Το Ovi project, η ψυχαγωγία και το πληκτρολόγιο

Το Ovi εμφανίστηκε στο ιντερνέτ πριν από 12 χρόνια και από την πρώτη στιγμή υπήρχαν αναφορές όχι για ένα απλό ιντερνετικό περιοδικό άποψης, αλλά για ένα project. Θα μου επιτρέψετε τη χρήση της αγγλικής λέξης, διότι οι αντίστοιχες ελληνικές – σχέδιο, πρόγραμμα κλπ. – δεν ανταποκρίνονται με ακρίβεια σε αυτό που προσπαθώ να σας πω.

ovi_greece_0916_067aΤο Ovi, ναι, εμφανίστηκε το 2004 σε μια πολύγλωσση μορφή, που σταδιακά και κυρίως λόγω ζήτησης και ανάγκης, έγινε κατά βάση αγγλόφωνο. Δεν ξεκίνησε όμως το 2004, προϋπήρχε στο μυαλό μου τουλάχιστον μια 20ετία νωρίτερα. Έχοντας ζήσει κυριολεκτικά εκ των έσω χώρους δημιουργίας και επικοινωνίας, ήθελα να φτιάξω – από ένα σημείο και μετά έγινε σχεδόν το όνειρό μου – έναν χώρο κοινωνίας και επικοινωνίας κάθε μορφής έκφρασης και άποψης. Από το γραπτό λόγο μέχρι τη φωτογραφία και από την πολιτική άποψη μέχρι το ενδιαφέρον για το περιβάλλον.

Εδώ, στη λέξη περιβάλλον, θα μου επιτρέψετε να σταθώ λίγο παραπάνω. Ίσως επηρεασμένος από το ακαδημαϊκό μου παρελθόν, ίσως εξαιτίας μιας σειράς εμπειριών, από κάποια στιγμή και μετά, στις αναφορές μου για το περιβάλλον άρχισα να συμπεριλαμβάνω τον άνθρωπο και τις ενέργειές του, ακόμα και τις πολιτιστικές. Γι’ αυτό και τον πρώτο χρόνο, το Ovi δεν είχε ξεχωριστές στήλες για την κοινωνία, τον πολιτισμό και την τέχνη, όλα συμπεριλαμβάνονταν στη λέξη «περιβάλλον». Στη συνέχεια, κυρίως λόγω της ανταπόκρισης που υπήρξε, υποχρεωθήκαμε να το αλλάξουμε και να το ξεχωρίσουμε, αλλά και πάλι ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε, μιας και ο άνθρωπος είναι κομμάτι της δημιουργίας αλλά και της καταστροφής του περιβάλλοντος, όχι μόνο φυτεύοντας ή καίγοντας ένα δέντρο, αλλά και με όλες τις ενέργειές του, ακόμα και εκείνες που καλύπτονται κάτω από την έκφραση «πολιτιστικές». Μεγάλη συζήτηση που ίσως κάποια στιγμή να έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε.

Δυο φορές, τη δεκαετία του ’80 και τη δεκαετία του ’90, προσπάθησα να δώσω μια πιο πραγματική μορφή στο όνειρο, μεταφέροντάς το – σύμφωνα πάντα και με τα εργαλεία της κάθε εποχής – σε έναν χώρο δημιουργίας, σε ένα στούντιο δημιουργίας, που θα ακροβατούσε μεταξύ της διαφήμισης προς τρίτους – για όλους τους ευνόητους λόγους – και με ένα μεγάλο μέρος του να ασχολείται με τη δημιουργία. Κι όταν λέω δημιουργία, εννοώ από την κατασκευή πρωτοποριακών – ακόμα και φτιαγμένων στο χέρι – βιβλίων, μέχρι ζωγραφικής ή δημιουργίας βίντεο.

