Τι θέλεις;

Χθες μιλούσα με το γιατρό μου και με πολύ σοβαρό ύφος γύρισε και με ρώτησε, «τι θέλεις από τη ζωή σου;» Τι θέλω από τη ζωή μου; Φαντάζομαι ότι είμαι σε μια ηλικία πια που τα θέλω μου θεωρητικά είναι προβλεπόμενα. Μια καλή σύνταξη, μια ζωή ήσυχη, την κόρη μου ευτυχισμένη, ειρήνη στη Μέση Ανατολή, όλους τους φασίστες φυλακή. Τέτοια απλά πράγματα.

Του χαμογέλασα και απάντησα: «Δεν θέλω ρεβίθια.»

Το γιατρό μου φυσικά δεν τον ενδιέφερε τι είναι τα ρεβίθια – αυτοί οι βόρειοι, τι ξέρουν από φαγητό – το τσιγάρο τον ενδιέφερε και το αν ήθελα να ζήσω τον ενδιέφερε, αλλά είχαμε μια διαφωνία στο πώς βλέπω εγώ τη ζωή και πώς τη βλέπει εκείνος ή καλυτέρα στο τι θεωρώ εγώ ζωή και τι αυτός. Και για να μην παρεξηγούμαι, να εξηγήσω ότι με το γιατρό μου έχω μια πολύ φιλική σχέση που έχει γίνει ακόμα και διαπροσωπική, για καφέ τουλάχιστον μια φορά το μήνα και να κάνουμε πολιτικές ή αθλητικές (λέγε με Ζλάταν) αναλύσεις.

Αυτήν τη συζήτηση την έχω κάνει πολλές φορές αλλά κάθε φορά ανακαλύπτω πόσο δύσκολο είναι να εξηγήσεις μερικά πολύ απλά πράγματα. Η λογική είναι καθαρά αφαιρετική και δεν έχει να κάνει με το τι θέλω αλλά με το τι ΔΕΝ θέλω.

Η κόρη μου σε ηλικία έξι χρονών και πρώτη φορά στην Ελλάδα δοκίμασε …αληθινή φέτα και χταπόδι. Για τα επόμενα δυο χρόνια κάθε φορά που ήθελε να περιγράψει κάτι αηδιαστικό, εμετικό, αισχρό, βρώμικο κι ό,τι άλλο θέλετε προσθέτετε, το παρομοίαζε είτε με φέτα, είτε με χταποδάκι. Αυτήν τη στιγμή, αν στο τραπέζι δεν υπάρχει φέτα, δεν το θεωρεί …φαγητό, θα νιώθει νηστική. Δικές της κουβέντες. Εντάξει χταπόδι στη Σκανδιναβία δεν βρίσκεις εύκολα, αλλά είμαι σίγουρος ότι αν ήμασταν αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν θα άφηνε στο τραπέζι χταποδάκι για χταποδάκι. Στα οκτώ είχε ενθουσιαστεί με τη Lady Gaga και αυτήν τη στιγμή βρίσκει ό,τι πιο πεθαμενατζίδικο υπάρχει, σε σημείο οι Cure που αρέσουν σε εμένα να ακούγονται σε σύγκριση σαν παιδικό τραγουδάκι. Όσο για τη Lady Gaga, όταν της το θυμίζω μου απαντάει ότι ήταν μικρή και δεν ήξερε από μουσική.

Χρησιμοποίησα την κόρη μου για να σας δείξω ότι αυτά που μας αρέσουν και αυτά που θέλουμε, αλλάζουν με ταχύτητα και για διάφορους λόγους. Δεν έχετε παρά να κοιτάξετε το δικό σας παρελθόν από τότε που ήσασταν έφηβοι. Πόσες φορές αλλάξανε τα θέλω σας και οι ιδέες σας, που εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή τα θεωρούσατε σαν τις μοναδικές αλήθειες. Αυτό όμως που δύσκολα αλλάζει είναι τα ΔΕΝ θέλω σας.

Πώς να το κάνουμε, να με βασανίζουν και να μου κόψουν χέρια και πόδια, εγώ ολυμπιακός δεν γίνομαι και Μητσοτάκη δεν ψηφίζω. Πλάκα κάνω, αλλά φαντάζομαι καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

ovi_greece_0916_093aΠροηγούμενως έγραψα ότι η ηλικία μου με κάνει και προβλέψιμο στα θέλω μου. Λάθος. Εγώ επιλέγω πόσο προβλέψιμος θέλω να είμαι στα θέλω μου, γιατί πολλά από τα θέλω μου, αυτήν τη στιγμή, μπορεί να είναι τα ίδια ακριβώς με ενός εικοσάχρονου. Θέλω να ταξιδέψω σε μέρη παρθένα, να κατασκηνώσω σε έρημο και να οδηγήσω μηχανή στη Νότια Αμερική. Θέλω να δοκιμάσω φαγητά από όλες τις περιοχές της Ινδίας και θέλω να γνωρίσω ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους στα πιο παράξενα μέρη. Να πετάξω με αητό και να πάω στη σελήνη. Ποια από αυτά μπορώ να κάνω; Πιθανώς ελάχιστα, αλλά δεν παύουν να είναι τα θέλω μου.

ΔΕΝ θέλω τη βία και ειδικά σε παιδιά, ΔΕΝ θέλω τον φασισμό, ΔΕΝ θέλω ρεβίθια και κουνουπίδι. Και γι’ αυτά κάνω κάτι. Τα παλεύω, τα πολεμάω. Ναι, ακόμα και το κουνουπίδι.

Τα θέλω μας, όσο κι αν θέλουμε να πείσουμε τον εαυτό μας, αλλάζουν και αλλάζουν και με ταχύτητα και σε ποιότητα. Τα ΔΕΝ θέλω μας όμως είναι τα πιο σημαντικά. Είναι οι κόκκινες γραμμές που μας καθορίζουν.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s