Όσα οι λέξεις δεν μπορούν να πουν

Πάνε μέρες τώρα, δεκαεπτά, που σέρνω μέσα μου μια βουβαμάρα. Λέξεις μεμονωμένες, φράσεις ασύνδετες, που δεν ενώνονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν προτάσεις. Ξεπετιούνται από μέσα μου αυθαίρετα και σε ανύποπτο χρόνο, κλείνοντας καθεμιά τους τόσο δυνατά συναισθήματα, που τρομάζουν κι εμένα την ίδια. Άλλαξα; Πέθανα; Ξαναγεννήθηκα; Δεν ξέρω ακόμα. Δεκαεπτά μέρες λείπω μέσα απ’ το κορμί μου, σε μια απουσία άγνωστη, σε μια αφωνία εκκωφαντική.

Σκέφτηκα, αν κατέγραφα όλα αυτά τα σκόρπια κάθε φορά που το καθένα τους μου έρχεται στο νου, άραγε θα ‘βγαινε στο τέλος ένα νόημα; Θα μπορούσε κάποιος να καταλάβει τι θέλουν να πουν; Από την άλλη, ακόμα κι αν κανένας άλλος δεν θα καταλάβαινε, μήπως θα μπορούσα εγώ τουλάχιστον;

Υποτίθεται πως όποιος γράφει, μπορεί να εκφράσει μέσω του γραπτού λόγου οποιαδήποτε σκέψη, συναίσθημα, κατάσταση ή προβληματισμό. Ίσως δεν ισχύει τελικά. Μπορεί να ‘ταν κι αυτό μια ακόμα ουτοπία. Ίσως, εκεί που πίστευες ότι μπορείς να μιλήσεις για όλα – ή σχεδόν για όλα – εκεί που νόμιζες ότι μπορείς να βάζεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά και να τις εκθέτεις στο “χαρτί”, ξορκίζοντας έτσι καταστάσεις και γεγονότα, τιθασεύοντας ακόμα και τον ίδιο τον έρωτα, ίσως τότε ακριβώς έρχεται κάτι πιο δυνατό, που σου αποδεικνύει το αντίθετο. Και βουβαίνεσαι. Απ’ την αδυναμία σου να τοποθετήσεις λέξεις και συναισθήματα σε μια λογική σειρά, βουβαίνεσαι.

Ovi_greece_0916_055a.gif

Ίσως είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς, ότι κάτι άλλο – εκείνο το άλλο που σε άφησε μουγγό – είναι δυνατότερο απ’ τις λέξεις ή ίσως πάλι, ότι εκείνες οι λέξεις που θα μπορούσαν να το περιγράψουν, δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί σε καμιά γλώσσα του κόσμου.  Μπορεί πάλι και έτσι σκόρπιες, απλώς σκόρπιες, να έχουν τη δύναμη να εκφράσουν αυτά που αισθάνεσαι, χωρίς καν να χρειάζεται να μπουν στην τάξη που επιβάλλουν οι κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού – υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο, κατηγορούμενο.

Δεκαεπτά μέρες σκόρπια… έρωτας, όνειρο, προσμονή, ατυχία, αναβολή, απουσία, αιφνιδιασμός, άγνωστο, φόβος, ανησυχία, αναμονή, καλοκαίρι, γαλάζιο, αναβολή, κόπωση, έκρηξη, αδικία, σκληρότητα, απογοήτευση, δάκρια, αγανάκτηση, θυμός, αμφισβήτηση, θάνατος, ανυπαρξία, κενό… κατανόηση, συγνώμη, επιστροφή, τοίχος, τείχος, γκρίζο, δύναμη, δουλειά, προσδοκία, φθινόπωρο, μοναξιά, χειμώνας, υποχρέωση, ευθύνη, καθήκον, υπομονή, αγωνία, προσμονή, αναμονή, πίεση, ανασφάλεια, αδυναμία, αναβολή, νύχτες, μέρες, βδομάδες, μήνες, γιορτές, εποχές, χρόνος αλήτης, φωνή, σιωπή, αναβολή, αγώνας, πάλη, αντοχή, αγρύπνια, αγάπη, ευχή, ελπίδα, απειλή, θάνατος άφωνος, βουβός, λευκός, τρομακτικός, εφιαλτικός, κενό…

Συγχωρείστε με που δεν καταλαβαίνετε. Συγχωρείστε με διπλά, που μου είναι εντελώς αδιάφορο.

 

Λίλιαν Μπαντάνη

(4-9-2016)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s