Το ράσο κάνει τελικά τον παπά;

Κάθισα κι εγώ να πάρω μια ανάσα, βρε αδελφέ, να πιώ έναν καφέ και να διαβάσω τα νέα στο internet, μήπως και αποφύγω να ανοίξω το ρημαδοκούτι με τα παράθυρα. Έχω το νου μου βλέπεις να μην ξεχαστώ παρακολουθώντας τις διαφημίσεις και πέσω σε ώρα ειδήσεων ή ενημερωτικών εκπομπών.

Ovi_greece_0816_051aΤι, δεν σας αρέσουν οι διαφημίσεις; Σας χαλάνε τη ροή του προγράμματος; Θα το δεχτώ, τι να κάνω; Μπορώ μάλιστα να ακυρώσω κάθε κανόνα γραφής ενός σωστού κειμένου, να πάω το θέμα αλλανταλλού και κάνοντας μια μεγάλη παρένθεση, να σας προτείνω και τον τρόπο που είχαμε ανακαλύψει έφηβοι με τον αδελφό μου, για να περνάει πιο αγόγγυστα ο διαφημιστικός χρόνος. Μόνο να θυμάστε πού είχαμε μείνει στην αρχή, μη χάσουμε κι εμείς τη ροή. Τότε λοιπόν που είχε ξεκινήσει με τεράστια επιτυχία η ιδιωτική τηλεόραση και τα κανάλια ήταν μεγάλα και τρανά – και όσα θέλανε, αλλά αν το θίξουμε κι αυτό τώρα πάει το κάψαμε το κείμενο – γίνονταν ακόμα πιο τρανά λόγω του απεριόριστου πλήθους των διαφημίσεων που έπαιζαν κάθε περίπου 20 λεπτά, σπάζοντας τα νεύρα όλων των τηλεθεατών φυσιολογικά, αφού για να δεις μια ταινία που ξεκινούσε στις 10, έπρεπε να πάρεις άδεια την επομένη για να κοιμηθείς. Σε αυτή την κατηγορία ανήκοντες λοιπόν κι εγώ με τον ομοίως έφηβο αδελφό μου, για να την παλεύουμε το 20λεπτο που κρατούσαν οι διαφημίσεις, κάναμε διαγωνισμό γνώσεων. Όποιος έβρισκε τη σωστή διαφήμιση πρώτος, κέρδιζε 1 πόντο. Αν δεν την έβρισκε κανείς υπήρχε φυσικά ισοπαλία και για να γίνεται πιο συναρπαστικό το παιχνίδι, αν έλεγες τη λάθος απάντηση, έχανες 1 πόντο. Κι έτσι περνούσε η ώρα και κάποτε ξανάρχιζε με το καλό η εκπομπή . Και φτου κι απ’ την αρχή.

Επιστρέφω και δεν το ξαναχάνω. Έβλεπα λοιπόν τα νέα του κοινοβουλίου και συνειδητοποιούσα πως στην περήφανη μικρή μας και ένδοξη χώρα έχουμε μπερδέψει τα σώβρακα με τις γραβάντες, που έλεγε και ο παππούς μου. Παρακολουθείς τη Βουλή των Ελλήνων στις κανονικές επίσημες συνεδριάσεις της και βλέπεις τελευταία, περί του ενδυματολογικού κώδικα μιλώντας πάντα, και το πουκαμισάκι το ξεκούμπωτο και το ψυχεδελικό του 70 και το t-shirtάκι το ροκάδικο και πολλά περισσότερα. Shorts δεν έχουμε δει ακόμα είναι η αλήθεια. Και μετά αλλάζεις βιντεάκι και βλέπεις τον έφηβο βουλευτή, που διαμαρτύρεται για την μείωση στις ώρες διδασκαλίας των αρχαίων, με κοστούμι σε παλ απόχρωση με γραβάτα και στυλ κι ευφράδεια πολιτικού με πολυετή θητεία.

Και αναρωτιέμαι  τότε εγώ η ασήμαντη. Γιατί τίποτε από τα δύο δε βρίσκω, δε θα πω θεμιτό, δε θα πω φυσιολογικό, θα πω κανονικό, εναρμονισμένο με την ηλικία και τη θέση του καθένα; Γιατί ο υπουργός να υπεραμύνεται, με τα πουκάμισα έξω σχεδόν, της απλοποίησης της γλώσσας, μέχρι που να φτάσουμε στο τέλος ως έθνος να μιλάμε με λέξεις που δεν θα ξέρουμε τι σημαίνουν πραγματικά? Και γιατί ο έφηβος να μην είναι εκείνος που θα διατυπώσει τη σοβαρή του θέση στο ζήτημα, όπως πολύ καλά έκανε, κρατώντας τη φρεσκάδα της ηλικίας του, μιλώντας με τρόπο απλό κι ανεπιτήδευτο, χωρίς τόσες αναφορές σε άρθρα και νομοθεσίες και χωρίς να νοιώθει την ανάγκη να φορά ένα κοστούμι ξένο, κατά τα δικά μου κριτήρια, προς την ηλικία του, αφού αυτός ειδικά δεν θα κατηγορούνταν ποτέ για ασέβεια προς το χώρο, πολλώ δε μάλλον κατά τα επί του παρόντος δεδομένα;

Άλλωστε ο σεβασμός είναι σαν την αγάπη. Δεν απαιτείται, δεν ορίζεται από κανόνες και εκδηλώνεται με όλες τις εκφράσεις και τις αισθήσεις μας μαζί. Αρκεί να τον νοιώθουμε. Φαίνεται από τις συμπεριφορές και απαιτεί παιδεία… φαίνεται από τις λέξεις και απαιτεί σωστή γνώση της γλώσσας… φαίνεται και από το ντύσιμο … και απαιτεί γούστο…

Σμαρώ Μαρδύρη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s