Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο …φίλοι

Είναι καταπληκτικό το συναίσθημα της ζωντάνιας που νοιώθει κανείς με ό, τι καινούργιο μπαίνει δίχως να το έχει επιδιώξει στη ζωή του και γίνεται ασχολία, μεράκι, γνώση και έκφραση μαζί, με έναν τρόπο άγνωστο ως τότε. Λέω για το γράψιμο αυτών των κειμένων, που έτσι, χωρίς πολύ σκέψη και σχεδιασμό από πριν, ένα βράδυ, με αφορμή μια συζήτηση, αποφάσισα να δοκιμάσω.

Όχι βέβαια, δεν θα μιλούσα ποτέ για συγγραφή, θα ήταν βεβήλωση  του όρου κάτι τέτοιο. Απέχω μίλια από το να είμαι καν συντάκτρια ή δόκιμη αρθρογράφος. Δεν ήταν άλλωστε ποτέ και η έγνοια μου αυτή, της αναγνώρισης. Έλλειψη αυτοπεποίθησης θα μου πείτε, καλυμμένος εγωισμός ή ανασφάλεια; Μπορεί κι όλα μαζί ή τίποτα. Ψάξτε με εσείς τόσο βαθειά κάτω από τις γραμμές κι όποιο κι αν είναι το συμπέρασμα της ανάγνωσης, εγώ μετά χαράς και θαυμασμού, θα το δεχτώ.

Όμως εκείνο που ζητούσα εξαρχής από την πληκτρολόγηση όσων περνάνε απ’ το μυαλό μου για να κατατεθούν στα μάτια σας μπροστά, ήταν άλλο. Την επαφή έψαχνα μαζί σας, όλων εσάς που δεν γνωρίζω, όμως σκέφτομαι, πως αν διαβάζετε αυτή την ώρα όσα έχω γράψει, κάτι κοινό μας δένει, μια σκέψη, μια εμπειρία, ένα πετάρισμα του στομαχιού σε μια από τις φράσεις, σαν να σκεφτόμαστε και οι δυο το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή. Και λέμε εκείνο το άηχο «ναι ρε γαμώτο, έτσι κι εγώ».

Δεν ανήκω σ’ εκείνους με τους εκατοντάδες φίλους στο facebook. Πάντα ήθελα οι φίλοι, όπου κι αν εμφανίζονται ως τέτοιοι, να είναι όντως φίλοι. Όμως για πρώτη φορά δεν έχει πια και τόση σημασία όλο αυτό. Γιατί μετά την κάθε δημοσίευση κειμένου μου στο Ovi και στο προφίλ του στο facebook προσπερνάω το κείμενο και κοιτάζω τα χεράκια των likes και τις καρδούλες και όλες τις υπόλοιπες εκφράσεις που ακολουθούν. Καλές, κακές, όποιες και να’ ναι, η χαρά μου εμένα δεν είναι η επιβεβαίωση. Είναι το να πατάω πάνω σε καθένα από τα ονόματα και να σας γνωρίζω έναν έναν, να βλέπω τα πρόσωπά σας, να μαθαίνω που ζείτε, τι κάνετε, με τι γελάτε και με τι νευριάζετε. Ν’ ακούω τα τραγούδια που ακούτε και να διαβάζω όσα διαβάζετε.

Δεν είναι ότι είμαι άνθρωπος ιδιόμορφος ή απελπισμένος που ψάχνει για παρέα διαδικτυακή.  Είναι που ενθουσιάζομαι να ακούω άλλες απόψεις, να ανοίγομαι σε νέους κόσμους ιδεών, τόπων και γνώσεων που ήταν μακριά μου ως τώρα.

ovi_greece_1016_024a

Σήμερα γνώρισα μια σκηνοθέτη από την Αθήνα, μου’ χει κάνει σινιάλο κι άλλη φορά, είναι σχεδόν γνωστή μου πια. Μια γλυκιά κοπέλα από τον Πειραιά που φαινόταν πολύ ευτυχισμένη. Κάποια άλλη από την Κροατία, γράφει κι εκείνη εδώ, γειά, χάρηκα. Τον Γιώργο και τον Σπύρο, που τόσο τους ευχαριστώ που μου κρατάνε συντροφιά κάθε φορά σχεδόν διαβάζοντας όσα έχω γράψει. Παλιές συμμαθήτριες που έχω χρόνια να δω. Και φίλες, σαν τη Σμαρώ, που μένουν φίλες δεκαετίες τώρα και χαίρομαι να συζητάμε με τη σκέψη.

Δεν είναι υπέροχο ότι μέσα από αυτά τα άψυχα μηχανήματα του διαβόλου, όπως έλεγε ο καλός μου πατέρας, μπόρεσα να μιλήσω σε όλους εσάς; Ότι έστω και για ένα μονάχα λεπτό γνώρισα μια γυναίκα που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου και να μου στείλει από εκεί την άποψή της;

Δεν ξέρω αν θα γνωριστούμε ποτέ εκτός υπολογιστή, «αυτοπροσώπως». Και μήπως έχει σημασία η όψη ή η φωνή μας; Την ουσία είναι το θέμα να δούμε, ο ένας του άλλου. Και είμαστε σε καλό, πολύ καλό δρόμο – επιτρέψτε μου να το πω –  φίλοι.

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο …φίλοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s