Περί Πύρρου σκέψεις αντοπάριστες

Μέρες τώρα, παρακολουθώ από μακριά αυτήν τη συζήτηση/αντιπαράθεση/καυγά που έχει ανάψει μεταξύ Πύρρου Δήμα και Αυγής ή καλύτερα συγκεκριμένου αρθρογράφου της Αυγής. Έγραψα παρακολουθώ από μακριά απόλυτα συνειδητά, γιατί – και αυτό απόλυτα συνειδητά – δεν διάβασα το άρθρο στην Αυγή. Ο λόγος είναι απλός. Δεν μου έκανε καμία έκπληξη. Από τη στιγμή που ο Πύρρος Δήμας κομματοποιήθηκε – προσοχή, δεν γράφω πολιτικοποιήθηκε, μη το παρεξηγήσετε – ήταν λογικό, ότι κάποια στιγμή θα θέριζε αυτά που έσπειρε.

Και δεν είναι δυνατόν τα ολυμπιακά μετάλλια να κρύβουν λάθη, λαμογιές και Τσοχατζόπουλους δεκαετιών. Ακόμα κι αν ήταν αυτά τα μετάλλια, που βοήθησαν στο να πάρει ο Δήμας τη βουλευτική έδρα. Λέω ότι βοήθησαν, προσπαθώντας να είμαι δίκαιος. Ο Πύρρος Δήμας, στη δημόσια παρουσία του, φαίνεται πραγματικά ένας τίμιος, σεμνός και πολύ μετρημένος άνθρωπος. Αυτά, παρόλο ότι έχει τυραννιστεί πολύ από τους συμπατριώτες του, ακόμα κι όταν έπαιρνε εκείνα τα μετάλλια με τα οποία μας έκανε «περήφανους».

Ας μην παριστάνουμε τους αθώους. Από την αρχή του και μέχρι που πήρε αυτά τα μετάλλια, ο Πύρρος Δήμας υπήρξε συχνά θύμα ρατσισμού στην Ελλάδα. Δεν αμφιβάλλω ότι ακόμα και σήμερα κάποια ΧΑγουλάκια θα έχουν κάτι να πουν και πιθανώς να το κάνουν και κάθε φορά που τον βλέπουν ή τον ακούν. Και δεν είναι ο μόνος. Σχεδόν η μισή ομάδα, εκείνη η dream team των αρσιβαριστών, έζησε τα ίδια, από τον Σχορτσιανίτη, που το κάθαρμα ο Χρυσαυγίτης Παναγιώταρος είπε ότι δεν είναι Έλληνας όταν φόρεσε τη στολή της Εθνικής ομάδας, μέχρι τον υπέροχο Αντετοκούνμπο, που τυχερός έφυγε για την Αμερική και δεν είναι υποχρεωμένος να ανεχθεί την καθημερινή βλακεία κάποιων.

Για όλους αυτούς, πιθανώς και πολλούς άλλους που δεν ξέρουμε και άλλους που αναμφίβολα θα έρθουν, ο Πύρρος Δήμας λειτούργησε σαν πρότυπο αθλητή και ανθρώπου και η σεμνότητά του υπήρξε πάντα η καλύτερη απάντηση σε όλα αυτά τα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας. Κι αν θέλετε, αυτή του η στάση τίμησε όλους μας σαν μια οντότητα, κάτω από την κοινή σημαία και κοινή εθνική συνείδηση. Αυτά δεν θα του τα αμφισβητήσει ποτέ κανένας.

Σαν πολιτικός όμως, ο Πύρρος Δήμας συστράτευσε, συνειδητά ή όχι δεν έχει σημασία, όλα τα παραπάνω, μαζί και τα μετάλλια του, στην υπηρεσία ενός κόμματος που μπορεί να είχε ή έχει κάποια καλά και τίμια στελέχη και στη θεωρία να παλεύει για τους μη έχοντες, αλλά στην πράξη είναι το κόμμα του Σημίτη, του Τσοχατζόπουλου, του Κατσιφάρα, του Λαλιώτη. Είναι το κόμμα της ρεμούλας και της αρπαχτής, το κόμμα που έβαλε χέρι και πόδι στην καταστροφή της Ελλάδας και στη συνέχεια στην Ελλάδα των μνημονίων. Και ο Πύρρος δεν μπορεί να δώσει συγχωροχάρτι στο κόμμα του με την άδεια της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Μην ξεχνάμε, ότι ο Πύρρος Δήμας, ως βουλευτής, συνυπέγραψε τα πρώτα και πιο καταστροφικά μνημόνια.

