Μέσα έπεσες

Από τις πρώτες μου γνωριμίες με τις μαμάδες των νηπίων στο σχολείο του μικρού, είναι και μια νέα μαμά που όπως κι εγώ, βρέθηκε στην Αθήνα από σπόντα κι έτσι δεν έχει κανέναν δικό της να της κρατάει το μικρό της γιο, τις ώρες που λείπει στη δουλειά. Και δουλεύει από το πρωί, ως τις 6 το απόγευμα. Ο μεγάλος της σχολάει στις 1, και όλες αυτές τις μέρες που τη βλέπω, είναι με …αναγκαστική άδεια από τη δουλειά της, σέρνοντας το μικρό της από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό παιδικό σταθμό λίγα τετράγωνα παραπάνω, περιμένοντας να μάθει αν τελικά θα το πάρουν ή όχι. Χθες μου είπε ότι έμεινε απ’ έξω.

ovi_greece_0916_081a«Και τι θα κάνεις;» τη ρώτησα. «Θα πάρω γυναίκα να μου τα κρατάει», μου είπε. Το θέμα είναι πως τη γυναίκα θα την έπαιρνε έτσι κι αλλιώς, αφού από τις 1 που σχολάνε τα νήπια μέχρι τις 6 που σχολάει εκείνη από τη δουλειά, είναι 5 ώρες, μα τώρα που ο μικρός της γιος έμεινε έξω από τον παιδικό, χρειάζεται μια κοπέλα από τις 8 το πρωί, ως τις 6 το απόγευμα- όσες ώρες δηλαδή δουλεύει. Πόσο θα της στοιχίσει κάτι τέτοιο; Σχεδόν όσα παίρνει, μου λέει. Και πιο το νόημα; Ρώτησα ξανά. Έλα ντε. Κανένα. Για ένα χρόνο ακόμα λοιπόν, ουσιαστικά θα δουλεύει για να πληρώνει μια ξένη κοπέλα να της φροντίζει το παιδί. Από την επόμενη χρονιά, θα τη χρειάζεται για τις μισές ώρες. Τουλάχιστον να μη χάσει τη δουλειά της. Το ιδιωτικό το αποκλείει σαν λύση, αφού κι αυτό σχολάει στις 1, έτσι περισσεύουν πάλι 5 ώρες.

Στον κόσμο του Όργουελ, αυτό θα μεταφραζόταν σε: Νομίζεις ότι ζεις. Έχεις καλή δουλειά, σε πληρώνουν καλά, έχεις ωραίο σπίτι που όμως δεν το βλέπεις αφού λείπεις όλη μέρα, έχεις γρήγορο αμάξι αλλά μόνο για να πηγαίνεις και να έρχεσαι από τη δουλειά, τα παιδιά σου τα μεγαλώνει το σύστημα, τους φίλους σου τους βλέπεις στο facebook. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, άλλη μια χρονιά ξεκινά και περνά κι εσύ προγραμματισμένο ρομποτάκι ακολουθείς ξανά και ξανά τον αλγόριθμο της ρουτίνας σου. Στο τέλος της ημέρας, είσαι ένα περιφερόμενο κουρέλι που το μόνο που θέλει είναι να πέσει στο κρεβάτι του, για να ξεκινήσει το επόμενο πρωί από την αρχή. Πάει καλά κύριε Όργουελ, πέσατε μέσα.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s