίων τους, τις φωτογραφήσεις των σπιτιών τους, τα ειδύλλια και τα διαζύγιά τους.

Μιλάω για την επικέντρωση σε εκδηλώσεις ακραίων απόψεων και συμπεριφορών από κόμματα και άτομα, οι οποίες, θα ήταν προτιμότερο να δημοσιοποιούνται στο ελάχιστο αντί να διαφημίζονται σε μέγιστο βαθμό και χρόνο μέσω της συνεχούς επανάληψης και υπερανάλυσής τους .

Και κάπως έτσι τρεφόμαστε φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες, μικροί μεγάλοι, τώρα ακόμα περισσότερο δε, όταν πρέπει να εξευρίσκεται τρόπος ώστε να ξεχνάμε την πραγματικότητα. Γιατί τώρα χρήμα δεν υπάρχει για να ζήσουμε τη ζωή μας στην άπλα και να αδιαφορήσουμε. Θέσεις δεν υπάρχουν για να βολευτούμε. Ούτε μπορούμε να εξασκηθούμε πια σε αυτό που εισπράττουμε καθημερινά ως συμπεριφορά από τους άνωθεν, αφού σε ποιόν να το παίξουμε ξύπνιοι και ποιόν να προσεγγίσουμε πλαγίως εμείς οι μικροί για να κερδίσουμε περισσότερο, μη υπάρχοντος του περισσότερου.

Οπότε μας μένει μόνο ή να τα σπάσουμε όλα και να ησυχάσουμε ή να κάνουμε εκείνο που μου απαντάει ο σύντροφός μου κάθε φορά που του εκφράζω την ίδια απορία για το πώς αντέχει να παρακολουθεί τις απολίτιστες συζητήσεις των πολιτικών χωρίς να εκνευρίζεται. «Μα γι’ αυτό τις βλέπω. Μου δίνουν αφορμή να θυμώσω, να τους βρίσω όλους και να εκτονωθώ». Είναι μια ψυχοθεραπεία κι αυτό. Δεν την πετάω ακόμη. Τουλάχιστον βγάζει κάποιος το άχτι του και έχουμε ηρεμία στο σπίτι.

 

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s