Ovi_greece_0816_074a.gif

Το αν οι πολιτικοί του αντίπαλοι του υπενθυμίζουν ότι τη βουλευτική του έδρα την πήρε χάρις σε αυτό που προβάλλει και στα ολυμπιακά του μετάλλια, δεν θα πρέπει να τον ενοχλεί, γιατί απλά είναι η αλήθεια. Ποιος θα ψήφιζε τον Γεωργιάδη, αν δεν μας τα έπρηζε χρόνια με τις μεταμεσονύχτιες τηλεοπτικές πολιτικές του μπούρδες; Αφήστε τον άλλο αθληταρά, τον Ανατολάκη, που άνοιγε το στόμα του και κρυβόσουν. Αν δεν τον είχαν ψηφίσει οι Ολυμπιακοί στον Πειραιά, ούτε θα ήξερε πώς είναι η Βουλή από μέσα. Άρα ναι, είναι μέρος της κομματικής προβιάς κι ας το αντιμετωπίσει γενναία και με ειλικρίνεια, όπως αντιμετώπισε τις δυσκολίες σαν αθλητής. Και η ειλικρίνεια απαιτεί να παραδεχτεί και ότι κομματοποιήθηκε και στρατεύτηκε, όχι μόνο στην ιδεολογία ενός κόμματος, αλλά και στην ιστορία και τις πράξεις του.

Αν ο Πύρρος Δήμας ήθελε να κάνει το διαφορετικό – και εδώ εγώ θα μπορούσα να συμπληρώσω, ότι θα μπορούσε να κάνει πολλά όσον αφορά την έξαρση του ρατσισμού στην Ελλάδα – θα μπορούσε να το κάνει σαν Δήμας και όχι σαν ΠΑΣΟΚ, και να είστε σίγουροι ότι όλοι θα βοηθούσαμε. Αυτό όμως θα πρέπει να το σκεφτεί ο ίδιος ο Πύρρος Δήμας και σε αυτό πρέπει να αναμετρήσει τα σωστά και τα λάθη του. Τώρα, ό,τι και να κάνει, θα έχει κι έναν πράσινο ήλιο στην άκρη του, που θα λερώνει την παρουσία του και αυτό ήταν προσωπική του επιλογή, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις σε πολλά θέματα.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, έτσι δεν είναι; Ήταν και η αναφορά στους Ολυμπιακούς, τα μετάλλια και τη ντόπα. Μια στιγμή όμως πατριώτες, γιατί εδώ μπερδευόμαστε πολύ. Από του Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόντρεαλ και ειδικά μετά τη Σεούλ το 1988, όλοι μας, μα όλοι μας, μιλάμε για Ολυμπιακούς της διαφθοράς, της ντόπας και της κόκα κόλα. Και το ορίζω με τη Σεούλ, γιατί πριν από τη Σεούλ μιλάγαμε για τους Ολυμπιακούς των πολιτικών συμφερόντων και αυτό ξεκίνησε με τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Ακόμα και οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, οι πρώτοι, ήταν αγώνες συμφερόντων με μόνους συμμετέχοντες αποικιοκράτες, λευκούς, δυνάστες και μόνο χάρη της ιστορίας την Ελλάδα. Ήταν σαν μια αθλητική G8 με το Σπύρο Λούη για κερασάκι.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες δεν είναι και μάλλον δεν ήταν ποτέ οι αγώνες της συμμέτοχης και της ευγενούς άμιλλας. Ήταν οι αγώνες των ρεκόρ, του θεάματος και του σπόνσορα. Και για τους ολυμπιονίκες δεν γκρεμίστηκαν τίποτα τείχη, τα χρηματοκιβώτια εταιριών άνοιξαν και εγιναν διαφημίσεις που κάλυπταν από παπούτσια μέχρι χάμπουργκερ. Όλοι μας ξέρουμε πια, ότι η λέξη ερασιτεχνισμός δεν υπάρχει στους Ολυμπιακούς και πώς να υπάρχει άλλωστε, όταν η Γουίλιαμς για παράδειγμα, η πιο ακριβοπληρωμένη αθλήτρια στον κόσμο, συμμετέχει στους Ολυμπιακούς στο αρχαίο άθλημα του τένις ή ο Γουντς, στο άθλημα που έπαιζαν οι αρχαίοι σπαρτιάτες, το γκολφ. Αν αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε, τότε εθελοτυφλούμε.

Το άλλο θέμα που με πολλή υποκρισία θέλουμε να μην βλέπουμε, είναι το θέμα της ντόπας. Και ειδικά, αν πρόκειται για Έλληνες αθλητές. Ο Κεντέρης και η Θάνου έχουν εξαφανιστεί από την ιστορία. Κάθε φόρα που γίνονται Ολυμπιακοί, ξαναθυμόμαστε τη ντροπή του Καναδά με τον ντοπαρισμένο Τζόνσον κι ας έγινε πριν από τριάντα χρόνια, αλλά παθαίνουμε αλτσχάιμερ όταν έρχεται στον Κεντέρη και τη Θάνου που έγινε πριν από 12 χρόνια.

