Ρώσικη σοκολάτα

Η ρώσικη σοκολάτα έχει γίνει για μένα ένας μικρός εθισμός. Σοκολάτα τρώω κάθε μέρα, κάποιες φορές αρκετά συχνά και μέσα στην ίδια μέρα. Στο σπίτι μου στις ΗΠΑ, καταφέρνω και αποφεύγω τα γλυκά. Σε αντίθεση με εκεί όμως, ο λόγος που εδώ τρώω συνεχώς σοκολάτες, σχετίζεται με τη συσκευασία τους.

Από τη σοβιετική εποχή και μέχρι σήμερα, υπήρχε ανέκαθεν η δυνατότητα να πάω σε ένα μικρό περίπτερο, σε μια λαϊκή αγορά ή σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ και να επιλέξω κυριολεκτικά εκατοντάδες διαφορετικά είδη γλυκών. Κάθε μπουκιά είναι συσκευασμένη σε κάποιο όμορφο περιτύλιγμα. Κάποια από τα σχέδια είναι καλλιτεχνικά, κάποια άλλα φανταχτερά, μερικά από αυτά απλά μοιάζουν με μικρές εκδόσεις ευρωπαϊκών ή αμερικανικών επώνυμων ετικετών. Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός, ότι ο καταναλωτής μπορεί να αγοράσει, όση ακριβώς ποσότητα θέλει. Δεν χρειάζεται να αγοράσεις ολόκληρο κουτί ή μια συσκευασία με την ίδια γεύση. Αντιθέτως, μπορείς να αγοράσεις 100 γραμμάρια από το ένα ή από το άλλο είδος ή ακόμη και να ζητήσεις λίγα κομμάτια απλώς «για να δοκιμάσεις».

Τα γλυκά είναι εθιστικά. Το πρώτο που με μαγεύει είναι το χρώμα και το μυστήριο που κρύβουν οι τόσες πολλές και διαφορετικές επιλογές. Ακολουθεί η έκπληξη και η χαρά μου, μπροστά στις πλούσιες, υπέροχες γεύσεις όλων αυτών των συσκευασιών, που όλες τους εξυπηρετούν πάντα τον ίδιο σκοπό, το να τροφοδοτούν την επιθυμία μου να τρώω ρώσικες σοκολάτες.

Χθες, δοκίμασα κάτι – μια καραμέλα – που ονομάζεται “kiss-kiss” (φιλί-φιλί) . Καθώς όμως ρουφούσα και μασούσα, έσκασε η κάτω κορώνα μου. Ευτυχώς, δεν κατάπια τη θήκη. Την έβαλα σε έναν φάκελο και στη συνέχεια, αφού βούρτσισα τα δόντια μου, ξεκίνησα την αναζήτηση οδοντιάτρου.

Στη Ρωσία η οδοντιατρική ονομάζεται Stomachtology, από την ελληνική λέξη στόμα. Μετά από την πτώση της ΕΣΣΔ, οι ρωσικές ιατρικές υπηρεσίες έχουν αλλάξει. Τώρα πια, μπορεί οποιοσδήποτε να επιλέξει μια ιδιωτική κλινική. Ορισμένες κλινικές λειτουργούν επί 24ώρου βάσεως και ο εξοπλισμός τους ανταγωνίζεται τον αντίστοιχο των ΗΠΑ. Δυστυχώς , το ίδιο και οι τιμές.

ovi_greece_0916_064b

Οι Αμερικανοί οδοντίατροι πάντα με χρεώνουν πολύ ακριβά, γι αυτό και ανησυχούσα για το ποσό που θα πλήρωνα στον οδοντίατρο, ακόμη και στη Ρωσία, προκειμένου να αποκαταστήσει το πρόβλημα στο στόμα μου. Μετά, ρωτώντας έναν συνάδελφο, αποφάσισα να πάω στην κλινική 24/7, στο κέντρο της πόλης, έχοντας προετοιμαστεί ψυχολογικά, ότι θα πλήρωνα όσο μου ζητούσαν.

