Τι σκαρώνεις κύριε Ζούμπερι

Παρατηρώ τώρα τελευταία ότι με τους διαδικτυακούς μου φίλους του φατσοβιβλίου χάνομαι. Ποστάρουν τις φωτογραφίες τους, τα νέα τους, τις σκέψεις και τ’ αστεία τους, μα στην αρχική μου βλέπω πράγματα από τους ίδιους και τους ίδιους …πέντε. Αν δε ζω σε κάποια συνωμοσία που προσπαθεί να με αποξενώσει, πιθανότατα το ίδιο θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς.

Τα περισσότερα που συμβαίνουν μεταξύ των φίλων μου μάλλον τα ανακαλύπτω τυχαία από τη στήλη στα δεξιά της οθόνης μου- εκεί όπου ο μικρός ρουφιάνος θα μου πει ποιος αντέδρασε σε τι, σε ποιον αρέσει τι, ποιος έγινε φίλος με ποιον. Απ’ όσο θυμάμαι, το Facebook δεν ήταν πάντα έτσι.

Τι γίνεται λοιπόν με τα ποστ;

Όταν ποστάρετε κάτι από το προφίλ ή τη σελίδα σας, αυτό πηγαίνει σε ένα μικρό μόνο ποσοστό των φίλων σας. Αν τους αρέσει και «αντιδράσουν» με κάποιον τρόπο- Like, Comment, Share- θα εξαπλωθεί περισσότερο και θα φτάσει σε περισσότερο κόσμο. Αν δεν υπάρξει reaction, πρακτικά η ζωή του ποστ σταματάει εκεί.

Όταν λοιπόν δεν υπάρχει τακτική αλληλεπίδραση μεταξύ των επαφών, αυτοί σιγά σιγά χάνονται. Εξαφανίζονται! Ουσιαστικά μένετε με μια αρχική σελίδα- ηχώ. Δική σας. Ο τοίχος σας γίνεται ο αντίλαλος της αυτοεπιβεβαίωσης και των πραγμάτων που ήδη σκέφτεστε και σας αρέσουν. Το να σας αρέσει όμως κάτι, γιατί πρέπει σώνει και καλά να το φωνάξετε με ένα like; Γιατί να το σχολιάσετε; Μπορεί κάτι απλώς να σας αρέσει. Εξάλλου, δεν είναι και όλα τα ποστ μες την τρελή χαρά. Κι όταν διαβάζετε για την τελευταία επίθεση στη Γαλλία, ή για τον πιο πρόσφατο αριθμό πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο, δεν μπορείτε να πατήσετε Like. Απλό. Όμως έτσι καταδικάζεται και το ποστ να σταματήσει να κινείται. Σαν ένας μικρός εκβιασμός μου κάνει αυτό.

Ovi_greece_1016_033a.gif

Για να δούμε μερικά πράγματα με τη σειρά: Ο μέσος χρήστης έχει περίπου 300 φίλους στο Facebook. Ο μέσος χρήστης κάνει Like σε περίπου 40 σελίδες. Μια μέρα στο Facebook, μπορεί να σημαίνει έκθεση σε έως και 1500 ποστ. Οκ, προφανώς και κάποιο φίλτρο σε αυτά που βλέπετε να είναι απαραίτητο. Όμως τι γίνεται: Το Facebook χρησιμοποιεί αυτό το φιλτράρισμα για να βγάλει χρήματα.

Όσοι έχουν δική τους σελίδα, μπορούν να δουν σε πόσα άτομα φτάνουν οι αναρτήσεις τους. Σίγουρα βλέπουν όμως ότι ο αριθμός των ανθρώπων που παρακολουθεί τη σελίδα, είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό αυτών που παρακολουθούν τις αναρτήσεις. Γιατί; Γιατί οι αναρτήσεις να μη φτάνουν σε όλους; Αφού ήδη έχουν «δηλώσει» το ενδιαφέρον τους για τη σελίδα αυτή, μιας κι έχουν κάνει το απαραίτητο Like! Τι μας κάνει λοιπόν το Facebook; Περιορίζει την ..εμβέλεια των χρηστών, βάζοντας από κάτω το μαγικό κουμπάκι «Boost Post» με 3 ευρώ, με 5 ευρώ, με 20 ευρώ το μήνα και πάει λέγοντας, οπότε στην ουσία σε εξαναγκάζει να πληρώσεις, για να προβληθείς.

Το χειρότερο είναι πως αυτό το κάνει ακόμα και για να φτάσεις σε άτομα τα οποία ΗΔΗ έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους γι αυτό που κάνεις (ή λες). Δεν είναι παράλογο; Δεν είναι απαράδεκτη πολιτική; Πόσο μάλλον όταν μιλάμε και για ανεξάρτητους δημιουργούς, φιλανθρωπικές ομάδες, φιλοζωικές ομάδες, σελίδες μη κερδοσκοπικές, πίσω από τις οποίες μπορεί να υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι που κάνουν υπέροχα πράγματα και ναι, υπάρχουν και κάποιοι που δεν κάνουν τα πάντα με σκοπό να βγάλουν λεφτά.