Κοιτάξτε, όλοι αυτοί οι αθλητές που κάνουν αθλητισμό τέτοιου επιπέδου έχουν ένα κίνητρο ή καλύτερα δύο και κανένα από αυτά δεν συμπεριλαμβάνει τη σημαία. Το ένα είναι η κονόμα και το άλλο, η προσωπική δόξα. Αλλά εδώ μιλάμε για γιγάντια κονόμα και γιγάντια δόξα σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτήν την στιγμή, δεν υπάρχει εταιρεία στον κόσμο, που δεν θα ήθελε διαφήμιση με τον Μπολ, που θα τον πλήρωνε όσο-όσο και δεν υπάρχει δεκάχρονο, που να μην τον έχει δει να τρέχει. Όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο βιτρίνα. Αυτά όμως, όταν η ανθρωπότητα – ειδικά η δυτική κοινωνία – έχει εξελίξει μόνο τον κώλο της για να απλώνεται καλύτερα στον καναπέ. Πώς λοιπόν αυτή η ανθρωπότητα παρουσιάζει αθλητές ταχύτερους από τα ταχύτερα δημιουργήματα της φύσης; Ίσως η απάντηση είναι εκεί ακριβώς. Γιατί κατασκευάζει ανθρώπους, που να είναι ταχύτεροι από τα δημιουργήματα της φύσης. Και το κάνει μέσω της φαρμακολογίας.

Ναι, υπάρχουν τεστ ντόπινγκ, αλλά και μόνο η ανακοίνωση κάθε τόσο ότι αυτά τα τεστ εξελίσσονται, αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι πριν από τα τεστ έχουν εξελιχτεί οι ντόπες. Κοιτάς τη Γιαπωνέζα αθλήτρια της πάλης και σκέφτεσαι, μήπως τη λένε Μήτσο και δεν της το έχουν πει; Ουσιαστικά, το θέμα δεν είναι αν ντοπάρονται οι αθλητές που κάνουν αυτής της μορφής πρωταθλητισμό, αλλά αν αυτά που τους ντοπάρουν είναι ακόμα ανιχνεύσιμα.

Εντάξει, το κοριτσάκι που κάνει σκοποβολή, τι ντοπάρισμα να κάνει; Άντε να τις δώσουν πέντε ωμά καρότα για πρωινό για να βλέπει καλύτερα και μετά να κάνει μια ώρα γιόγκα, για να είναι ηρεμεί και να μην τρέμουν τα χέρια της. Αλλά κάτι δεκαθλητές; Οι αρσιβαρίστες, οι δρομείς ταχύτητας, αλμάτων κλπ.; Είπαμε, εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που θεωρούμε τους Ολυμπιακούς, της διαφθοράς, της ντόπας και της κόκα κόλας; Εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που χαζογελάσαμε όταν διαβάσαμε, ότι οι Ρώσοι αποκλείστηκαν γιατί ήταν ντοπέ; Και γιατί γελάσαμε; Γιατί ΔΕΝ μας έκανε καμία έκπληξη. Γιατί αν  διαβάσουμε το ίδιο για τους Γερμανούς ή τους Κινέζους, ΔΕΝ θα μας κάνει πάλι καμία έκπληξη. Γιατί το περιμένουμε, το διαισθανόμαστε, το ξέρουμε!

Για να επιστρέψουμε τώρα στον Δήμα. Αν ο Πύρρος Δήμας προσβλήθηκε με κάποιες αναφορές στη ντόπα, λυπάμαι, αλλά αν θέλει να κάνει κάτι για το θέμα, αντί να λέει και να ωρύεται ότι αυτός δεν πηρέ ποτέ τίποτα – που μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά σε έναν τόσο βρώμικο χώρο δεν θα μπορέσει ποτέ να το αποδείξει, όπως μας έδειξε και το ατύχημα του Κεντέρη και της Θάνου – τότε καλό θα ήταν να κάνει κάτι για να ξεβρωμίσει αυτός ο χώρος και να αναδυθεί ένας αγνός αθλητισμός, που θα μας πείσει όχι με σπόνσορες και μετάλλια, αλλά με τη συμμετοχή και την άμιλλα.

Όσο για τους υπερασπιστές του Δήμα, ας υπερασπιστούν ανάλογα και τους Ρώσους αθλητές και τον Τζόνσον και εκατοντάδες άλλους που έχασαν μετάλλια ακόμα κι αυτές τις μέρες στο Ρίο, όλους εκείνους που μας έλεγαν ότι είναι καθαροί. Δεν υπάρχουν δυο σταθμά και όπου μας βολεύει, όλοι να είναι βρώμικοι εκτός από τους δικούς μας. Όλοι αυτοί Έλληνες κλπ. συμμετέχουν, άρα συνδράμουν στους αγώνες της διαφθοράς, της ντόπας και της κόκα κόλας.

 

Θάνος Καλαμίδας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s