Στη Ρωσία, πολλά πράγματα μπορούν να εκπλήξουν τους ξένους. Για παράδειγμα, μια κεντρική τοποθεσία δεν σημαίνει απαραίτητα και τις υψηλότερες τιμές. Επιπλέον, υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες στις διαδικασίες, όπως π.χ. στην ιατρική ή την οδοντιατρική, όπου τιμολογούν σύμφωνα με τα καπρίτσια και τις οικονομικές ανάγκες των ιατρών / οδοντιάτρων και του προσωπικού τους. Τέλος, ειδικά οι ιατρικές εργασίες καταβάλλουν στην κυβέρνηση κάποια είδη φόρων και κάθε λογής «συμπληρωματικής εισφοράς» – γι αυτό και στη διαδικασία εμπλέκεται ειδικός ιατρικός εμπειρογνώμονας και το παιχνίδι των οικονομικών γίνεται κάτι σαν… ρώσικη ρουλέτα: ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακριβώς θα χρεωθεί στο τέλος, επειδή εξαρτάται από το πότε και πόσους φόρους και «έξτρα» φόρους θα πρέπει να πληρώσει ο γιατρός, για να επιβιώσει.

Πηγαίνοντας, είχα μαζί μου εκατό δολάρια. Μπαίνοντας σ’ αυτήν τη μεγάλη κλινική, είδα πως όλα ήταν ευχάριστα, φωτεινά και λαμπερά, χωρίς να είναι και υπερφορτωμένα, εικόνα που συμπληρώθηκε από τις στολές των μεσήλικων νοσηλευτών. Δεν υπήρχαν άλλοι πελάτες. Ανησύχησα, εξήγησα το πρόβλημά μου και στη συνέχεια πέταξα και την ερώτηση: «Λοιπόν, πόσο θα κοστίσει αυτό;»

ovi_greece_0916_064a«Καθίστε και ηρεμήστε», με διέταξε μια επικεφαλής κοκκινομάλλα νοσοκόμα. «Να δούμε πρώτα, αν υπάρχει διαθέσιμος γιατρός».

Κάθισα, προβληματισμένη. Τώρα πια το περιβάλλον μου φαινόταν πανάκριβο, έως και σικ.  Έξι νοσοκόμες, όλες τους χωρίς να κάνουν τίποτα. Τρεις εξ αυτών, σταμάτησαν να φροντίζουν τα νύχια τους και έριχναν επάνω μου κρυφές ματιές. Εγώ – με τα παλιά μου παπούτσια του τένις, το ευρωπαϊκό μου τζιν και ένα μπλε αντιανεμικό. Χωρίς κοσμήματα, περιποιημένα νύχια ή άλλα σημάδια ένδειξης κάποιας σχέσης με την αστική τάξη.

Μετά από αρκετά λεπτά, η κοκκινομάλλα επέστρεψε και με οδήγησε κάπου κάτω. «Καθίστε εδώ», με διέταξε.

«Ναι αλλά, πόσο θα μου κοστίσει αυτό, αδερφή;», επανέλαβα την ερώτηση.

«Δεν έχω ιδέα», μου απάντησε τυπικά. «Θα ρωτήσετε τον γιατρό σας».

Κάθισα κι αμέσως εξαφανίστηκε. Δεν θα μπορούσε να κοστίζει περισσότερο από 100 δολάρια. Έκλεισα τα μάτια μου.

«Γεια σας», με χαιρέτησε ένας φαλακρός άνδρας γύρω στα τριάντα κάτι, μέσα στην πεντακάθαρη λευκή ιατρική του στολή . «Ελάτε μέσα. Καταλαβαίνετε τη γλώσσα μου;»

Κούνησα το κεφάλι μου και τον ακολούθησα μειλίχια. Μου επεσήμανε την οδοντιατρική πολυθρόνα και σύρθηκα σ’ αυτήν.

Στη συνέχεια, αθόρυβα και αποτελεσματικά, αυτός και ο νεότερος βοηθός του ανάμιξαν κάποια κόλλα και κόλλησαν την κορώνα μου στο υπόλοιπο της οδοντοστοιχίας μου. Η διαδικασία διήρκεσε περίπου πέντε λεπτά. Οι δύο άνδρες εργάστηκαν επιδέξια, χωρίς την παραμικρή συζήτηση.

«Εντάξει, πώς αισθάνεστε;», με ρώτησε ο οδοντίατρος.

«Υπέροχα», του απάντησα δειλά, «αλλά σας παρακαλώ, πείτε μου: πόσο»

«Για σας τίποτα», μου απάντησε, κοιτάζοντάς με στα μάτια.

«Μα, κάνατε σοβαρή δουλειά», του απάντησα, «και θα πρέπει κάτι να πληρώσω».

«Όχι. Απλά πείτε και στους άλλους Αμερικανούς, ότι όλοι οι Ρώσοι δεν είναι κακοί άνθρωποι». Μου έκλεισε το μάτι, άνοιξε την πόρτα και μου ευχήθηκε καλή μέρα.

 

Valerie Sartor
Russian chocolate, Ovi Magazine, 2016-08-27

Μετάφραση: Λίλιαν Μπαντάνη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s