Η Πολιτεία των Σκιών 6. Εικόνες φθινοπώρου

ovi_greece_1016_037aΕπιστρέφοντας στην Αθήνα, από τις πρώτες μου προτεραιότητες ήταν να επισκεφθώ τον ξενώνα. Φορτώθηκα τα αποθέματα των καλοκαιρινών μου διακοπών και ό,τι υλικό μπορούσα, κυρίως τσιγάρα, και εμφανίστηκα την πρώτη κιόλας μέρα μετά τη δουλειά.

Αυτή τη χαρά στο βλέμμα των ανθρώπων που δεν περιγράφεται με λέξεις και φράσεις, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Τα λόγια ήταν περιττά, τα μάτια μιλούσαν από μόνα τους. Οι λέξεις μικρές κι ασήμαντες, τα χαμόγελα έλεγαν τα πάντα. Εκείνη τη μέρα έμαθα, πως όλο τον Αύγουστο τον πέρασαν «μόνοι τους», χωρίς την παρουσία κανενός υπευθύνου. Όλοι έλλειπαν διακοπές και οτιδήποτε προέκυπτε, καλούνταν να το αντιμετωπίσουν μόνοι.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν εξαιρετικά ζεστό. Το ίδιο βαρύς κι ο χειμώνας που περιμέναμε να μπει. Ήδη από τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου, τα δείγματα των δυσκολιών που θα αντιμετωπίζαμε ήταν εμφανή. Οι βροχές ξεκίνησαν νωρίς τον Σεπτέμβριο και ήδη από τις αρχές του Οκτώβρη έπιασαν τα πρώτα κρύα, βρίσκοντάς μας απροετοίμαστους. Οι ξαφνικές καταρρακτώδεις μπόρες συχνά πλημμύριζαν την αυλή, το μοναδικό καταφύγιο όλων εκείνων των ανθρώπων που υπολόγιζαν στη φιλοξενία της δυο φορές την εβδομάδα. Κι όμως η αυλή, ακόμα και με βροχή, εξακολουθούσε να είναι μια φωλιά γι αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, λες κι έκανε κάποια διαφορά, αν τρως τη βροχή στο κεφάλι μέσα σε μια αυλή ή έξω από αυτήν. Τι παράξενο πλάσμα ο άνθρωπος!…

Με τις καιρικές συνθήκες να αιφνιδιάζουν, ο κόσμος ξεκίνησε σχετικά νωρίς να συρρέει τα απογεύματα στον ξενώνα, κουβαλώντας κουβέρτες, παπλώματα, υπνόσακους, χοντρά μπουφάν, πουλόβερ, παλτό, σκούφους, κασκόλ, αδιάβροχα κι ό,τι μπορούσε καθένας για τους ανθρώπους. Νοιαζόταν ο κόσμος. Το έβλεπες. Αν και εξίσου αιφνιδιασμένοι όλοι μας από τα απανωτά χτυπήματα της κρίσης και της αναλγησίας των κυβερνώντων μας, ο μέσος Έλληνας, ο απλός πολίτης που ακόμα τότε, το φθινόπωρο του 2012, μπορούσε να προσφέρει, το έκανε με μεγάλη ευκολία και καλή διάθεση, χωρίς δεύτερη σκέψη. Λίγο πολύ όλοι μας υπολογίζαμε, ότι σύντομα θα έμπαινε κάποιο φρένο σ’ όλο αυτό κι ότι η ζωή μας θα επέστρεφε σε μια σχετική κανονικότητα. Κι όταν αυτό θα συνέβαινε, τι κι αν στο μεταξύ είχαν αδειάσει οι ντουλάπες μας και τα πατάρια; Θα ‘χαμε τουλάχιστον να θυμόμαστε, ότι την εποχή που η χώρα βίωσε τη χειρότερη μορφή ανθρωπιστικής κρίσης σ’ ολόκληρη την ιστορία της, όσοι μπορούσαμε, συνεισφέραμε με κάποιον τρόπο, με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσε ο καθένας. Κάπως έτσι σκεφτόταν ακόμα τότε ο μέσος Έλληνας. Σήμερα, τέσσερα μόλις χρόνια μετά και με την κρίση να βαθαίνει ακόμα περισσότερο και να έχει πλήξει ακόμα μεγαλύτερες μερίδες του πληθυσμού, η ψυχολογία του μέσου πολίτη εκείνης της εποχής, φαντάζει σαν εκείνη των Ελλήνων στρατιωτών που πολέμησαν με τόλμη και αισιοδοξία στα ελληνοαλβανικά σύνορα κι ενώ νίκησαν στον πόλεμο, έστρεψαν στην πατρίδα τους ηττημένοι…

