Ακούγοντας την Άμυ να τραγουδάει Al Kooper “I love you more than you’ll ever know”

Κάποτε έκανα μια δουλειά έρωτα. Από εκείνες που δεν τις μετράς σαν μεροκάματα, αλλά χαίρεσαι κάθε στιγμή τους σαν να σε έχουν καλέσει απρόσμενα σε μια μεγάλη γιορτή, με τιμώμενα πρόσωπα, ανθρώπους που θαυμάζεις για το ταλέντο τους. Κι αυτοί σου κάνουν την τεράστια χάρη να εισχωρήσεις λίγο περισσότερο στον κόσμο τους, να νοιώσεις τη μαγεία και να εθιστείς στο συναίσθημα που εκπέμπουν.

ovi_greece_0916_095aΚάποτε η δουλειά μου ήταν να ακούω, να επιλέγω, να πουλάω και να παίζω μουσική. Και λάτρευα το να εξερευνώ τα χρυσορυχεία της, για να εντοπίσω νέα ταλέντα, να ρουφήξω κάθε νότα από την αναδυόμενη μουσική τους ιδιοφυία και να τη μοιραστώ με όσους μου έκαναν την τιμή να εμπιστευτούν την κρίση και την επιλογή μου.

Καθόμασταν μαζί, φίλοι και πελάτες, στα σκαλάκια του μικροσκοπικού μου μαγαζιού και ακούγαμε. Κλείναμε ώρες ώρες τα μάτια, απολαμβάναμε τα λεπτά που διαρκούσε ο ήχος και μιλούσαμε για τις εικόνες που γεννιόνταν στο μυαλό μας. Διαβάζαμε μαζί τους στίχους, θυμόμασταν, γελούσαμε, κλαίγαμε, εξομολογούμασταν προσωπικές ιστορίες. Ερωτευόμασταν τον δημιουργό και ύστερα ερωτευόμασταν όποιον μοιράζονταν το πάθος μας. Και αρχίζανε αγάπες και ζωές που ξεκινούσανε με μουσική και μπορεί να κλείνανε μαζί της ή να τις συνόδευε πάντα με τις χαρούμενες και τις θλιμμένες της νότες.

Είναι ζωή η μουσική για όσους την αγαπάμε. Καλύπτει ελλείμματα που αμέλησαν να γεμίσουν άνθρωποι, φτιάχνει ταξίδια για τους ξέμπαρκους της ζωής και του έρωτα, συντροφεύει τη μοναξιά και εκφράζει τη χαρά.

Ερωτεύτηκα πολύ εξαιτίας της. Ερωτεύτηκα με τραγούδια, παθιάστηκα με μουσικές, εκστασιάστηκα με φωνές που δεν θα πάψουν να ζουν μέσα μου ποτέ.

Και κάθε φορά που πατούσα το Play ξεκινώντας μια εκπομπή, δεν υπήρχε τίποτε πια που να με βασανίζει γιατί πετούσα μακριά, εκεί που ούτε τα μικρά αλλά ούτε και τα μεγάλα έφταναν. Χανόμουν μόνο μεσ’ τη μελωδία και αλάφρωνε η ψυχή μου.

Ακούω ακόμα μουσική με το ίδιο πάθος, αλλά όχι στην ίδια συχνότητα. Δεν είναι που έκλεισε το μαγαζί, αυτό ήταν η αφορμή. Είναι ο κρίκος που χάθηκε και μας ένωνε όλους τους παθιασμένους.

Η παρέα χάθηκε στα οποιαδήποτε σκαλάκια, οι δίσκοι χάθηκαν με τις στροφές τους, ίσως ακόμα και η σπουδαία έμπνευση που δυσκολεύεται να ξεπηδήσει από τα ηχεία των υπολογιστών. Ή που τα παλιακά αυτιά μας είναι άμαθα σ’ αυτό το σύγχρονο άκουσμά της και δυσανασχετούν.

 

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s