Σταγόνες βροχής

Σταγόνες βροχής

Σταγόνες βροχής πλατσουρίζουν στα παράθυρα
με τη γη να ανοίγει τους πόρους της
για να τις πιει.

Το τρυφερό άρωμα
τσάι κανέλας τυλίγεται
γύρω από τα μαλλιά μου,
γύρω από τις φαγωμένες σελίδες,
όπως οι σκέψεις μου
τυλίγονται μέσα
στο μυαλό μου.

Σε αυτή τη γωνιά του μυαλού μου,
χαμένος στο απέραντο κενό,
έξω από αυτό το σύμπαν στο οποίο υπάρχουμε
για μια σύντομη στιγμή,
σαν τη φλόγα ενός κεριού.

Ανασηκώθηκα και κοίταξα έξω από το παράθυρο.
Τα αστέρια έλαμπαν σαν διαμάντια
στο νυχτερινό ουρανό, κι εκείνη τη στιγμή,
κανείς άλλος δεν υπήρχε, εκτός από εμένα.

Όπως οι σπόροι του καλαμποκιού και το άχυρο
χάνονται στον άνεμο, έτσι είμαστε κι εμείς
γενιές ανθρώπων που ερχόμαστε
και μετά χανόμαστε.

Αλλά αυτή η νύχτα είναι δικιά μου,
όπως έχω κουλουριαστεί στον καναπέ,
με τους ατμούς της κανέλας,
ξεφυλλίζοντας
τις φαγωμένες σελίδες
με το χέρι μου

Η γη γυρίζει κι εγώ ζεσταίνομαι, κουλουριασμένος
χαλαρωμένος, παρακολουθώντας σταγόνες βροχής να πέφτουν και να ταΐζουν
τις ανοιχτές πληγές μιας υγρής μαλακής γης.

Νίκος Λάϊος

Ovi_greece_0916_041a

** Με μία ψηφιακή δημιουργία του Νίκου Λάϊου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s