Εκεί αντιμετώπισα τον μεγαλύτερο εχθρό κάθε ιδέας. Το κράτος. Και δεν έχει σημασία ποιο κράτος, αλλά από εφορία μέχρι αντίστοιχα ΙΚΑ, ήταν σαν να έκανες συνέταιρο έναν νταβατζή, που εκ προοιμίου σε έκλεβε και μάλιστα εν γνώσει σου και με την υπογραφή σου. Την πρώτη φορά, το κράτος με νίκησε κατά …κράτος και το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα σαν εφιαλτική εμπειρία. Τη δεύτερη φορά, έχοντας εξασφαλίσει ότι η «πρωινή» μου δουλειά με είχε αφενός κατοχυρώσει, αφετέρου θα μπορούσε να επιβιώσει του κρατικού συνεταίρου, ξεκίνησα πιο αποφασισμένος. Νέο στούντιο δημιουργίας. Εκεί αντιμετώπισα κάτι καινούριο, που με σοκάρει ακόμα και σήμερα όταν το σκέφτομαι. Την ανθρώπινη φύση.

Την καχύποπτη ανθρώπινη φύση, που δεν θέλει να πιστέψει ότι αυτό που λες το εννοείς και ψάχνει να βρει ύποπτα κίνητρα. Την ανθρώπινη φύση, που όταν δεν βρίσκει τα κίνητρα που έψαχνε, αρχίζει να σου βάζει τρικλοποδιές κι όταν αυτές οι τρικλοποδιές δεν λειτουργούν, κατασκευάζει εμπόδια, σε κλέβει. Νομίζω ότι εκεί ήταν η χαριστική βολή και λέγοντας κλοπή δεν εννοώ ιδέες και έργα. Σε αυτό το θέμα έχω μια πολύ ισχυρή άποψη, μπορείς να με κλέψεις όσο θέλεις, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα περισσότερο, ενώ εγώ μπορώ να δημιουργήσω όσες φορές θέλω. Αλλά για να επιστρέψουμε, η κλοπή έφτανε από βιβλία και εργαλεία μέχρι χρήματα. Και να σας πω την αλήθεια, ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω το γιατί. Όταν έμπαινε κάτι στο στούντιο, δεν ήταν δικό μου, ήταν όλων. Αλλά αυτό το «όλων» – και το λέω με μεγάλη πίκρα – κανένας δεν θέλησε να το καταλάβει.

Το πολύ χειρότερο όμως ήταν το γεγονός, ότι ενώ εγώ έψαχνα συνεργάτες να μοιραστώ το όνειρο – το όνειρο που σύμφωνα με τη λογική μου δεν θα έπρεπε να είναι μόνο δικό μου αλλά και όνειρο κάθε δημιουργικού ανθρώπου – ανακάλυπτα ότι στην ουσία όλοι ήθελαν να γίνουν όχι συνεργάτες, αλλά εργάτες. Με αφεντικό. Με αφεντικό που να μισούν, να γλείφουν, να κατηγορούν, να κουτσομπολεύουν, να, να, να …. Κι εγώ δεν ήμουν τίποτα από όλα αυτά. Έτσι τέλειωσε και η δεύτερη προσπάθεια, με εμένα πάλι να προσπαθώ να βρω τον τρόπο να καλύψω τον άλλο συνέταιρο που δεν σταμάταγε να παίρνει.

Αλλά μετά ηρθε …το καλύτερο! Εμφανίστηκε το ιντερνέτ! Η απόλυτη λύση, τουλάχιστον για μένα. Όλα είναι σε έναν εικονικό κόσμο, που είναι εκεί ελεύθερος να τον δεις, να συμμετάσχεις, να επικοινωνήσεις, να τον δεχτείς και να τον απορρίψεις. Ψάχνεις δεν ψάχνεις για κίνητρα, όλα είναι εκεί, στην οθόνη σου και η επιλογή δική σου. Έτσι δημιουργήθηκε το Ovi, όχι απλά σαν magazine, αλλά σαν Ovi project και οι πιο παρατηρητικοί θα έχετε δει, ότι στις εκδόσεις ή στις εκθέσεις υπάρχει πάντα το Ovi project.

