Ιστορίες που… κολλάν

Είναι μερικοί άνθρωποι, ρε παιδί μου, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα κι αν δεν έχεις ανταλλάξει ούτε μια καλημέρα στον άπειρο χρόνο που μεσολάβησε, με το που θα τους ξανασυναντήσεις, λες και πίνατε μαζί καφέ το προηγούμενο απόγευμα!..

«Στείλε μου, μαρή, τα κολάν», της λέω. «Αλλά, θα μου κάνουν ή είναι one size;».

«One size είναι, αλλά θα σου κάνουν. Είναι φαρδιά».

Ovi_greece_0916_068a.gifΠωπωωωωω, μόλις άκουσα εκείνο το «one size», έφαγα μια πίκρα. Δυο λέξεις, μαχαιριά στην καρδιά! Και πριν προλάβω να σκεφτώ, πως αν δεν κάνουν σε μένα, θα τα στείλω στην κόρη μου, μου γράφει:

«Ε, καλά, αν δεν σου κάνουν, τα στέλνεις στην κόρη σου».

Κι αρχίζει ένα διάλογος, με τις ατάκες να πέφτουν βροχή και τα γέλια… κλάμα! Διότι όπως και να το κάνουμε, ψωμί κι αλάτι φάγαμε μαζί εκείνα τα χρόνια του σχολείου και μετά, στα χρόνια τα φοιτητικά, νύχι με κρέας, που έλεγε κι η γιαγιά μου. Πώς να το αλλάξεις αυτό, που οι άνθρωποι δεν αλλάζουν; Πενήντα χρονών γίναμε κι ακόμα οι ίδιες τρελές, που αν άκουγαν τα παιδιά μας πώς μιλάμε μεταξύ μας, δεν θα πίστευαν στ’ αυτιά τους!

«Μαρή, από τώρα κλαίω, που δεν θα μου κάνουν», της λέω.

«Θα σου κάνουν, μαρή. Αν σ’ ακούσει κανένας, θα νομίσει ότι είσαι 150 κιλά».

«Ε, εντάξει, δεν είμαι και 150, αλλά κι εσύ… one size, ρε παιδί μου; Δηλαδή, καμία πρόβλεψη για τις χοντροκ@λες; Πώς θα ζήσουμε εμείς;»

«Ε μα καλά κι εσύ, από τη μια ανησυχείς ότι δεν θα σου κάνουν κι από την άλλη μου παραγγέλνεις τέσσερα!!! Πάρε πρώτα ένα να δοκιμάσεις και βλέπουμε»

«Τι να δούμε, που έχω πάθει έρωτα μαζί τους; Τα θέλωωωωωω!!! Όλααααααααα!!! Αχ, από τώρα κλαίω που στο τέλος θα τα χαρίσω στην κόρη μου!…»

Τα γέλια πέφτουν βροχή και μέσα σε δευτερόλεπτα, με αφορμή τη συζήτηση για τα κολάν, έχουμε ξαναγίνει εκείνες οι έφηβες που μοιράζονταν αγωνίες, προβληματισμούς, έρωτες και μυστικά.

«Δεν πας να φτιάξεις κανένα φραπέ, να καπνίσεις και κανένα τσιγάρο, να ξελαμπικάρεις; Δεν πας καλά! Τόσα χρόνια πέρασαν και η ίδια παλαβιάρα παρέμεινες», μου γράφει. [Ναι, είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!]

«Θα πάω και ναι, σήμερα δεν πάω καλά. Ξαφνικά το μεσημέρι, θυμήθηκα την προηγούμενη Πέμπτη και έχω πάθει τραλαλα! Ωστόσο… νομίζω, ότι τα κολάν πρέπει να τα κάνουμε κείμενο… από κοινού».

«Γ@μάτη ιδέα», μου λέει. «Από κάτι τέτοιες μ@λακίες γράφονται τα μπεστ σέλλερς». [Τρελά γέλια πάλι]

 

«Ωραία! Το ξεκινάω και στο στέλνω να το τελειώσεις. Εσύ στο μεταξύ, στείλε μου τα κολάν!!! Άντε.. στείλε μόνο δύο από τα τέσσερα που μου άρεσαν, για να μην κλάψω πολύ, τη στιγμή που θα τα χαρίζω στην κόρη μου. Και κοίτα, βάλε στην άκρη και τα άλλα δύο σχέδια! Τα θέλω κι εκείνα… ειδικά εκείνο το μπορντώ!!! Γμτ, από τώρα κλαίω!… Κλαψ!»

