Ραδιόφωνο στιλ: πόλεμος να γίνεται, KOMMENO!

Έκοψα το ελληνικό ραδιόφωνο. Μαχαίρι, πριονοκορδέλα, τσεκούρι κι ό,τι άλλο θέλετε. Από δω και πέρα θα μαθαίνω τα ελληνικά νέα από το BBC κι από ό,τι μέιλ παίρνω από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Τέλειωσε! Σεισμός – καταποντισμός, Κούλης – Αλέξης, εγώ από τους βρετανούς θα το μαθαίνω.

Πριν συνεχίσω όμως, καλυτέρα να το πάρω λίγο από την αρχή. Κανένας μας τη δεκαετία του ’80 δεν μπορούσε να φανταστεί τις επαναστάσεις που θα μας έφερνε η επόμενη δεκαετία και τι θα σήμαιναν για τη ζωή μας. Το κινητό τηλέφωνο και το ιντερνέτ. Όσοι μεγαλώσατε με κινητό και ιντερνέτ δεν έχετε την παραμικρή ιδέα πώς ήταν ο κόσμος μας πριν αυτά τα δυο μπουν στη ζωή μας. Ειδικά όσων μέναμε στο εξωτερικό.

Για μας η επικοινωνία με τους δικούς μας σήμαινε συγκεκριμένη μέρα, συγκεκριμένη ώρα και τις πιο πολλές φορές το σιχαμένο κουβούκλιο στα καταστήματα του ΟΤΕ. Σήμαινε γράμματα που φτάνανε μετά από μια βδομάδα και δέματα που κάνανε ένα μήνα. Για τα νέα από την Ελλάδα …πλάκα κάνετε. Αν ζούσες Γερμανία, Βρετανία ή Γαλλία ήσουν τυχερός. Είχες την ελπίδα να βρεις χθεσινή εφημερίδα από την πτήση της Ολυμπιακής, κι αυτό μόνο αν έμενες Βόνη, Μόναχο, Λονδίνο ή Παρίσι. Στα υπόλοιπα μέρη, ήταν σαν να ήσουν στη Σκανδιναβία. Όταν γινόταν κάτι μεγάλο και συγκλονιστικό, το λέγανε τα τοπικά νέα ή μάθαινες κάτι στα γρήγορα από το τηλέφωνο ή το γράμμα που θααααααααααα έπαιρνες. Τώρα πατάς το κουμπί ταχείας κλήσης και μιλάς με τον μπάρμπα στο χωριό που έχεις να τον δεις τριάντα χρόνια, είναι στο χωράφι και τον πήρες για τα χρόνια πολλά! Όσο για νέα, ένα έντερ απόσταση.

Και να μη μιλήσω για τα εισιτήρια, για το συνάλλαγμα και δεν ξέρω τι άλλο. Στην πρώτη μου αναχώρηση για το εξωτερικό, έκανα τρία χρόνια να επιστρέψω για διακοπές. Ποια τσάρτερ και φθηνά εισιτήρια; Αυτοκίνητο αγόραζες με το εισιτήριο από Αγγλία. Ακούω μερικές φορές νεο-μετανάστες να μιλάνε για δυσκολίες και μου ‘ρχεται να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μας και ας μην γκρινιάζω.

Κινητό και ιντερνέτ δεν έκαναν μόνο τεχνολογική επανάσταση, αλλά αναθεώρησαν θεμελιακά τη δική μας θέση, των αποδήμων. Ξαφνικά, η Αυστραλία ήρθε πιο κοντά και η Νέα Υόρκη έγινε το πάτημα ενός κουμπιού. Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε προεκλογικές ομιλίες σε live streaming, δηλαδή, ζωντανά. Ασύλληπτα πράγματα για μας τους παλιούς. Εγώ έζησα (και ζω) και τις δυο περιόδους. Την Π.Κ και την Μ.Κ., όπερ προ κινητού/ιντερνέτ και μετά κινητού/ιντερνέτ. Και στη δεύτερη περίοδο, την Μ.Κ., εκτός των άλλων, έζησα και το ελληνικό ραδιόφωνο. Στην Π.Κ. περίοδο αυτά συνέβαιναν μόνο στο Σταρ-τρεκ και στον κύριο Σποκ με τα μυτερά αυτιά.

Εδώ πρέπει να σημειώσω, ότι εγώ δουλεύω από το σπίτι το περισσότερο διάστημα και συνήθως τα βράδια. Ιδανική ώρα, σιωπή και σκοτάδι παντού για να συγκεντρωθείς και να γράψεις. Από παιδί λοιπόν είχα τη συνήθεια να έχω μόνιμη παρέα το ραδιόφωνο. Με την τηλεόραση πάντα αντιμετώπιζα ορισμένα προβλήματα ασυμφωνίας. Αλλά το ιντερνέτ προσφέρει και τηλεόραση για όσους θέλουν να δουν την Τρέμη και τον Πρετεντέρη. Εγώ δεν θέλω. Έτσι περιορίζομαι στο ραδιόφωνο.