Κάτι άλλο που κάναμε από την αρχή με το Ovi σαν project πια, ήταν να δημιουργήσουμε μια σειρά από μικρότερα concepts (δυστυχώς πάλι χρειάζεται να χρησιμοποιήσω την αγγλική λέξη), που από ένα σημείο και μετά, είτε ενσωματώθηκαν με το κεντρικό σάιτ, είτε συνέχισαν να λειτουργούν ημιανεξάρτητα, είτε πήραν διαφορετικούς δρόμους. Όπως το κομμάτι της ….σάουνας, που υπάρχει στη βόρειο Αμερική ή ένα άλλο με θέμα τα παιδιά στρατιώτες και την επανένταξή τους στην παιδική ηλικία, που ζει στην Κεντρική Αφρική.

Αλλά για να επιστρέψουμε στο Ovi και μάλιστα στο Ovi Greece. Στο Ovi Greece έχουμε σκοπό να λειτουργήσουμε με την ίδια λογική και έχουμε ήδη σχεδιάσει μια σειρά από concepts, που θα ενσωματωθούν στο Ovi project σιγά-σιγά. Για σήμερα λοιπόν και σχεδόν 100 μέρες πριν από τα πρώτα γενέθλια του Ovi Greece, σας παρουσιάζουμε το πρώτο concept, με κέντρο του την οθόνη του κομπιούτερ σας. Και πιο συγκεκριμένα, με επίκεντρο στις ταινίες.

Έτσι λοιπόν, θα παρουσιάζουμε από απλά τρέιλερ μέχρι απόψεις για ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, παιχνίδια, πολλά παιχνίδια όλων των ειδών, για κονσόλες και κομπιούτερ, βιβλία – που έχουν σχέση με ταινίες, που ενέπνευσαν ταινίες, που ασχολούνται με το σινεμά σαν τέχνη ή με ηθοποιούς, βιογραφίες, αυτοβιογραφίες κλπ. – με μουσική από τον κινηματογράφο και γενικά με ό,τι σας ψυχαγωγεί ή θα μπορούσε να σας ψυχαγωγήσει στην οθόνη του κομπιούτερ σας.

ovi_greece_0916_067b

Στο Ovi Keyboard movies, το όνομα του καινούργιου μπλογκ μας, μπορείτε ήδη να βρείτε υλικό που έχουμε προσθέσει το τελευταίο διάστημα και να πάρετε μια πρώτη γεύση, για το πώς θέλουμε να εξελιχτεί. Και θα το βρείτε ΕΔΩ!

Παράλληλα και δράττοντας την ευκαιρία, θα θέλαμε να προσκαλέσουμε όποιον νιώθει ότι θέλει να συμμετάσχει σε αυτό που φτιάχνουμε, αυτό που προσπαθούμε να κοινωνήσουμε, να επικοινωνήσει μαζί μας, να μας στείλει γραπτά, φωτογραφίες, ιδέες και απόψεις. Βασικά, να συμμετάσχει στο όνειρο και στην κοινωνία που επιθυμούμε. Το μέιλ μου είναι thanos[παπάκι]ovimagazine.com – το έγραψα έτσι για να αποφύγω το παπάκι και τα ρομπότ του google, που μαζεύουν μέιλ και σε πλημμυρίζουν με σκουπίδια.

Δυστυχώς χρήματα δεν υπάρχουν, υπάρχει όμως κέφι και μια πόρτα (Ovi σημαίνει πόρτα στα Φινλανδικά) πάντα ανοιχτή, που κανένας δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσει, ενδεχομένως σε άλλες πόρτες. Αυτό το κομμάτι εξαρτάται από εσάς.

Περάστε, λοιπόν, από το Ovi Keyboard movies και …καλή διασκέδαση!

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s