Το να σε χάσω είναι μια γόμα που τα σβήνει όλα

Κλείνω τα μάτια.
Δεν έχω τίποτα.
Κλείνω το στόμα.
Δεν έχω τίποτα.
Το να σε χάσω είναι μια γόμα που τα σβήνει όλα.
Κλείνω την πόρτα και ανοίγω το φως.
Τα πεσμένα φύλλα της αναπνοής μου ανατριχιάζουν στο πάτωμα της εικόνας σου.
Μια φωνή.
Ένα όνομα.
Ένα περιοδικό χτύπημα στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Σαν χτύπος καρδιάς σε αυτιά εμβρύου.
Σαν χρυσή ανταύγεια στα σύννεφα του ουρανού σου…
Με υπομονή χωράω στην πιο μικρή σκέψη, που είναι μονολεκτική για να μην σε σκέφτομαι πια…

Περασμένες 4:00
Οι βρυχηθμοί του χθες έχουν στοιχειώσει στο παλάτι της ιστορίας.
Τα σύννεφα δεν φαίνονται κι όμως υπάρχουν.
Φοράω ένα και βγαίνω στο δρόμο…
Πυκνός φόβος ξαπλωμένος στο ανάκλιντρο της σιωπής βασιλεύει παντού.
Βλέπω ένα κομμάτι Κυριακής που επιπλέει στο ξημέρωμα μιας Δευτέρας.
Ο παφλασμός των ματιών σου σκεπάζει όλες τις αμαρτίες που σκέφτηκα χθες το βράδυ…
Δένω τα κορδόνια της κούρασης και πέφτω με τα ρούχα στο κρεβάτι της ηλικίας…
Τα κορδόνια λύνονται ακαριαία.
Σαν να τα φύσηξε ο αέρας, σαν να τα τράβηξε η σιωπή που ήθελε να γίνει ήχος…
Κλείνω το στόμα.
Δεν έχω τίποτα.
Να πω. Να δω…

Τα σήματα καπνού που βελάζουν πέρα απ’ το λόφο είναι ακατανόητα.
Ίσως είναι απλά ένα τζάκι που θερμαίνει τις χιονίστρες της αλήθειας που προκαλούν φαγούρα στις απαγορευμένες σκέψεις.
Ίσως είναι το λουλούδι της άνοιξης που καίει την ύπαρξή του θυσιάζοντάς τη για να υπάρξει η επόμενη μέρα…
Μια κραυγή διακόπτει τη σύνδεση και το πληκτρολόγιο της βαριεστιμάρας μου αρχίζει να γράφει σιγά-σιγά την Ιστορία όπως την ξέρουμε όλοι.
Κοινοτοπίες…
Κλείνω τη συμφωνία.
Μια Κάλλας τραγουδάει την υπογραφή της μέσα απ’ το βινύλιο του περασμένου αιώνα .
Κλείνω την ένταση…

Η φωνή της όμως συνεχίζει…
Ακούγεται καθαρά.
Δυνατά.
Το ποντεσιόμετρο της Ιστορίας δίνει την ένταση που χρειάζεται πετώντας στον καιάδα τις στρεβλές σκέψεις που γεννιούνται ερήμην σπέρματος, με παρθενογένεση…
Η βελόνα του πικάπ μαζεύει ότι υπάρχει στα αυλάκια της μέρας που πέρασε και ο ήχος του χθες μουνταίνει επικίνδυνα. Γεμίζει παράσιτα…
Κλίνω το ρήμα σε θέλω.
Άψογα.
Ο βαθμός που μου βάζει η ζωή με περνάει αυτόματα σε άλλη διάσταση…
Το πάτωμα είναι ψηλά.

Γιώργος Καλατζής

Ovi_greece_1016_060a.gif

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s