Ξαναγυρνώντας στη μικρή αυλή εκείνου του μακρινού παρελθόντος της φθινοπωρινής Αθήνας του 2012, δεν θα ξεχάσω την απογοήτευσή μου, όταν κατά την παραλαβή όλων αυτών των πραγμάτων βρέθηκα μπροστά στο θέαμα της αποθήκης όπου στοιβάζονταν. Δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για το διαχωρισμό και τη φύλαξη του προσφερόμενου ιματισμού κι αυτό με είχε ενοχλήσει ήδη από την πρώτη φορά που είχα επισκεφθεί τον χώρο. Όπως όμως συνήθως συμβαίνει, πάντα ελπίζουμε ότι στην πορεία τα πράγματα θα αλλάξουν ή θα τα αλλάξουμε εμείς. Οι προσδοκίες μου δεν άργησαν να διαψευστούν…

Στο μυαλό μου εξακολουθούσαν να τριγυρίζουν όλες εκείνες οι ιδέες που είχα κουβαλήσει μαζί μου από τις διακοπές. Σοβαρές έρευνες και παγκόσμιες δράσεις αποδείκνυαν, ότι μπορούσαν να γίνουν πάρα πολλά πράγματα ως προς τον περιορισμό τουλάχιστον της αστεγίας. Επιπλέον, αρκετοί άνθρωποι που βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση σε διάφορες χώρες του εξωτερικού, με τη βοήθεια αυτών των δράσεων και τη συνεργασία ΜΚΟ με τον κρατικό φορέα, είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα καινούριο βήμα και να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής τους από την αρχή. Και βέβαια, για να συμβούν όλα αυτά, το πρώτο και το σημαντικότερο είναι η εξασφάλιση στέγης. Ποιος άνθρωπος θα γίνει δεκτός έστω και για μια πρώτη συζήτηση για δουλειά, άλουστος, άπλυτος, βρώμικος, με σπίτι του τις γέφυρες, τα παγκάκια και τις εισόδους των πολυκατοικιών; Η αναβολή εύρεσης οριστικών λύσεων για άμεση αποκατάσταση του προβλήματος της έλλειψης στέγης, επιμήκυνε μια αρρωστημένη κατάσταση στην οποία προστίθεντο καθημερινά νέα θύματα της κρίσης. Όσο για τη λειτουργία των διαφόρων δομών, μπορεί να βοηθούσαν με τον τρόπο τους (σίτιση, ατομική καθαριότητα, ενδεχομένως πρωτοβάθμια φαρμακευτική και ιατρική υποστήριξη) στην επιβίωση αυτών των ταλαιπωρημένων ανθρώπων, περιορίζονταν όμως μόνο σε αυτό. Και το ζητούμενο δεν ήταν αυτό!

Φυσικά, η υλοποίηση των ιδεών μου δεν ήταν καθόλου απλή υπόθεση και έπρεπε να περιορίσω τα όνειρά μου, ξεκινώντας από συγκεκριμένες προτάσεις με ρεαλιστικούς στόχους. Αρχικά, εστίασα σε έναν – δυο ανθρώπους εκεί μέσα, που θα μπορούσαν να απασχοληθούν σε κάποια προσφερόμενα με αμοιβή προγράμματα, διεκδικώντας ταυτόχρονα σταδιακά τη ζωή τους πίσω. Έκανα όλη την έρευνα, όλη την επικοινωνία, όλο το χαμαλίκι, ώσπου να καταλήξω στη δομή με όλα τα στοιχεία και με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις. Η εμπλοκή της δομής για τη συμμετοχή ενός ανθρώπου φιλοξενούμενου σε αυτήν, προκειμένου να διεκδικήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, ήταν απολύτως απαραίτητη.  Το ίδιο και η καλή της πρόθεση. Δυστυχώς όμως, όσα επιχειρήματα κι αν χρησιμοποίησα, συνάντησα πάντα τοίχο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι πιέσεις που ασκήθηκαν στα ίδια τα πρόσωπα, είχαν σοβαρότατο αντίκτυπο στην ψυχολογία τους και κατά συνέπεια, στη συμπεριφορά τους και τη σχέση τους μαζί μου…

Συνεχίζεται…

Λίλιαν Μπαντάνη

Ovi_greece_1016_037c.gif

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s