Εκ των υστέρων

…και μετά, όταν κοπάσει η καταιγίδα και κυλήσει ο χρόνος, όλοι μας έχουμε κάποτε σκεφθεί, “δίκιο είχες”. Τι σημασία έχει, αν το παραδεχθήκαμε στον άλλο ή αν απλώς τ’ ομολογήσαμε στον εαυτό μας; Συνέβη και είναι αρκετό. Κι ήταν συνήθως η απάντηση στη μισητή φράση “στα ‘λεγα εγώ”, σ’ εκείνη τη μικρή, αηδιαστική, εμετική φρασούλα που όλοι σιχαινόμαστε, είτε την υπονοήσαμε, είτε την ξεστομίσαμε, είτε γίναμε αποδέκτες της.

Και λοιπόν; Τι κι αν αποδειχθεί στο τέλος, ότι είχα δίκιο; Και ποιος σου είπε ότι θέλω να ‘χω δίκιο; Δεν θέλω να ‘χω δίκιο! Ούτε να το αναγνωρίσεις θέλω! Ούτε μέσα σου, ούτε απ’ έξω σου! Ήθελα να ‘χες διαβάσει την αγωνία μου για σένα, τη λάθος στιγμή, που στο ‘λεγα με λάθος τρόπο. Εκείνη την στιγμή που η ψυχή μου έβγαινε έξω απ’ το σώμα μου, γιατί δεν χώραγε μέσα του πια. Θα ‘θελα να το ‘χες καταλάβει, να το ‘χες νιώσει, πριν ακόμα χρειαστεί να στο πω. Αυτό ήθελα. Ήθελα να ‘χες ακούσει τις κραυγές μες στο σκοτάδι του μυαλού μου, που ούρλιαξε και μετά νεκρώθηκε και στην ομίχλη της καρδιάς μου, που πάγωσε, μαρμάρωσε και μουγγάθηκε. Θα ‘θελα να το ‘χες προσέξει, πριν συμβεί. Να το ‘χες προλάβει. Μόνο αυτό ήθελα.

Τι κι αν στο τέλος αποδειχθεί, ότι είχα δίκιο;

Ovi_greece_0916_026a

Λίλιαν Μπαντάνη

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s