«Άντε, τράβα να γράψεις τίποτα και σταμάτα να κλαις! Θα σου κάνουν, λέμε…»

Κι έφυγα, εγώ για να ξεκινήσω την “ιστορία που κολλά” κι εκείνη, για ν’ αποτελειώσει την αποθήκη των… κολάν. Σίγουρα αυτήν τη στιγμή θα χαμογελάει μόνη της μπροστά στην οθόνη, καθώς θα περνάει τους κωδικούς τους και θα σκέφτεται το διάλογό μας και τις στιγμές που η φιλία μας μοιράστηκε στο παρελθόν…

___________________________

Εγώ δεν ξέρω τίποτα, την αποθήκη έφτιαχνα… Πού να φανταστώ ότι θα καθόταν να γράψει όλη τη συνομιλία μας αυτολεξεί παρακαλώ… Πάλι ρόμπα γίναμε… Δηλαδή είμαστε ό,τι είμαστε, πρέπει να το μάθει κι όλος ο ντουνιάς; Τα διαβάζουν και σοβαροί άνθρωπου τα κείμενα… Κάτι τέτοια άκουγε το παιδί μου από μικρό και με είχε πάρει χαμπάρι και μου ’λεγε – ήταν δεν ήταν τεσσάρων – «Καλά είσαι μαμά εσύ;». Από τρελό κι από μικρό….

Θα γράψουμε λέει κείμενα σε συνέχειες, είπε… και θα γίνουν και best seller, είπα… φυσικά κάτι τέτοιες ψωνάρες σαν κι εμάς γίνονται διάσημες… σε τέτοιο κόσμο ζούμε… εμείς και οι άλλες του sex and the city… μόνο που κι εμείς κι αυτές, μάλλον στα χρυσά κορίτσια φέρνουμε πια, παρά στο sex and the city…

Mμμμ… τώρα που το σκέφτομαι και με φαντάζομαι ως Carrie να γράφω τα βιώματα μου, θα της προτείνω μετά από αυτό το best seller να γράψουμε τις 50 αποχρώσεις του κολάν… μια για κάθε χρονιά μας… μμμ… πιπεράτο μου φαίνεται…

Και γράφω και κουνάω αποδοκιμαστικά το κεφάλι μου, έστω κι αν δεν έχω καθρέφτη να με κοιτάξω για να απευθύνω την αποδοκιμασία… μια ζωή πέρασε ίδιες τρελές μείναμε… και τότε στο σχολείο τα ίδια κάναμε… η μια στο μπροστινό θρανίο, η άλλη στο πίσω… βόλευε για να περνάει το καλώδιο του walkman από κάτω και να μη φαίνεται… να έχει και μουσική υπόκρουση η συζήτηση την ώρα που ο άμοιρος ο φιλόλογος παρέδιδε… γιατί φυσικά δε μας έφτανε η 2ωρη τηλεφωνική συνομιλία από το σπίτι για να ξεδίνουμε..

Αυτά στη δέσμη, γιατί  στον κορμό ήμασταν σε άλλο τμήμα – έτσι δεν είναι μαρή ή τα ξέχασα και τα λέω ανάποδα; – και πώς να κάνουμε πλάκα με τον τοίχο ανάμεσα; … Έλα καλέ, λεπτομέρειες,  σιγά το πρόβλημα… συμπαθητικά κορίτσια ήμασταν, παίρναμε και το λυπητερό ναζιάρικο ύφος και ζητούσαμε άδεια… «να πας αγάπη μου, να πας…» έλεγε η καθηγήτρια – και της άλλης συμπαθητικιάς, φαντάζομαι το ίδιο θα της έλεγε – και βουρ για άλλους τόπους, άλλα σχολεία… να συναντήσουμε τους ήρωες με τα κολάν… τους ήρωες της καρδιάς μας…

Τι διαβάζετε τόση ώρα, δεν ξέρω και δεν το κλείνετε; Καμιά απασχόληση δεν έχετε να κάνετε; Την ίδια τρέλα κουβαλάτε κι εσείς μου φαίνεται; Σε ποιο σχολείο πήγατε είπαμε και ποιά χρονιά; Γιατί όπως είπε και μια γνωστή μου κάποτε – και δίκιο θα είχε η κοπέλα – «Εσείς του ’67 κάτι έχετε όλοι…»

Έι εσύ, κολλητή, αρκετά άραξες… συνέχισε…

 

Καλέ ναι, στη Δέσμη ήμασταν μαζί, σωστά θυμάσαι! Στην Κατεύθυνση, όπως θα έλεγαν τώρα τα παιδιά μας. Βλέπεις, άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Στον Κορμό (σύγχρονη ορολογία: Γενικής Παιδείας) ήμασταν σε διαφορετικό Τμήμα. Εσύ στο 2 κι εγώ στο 3. Μα… Μπα… Γι αυτό τώρα θα βάλω πρώτο το δικό σου όνομα. Επειδή προηγείσαι στον κατάλογο! Αλλά για ποιους ήρωες με κολάν, μιλάς, μαρή; Σιγά τους Σούπερμαν! Μόνο αυτός φορούσε κολάν στην εποχή μας ή όχι; Όσο για τις Sex and the City… αυτές, καλέ, ήταν τέσσερις, εμείς δύο! Ή θες να μου πεις τώρα, ότι καθεμιά μας κάνει δύο σαν αυτές, όπως οι 50ντάρες που ισούνται με δύο 25άρες; Ε, τότε το συζητάμε το πράμα!…

 

Σμαρώ (Μα) Μαρδύρη

Λίλιαν (Μπα) Μπαντάνη

 

ΥΓ. Μην ξεχάσεις τα κολάν!!!

 

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ιστορίες που… κολλάν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s