Σκεφτείτε τι γίνεται στο YouTube, για παράδειγμα: Εκεί οι δημιουργοί πληρώνονται για κάθε προβολή του περιεχομένου που ανεβάζουν. Στο Facebook, συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί σε φαινομενικά παρόμοιες καταστάσεις, η ροή του χρήματος κυλά προς αντίθετες κατευθύνσεις;

Αρχικά, οι χρήστες επισκέπτονται αυτές τις σελίδες για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Στο YouTube, μπαίνει κανείς για να ακούσει μουσική κατά πρώτο λόγο, να δει κάποιο βίντεο, να μάθει κάτι. Στο Facebook, μπαίνεις για να μάθεις τα νέα των φίλων και των συγγενών σου κυρίως, να μοιραστείς φωτογραφίες, να ανταλλάξεις μηνύματα. Κανείς δεν κλικάρει στις διαφημίσεις στα δεξιά της οθόνης του, γιατί πολύ απλά, κανείς δεν μπαίνει στο Facebook για να ψωνίσει.

Ενώ στο YouTube τα βίντεο κρατούν τους χρήστες στη σελίδα για τουλάχιστον κάποια λεπτά και τα κέρδη που παράγονται είναι γνωστά, στο Facebook η αλληλεπίδραση μεταξύ των χρηστών είναι πολύ σύντομη, και το γεγονός ότι οι χρήστες επιλέγουν το Facebook για τους φίλους τους και όχι για να παρακολουθήσουν διάφορα, κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια ΤΙ είναι αυτό που κάνει τους χρήστες να ξαναγυρίζουν στο Facebook- οι φίλοι, ή οι όποιες ενδιαφέρουσες σελίδες;

Στο YouTube, οι ρόλοι είναι διαχωρισμένοι: Οι δημιουργοί φτιάχνουν τα βίντεο που ενδιαφέρουν τους θεατές, οι διαφημιστές πληρώνουν για να φτιάχνουν τις λεζάντες και τις διαφημίσεις, οι θεατές …παρακολουθούν. Στην αντίθετη πλευρά, στο Facebook οι δημιουργοί αντιμετωπίζονται σα διαφημιστές, αφού αναγκάζονται να πληρώσουν για να προβληθούν. Καμία λογική.

Το Facebook μας έκανε όλους διαφημιστές, γιατί δεν μπορεί να βρει άλλο τρόπο κεφαλαιοποίησης της τεράστιας βάσης των χρηστών του. Το επιχειρηματικό μοντέλο του είναι μια σύγκρουση συμφερόντων. Από τη μια σου φιλτράρει τα όσα βλέπεις κι εσύ περιμένεις να βλέπεις αυτά που σε ενδιαφέρουν, αλλά όλο και λιγότερα πράγματα φτάνουν ως εσένα, μιας και προωθείται το περιεχόμενο του καλύτερου πλειοδότη – όσο πληρώνει κανείς, τόσο μεγαλώνει η εμβέλειά του, τόσο περισσότερο προβάλλεται.

Το Facebook σε εκβιάζει είτε να πληρώσεις, είτε να δηλώσεις σώνει και καλά με Like ή Share ή κάποιο σχόλιο το ενδιαφέρον σου, διαφορετικά σε απομακρύνει από τις επαφές σου.

Μην ξεχνάμε πως το Facebook είναι ακόμα μια εταιρεία- και τα χρήματα που πληρώνουμε εμείς κι εσείς για να προωθήσουμε τα όσα κάνουμε, πηγαίνουν στην εταιρεία και στους μετόχους και όχι στους υπέροχους δημιουργούς που κάνουν τα τόσο ωραία πράγματα, αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στο YouTube- όπου από τον ετήσιο τζίρο τα περισσότερα πληρώνουν τους δημιουργούς, μιας και (χελόου!) αυτοί είναι που κάνουν και τη σελίδα άξια επίσκεψης! (αν δεν ανεβούν βίντεο, πώς θα λειτουργήσει το σύστημα οέο;)

Νομίζω πως ολόκληρο το …ήθος του Facebook έχει αλλάξει με αυτό το μοντέλο που ακολουθεί. Και μπορεί να μετρά πάνω από 1 δις χρήστες, όμως και 1 εκατομμύριο χρήστες το χρόνο εγκαταλείπουν το facebook για κάτι πιο εύκολο, πιο εύχρηστο, πιο …ειλικρινές. (Στο Twitter και στο Instagram, δεν υπάρχει κανένα φίλτρο, πουθενά- ό,τι ποστάρει κανείς, φτάνει σε όλους. Τουλάχιστον προς το παρόν. Τι σκαρώνεις κύριε Ζούμπερι; Δε φαίνεται να ιδρώνει το αυτί κανενός.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s