Ο καλός άνθρωπος

Κι είπα να γίνω ένας καλός άνθρωπος για μια μέρα. Τόσο καλός, σαν τους ανθρώπους που θα θέλαμε να γνωρίσουμε κάποτε, να τους βλέπουμε κάθε μέρα και να μας κάνουν να νιώθουμε καλά. Είπα να γίνω ο άνθρωπος που θα ‘θελα να ήμουν κι εγώ και όλοι, τόσο που τρόμαξα τους ανθρώπους, γιατί πια οι άνθρωποι θέλουν τους ανθρώπους περαστικούς, σκυφτούς και αγχωμένους.

Έκατσα στο πάρκο πολύ νωρίς το πρωί και πέτυχα μια γυναίκα να καθαρίζει. Θα κεράσω καφέ, της φώναξα από μακριά, κι εκείνη στην αρχή σάστισε με τα πλαστικά της γάντια και τη μαύρη σακούλα στα χέρια πάνω απ’ το ξέχειλο καλάθι σκουπιδιών, ύστερα κοίταξε πίσω της γιατί μάλλον νόμισε πως μιλούσα σε κάποιον άλλο.

Της έφερα καφέ ζεστό από απέναντι κι ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης και της έκανα πλάκα ότι αυτό δεν είναι κουλούρι Θεσσαλονίκης, αλλά κουλούρι Αθήνας, γιατί δεν μοιάζει καθόλου. Δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει ή να φοβηθεί. Της είπα ότι η δουλειά της είναι δύσκολη κι ακόμα δυσκολότερη τώρα που χειμωνιάζει. Μου είπε ότι για να την πάρει δήλωσε ότι έβγαλε μόνο το δημοτικό, αλλά βιαστικά συμπλήρωσε πως ναι, έχει τελειώσει και το Λύκειο- μα αν το ‘λεγε δε θα την έπαιρνε τη δουλειά.

Ovi_greece_1016_062a.gif

Την άφησα λίγο στη σιωπή, να καταλάβει ότι δεν είμαι τίποτα παράξενο. Κι ύστερα άρχισε να μου μιλάει εκείνη. Και όλο μιλούσε και δε σταμάταγε, τα έβγαλε όλα όσα δεν είχε παρέα για να πει. Μου είπε για την οικογένειά της, τον άντρα της και τα παιδιά της, τη δουλειά της που θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη, αλλά τι να το κάνεις, είναι κι αυτή μια δουλειά. Μου είπε για τα χρόνια που ήταν νεότερη και λίγο πιο θαρραλέα, κι έκανε πράγματα που τώρα πια ούτε να τα σκεφτεί γιατί φοβάται. Μάλλον φταίνε τα παιδιά, είπε στο τέλος. Πάντα σε κάνουν να φοβάσαι, ακόμα και για τον εαυτό σου.

Μου είπε για το συνάδελφο που τη στέλνει τις πιο κρύες μέρες έξω και που της χαλάει τα ρεπό. Μου είπε για τότε που κάποιοι άνοιξαν το σπίτι της μάνας της ενώ εκείνη ήταν μέσα. Τα είπε όλα όσα τη βάραιναν κι αφού ξαλάφρωσε σφίχτηκε πάλι και με κοίταξε λοξά. Σκέφτηκα πως άρχισε ξανά να με φοβάται και να αναρωτιέται τι έγινε μόλις τώρα. Ύστερα χωρίσαμε κι ένιωθα τα μάτια της στην πλάτη μου καθώς έφευγα.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s