ovi_greece_1016_041aΠάντα άκουγα ελληνικό ραδιόφωνο – πάντα στα όρια του Μ.Κ. – αλλά τα τελευταία τέσσερα-πέντε χρόνια και με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, άρχισα να ακούω όλο και πιο πολύ. Στην αρχή, ήταν για να ακούσω ειδήσεις, μετά οι ειδήσεις έγιναν και καμία εκπομπή …για να μάθουμε κάτι παραπάνω. Μετά έγινε πρωινό ξύπνημα και νυχτερινή παρέα και στο τέλος δεν άκουγα τίποτε άλλο. Νομίζω, αυτό ξεκίνησε όταν ο Αντωνάκης – ο Σαμαράς βρε – ξέφυγε και κόντεψε να μας ζητάει να τον φωνάζουμε Βόλφγκανγκ. Στη δε περίοδο που ανέβαινε ο Τσίπρας, που έγινε η πρώτη φορά αριστερά και το δημοψήφισμα, νομίζω ότι άρχισα και να μιλάω με το ραδιόφωνο. Η κοινωνική μου ζωή ρυθμιζόταν από το ελληνικό ραδιόφωνο. Άρχισα να ξυπνάω συγκεκριμένη ώρα επι τούτου, για να ακούσω συγκεκριμένη εκπομπή και να φροντίζω να είμαι σπίτι άλλη ώρα, για να ακούσω άλλη συγκεκριμένη εκπομπή.

Παρενθετικά εδώ, πριν από αρκετά χρόνια είχα έρθει στην Ελλάδα με την τότε σύντροφό μου και έτυχε ένα βράδυ να παρακολουθούμε με αυτούς που μας φιλοξενούσαν τις νυχτερινές ειδήσεις μεgάλου καναλιού. Κάποια στιγμή κι αφού έχουν ανοίξει παράθυρα και πόρτες στην οθόνη, η σύντροφος με ρωτάει γεμάτη αγωνία. Πόλεμος γίνεται; Και δεν μιλούσε λέξη ελληνικά.

Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, ένιωσα κάπως έτσι. Για κάποιον λόγο άγνωστο, ξαφνικά αποστασιοποιήθηκα από τις ειδήσεις, ακόμα κι από τη γλώσσα, και άκουγα μόνο ήχους. Και τότε αναρωτήθηκα κι εγώ αν γίνεται πόλεμος στην Ελλάδα. Από τον Τράγκα στον Αυτιά κι από τον Χατζή στο Γεωργίου, όλοι να αλαλάζουν, λες και έχουν μπει οι Τούρκοι στο Κολωνάκι και πίνουν καφέ στο Di Capo με τον Άδωνι.

Και να πεις ότι δεν ξέρω; Ξέρω και παραξέρω. Από όσα λένε, τα μισά είναι παραμύθια, υποθέσεις – ή μου είπε ο κουμπάρος της ανηψιάς του θυρωρού του υπουργού – και τα άλλα μισά, θεωρίες συνωμοσίας. Για να μη ξεχνάμε κι αυτές τις κότες που βάζουν τις ειδήσεις κάτω από το μαξιλάρι τους, για να γίνουν ευρωβουλευτές. Εδώ εγώ ο ίδιος έχω τσακωθεί με δημοσιογράφους στην Ελλάδα, γιατί μεταφέρουν παραμύθια που έχουν στο κέντρο τους Σκανδιναβούς πολιτικούς και δηλώσεις που δεν έγιναν ποτέ. Εγώ ο ίδιος έχω δώσει σε Έλληνες συνάδελφους πληροφορίες για την Ελλάδα, που είχαν τέλεια άγνοια και ακούω …Τράγκα και Αυτιά; Αν είναι δυνατόν!

Έτσι το έκοψα. Βρε Ντόλυ Πάρτον και Λέϊντι Γκάγκα θα ακούω από δω και πέρα. Από την Τρίτη πέταξα τα δυο σάιτ που είχα στα favourite – τρομάρα μου – και ακούω …jazz και blues, ιντερνετικά μουσικά ραδιόφωνα. Κι αν θέλω να μάθω τι γίνεται στην Ελλάδα …ε, αφού έτσι κι αλλιώς παίρνω όλες τις ανακοινώσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων, οπότε ό,τι και να γίνει, θα το μάθω στην ώρα του. Σωστά. Χωρίς να ουρλιάζει ο Τράγκας ανάμεσα σε εμβατήρια, λες και ήρθαν τα τανκς. Και μην αρχίσω τώρα με τα «ενημερωτικά» μπλόγκς και σάιτς. Βιβλίο θα χρειαστεί να γράψω για τα παραμύθια της Χαλιμάς που πουλάνε.

Το έκοψα, που λέτε, και να δείτε που η μεν πίεσή μου κατέβηκε δυο μονάδες την ίδια μέρα και καπνίζω και λιγότερο! Ήδη σε πέντε μέρες, κέρδισα μερικά χρόνια ζωής.

Συμπέρασμα; Τα ελληνικά ΜΜΕ βλάπτουν σοβαρά εσάς και τους γύρω σας.

 

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ραδιόφωνο στιλ: πόλεμος να γίνεται, KOMMENO!

  1. Να πω την αληθεια λιγο τον Μπογιοπουλο αντεχω κι εγω. Η τηλεοραση ειναι κλειστξ εδω και καιρο. Πολλες φορες κι εγω στο παρελθον διαβαζα ξενη δημοσιογραφια μηπως και καταλαβω τι συμβαινει εντος Ελλαδος. Το ραδιοφωνο πια μονο για μουσικη. Ισως εκει στο τριτο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s