Η Πολιτεία των Σκιών – 4. Τα γενέθλια

  1. Τα γενέθλια

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι καταφέρνουμε να φτάσουμε κάποτε στο επιθυμητό, το υψηλότερο σημείο συναισθηματικής ωρίμανσης, απαλλαγμένης απολύτως από τα στερεότυπα με τα οποία μας μεγαλώνουν οι προηγούμενες γενιές. Οπωσδήποτε θέλει πολλή δουλειά, αλλά εκτός αυτού, δεν είμαι σίγουρη αν καταφέρνουμε έστω ακόμα και να διανύσουμε όλη εκείνη τη δύσκολη πορεία, μέχρι τουλάχιστον να φτάσουμε στην πηγή. Κι ας μην πιούμε τελικά νερό.

Με σχετική ντροπή θα πω, πως παρά το γεγονός ότι ο εορτασμός των γενεθλίων μου στον ξενώνα των αστέγων ήταν αποκλειστικά δική μου επιλογή και απόφαση, εν τούτοις, την τελευταία στιγμή, με είχε καταλάβει ένα απίστευτο άγχος σε σχέση με το χώρο, κυρίως ως προς τους προσωπικούς μου προσκεκλημένους και τη γνώμη τους. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά έτσι συνέβη. Λες κι αν είχα κλείσει τραπέζι τρία μαγαζιά παρακάτω στον Κεραμικό, η ποιότητα της βραδιάς θα ήταν εξασφαλισμένη.

Η τούρτα ήταν αγορασμένη από μένα, την οποία και θα έδινα να μου φυλάξουν στο ψυγείο, όπως είχαμε συμφωνήσει. Για όλα τα υπόλοιπα, με είχαν διαβεβαιώσει ότι θα φρόντιζαν μόνοι τους εκείνοι, “οι μέσα”. Οδηγούσα με την τούρτα στο κάθισμα του συνοδηγού κι αναρωτιόμουν μέσα μου, τι ακριβώς να σήμαινε εκείνο το “θα φρόντιζαν εκείνοι”.

Ovi_greece_0816_046aΉταν το δεύτερο κατά σειρά σαββατόβραδο που το ουζερί λειτουργούσε επισήμως, οπότε η έναρξή του δεν είχε γίνει ακόμα γνωστή στο ευρύτερο κοινό. Ωστόσο φτάνοντας, ήδη δυο μικρές παρέες των τριών ατόμων η καθεμιά, είχαν καταλάβει δυο τραπεζάκια στον δρόμο. Δεν είδα πουθενά κάποια ετοιμασία που θα κάλυπτε μια παρέα μεγαλύτερη, 10 ατόμων όπως η δική μου, και ανησύχησα εκ νέου.

Η μεγάλη έκπληξη με περίμενε τη στιγμή κατά την οποία πάτησα το πόδι μου στο κεφαλόσκαλο της αυλής. Πολλά μικρά ενωμένα τραπεζάκια καφενείου σε έναν αυτοσχέδιο σχηματισμό ροτόντας, σκεπασμένα με λευκό τραπεζομάντηλο περίμεναν στολισμένα να υποδεχθούν τους καλεσμένους μου. Μικρά αναμμένα κεράκια υπήρχαν διασκορπισμένα παντού σε όλη την αυλή, διαχέοντας στο περιβάλλον εκείνο το ημίφως της πιο ρομαντικής ατμόσφαιρας που ακόμα και ο καλύτερος σύντροφος δεν θα μπορούσε να είχε ενδεχομένως εξασφαλίσει κατά παραγγελία, εκτός και αν μόνος του είχε φροντίσει να επιμεληθεί. Αφελώς, μάλλον περισσότερο βλακωδώς, αναρωτήθηκα μέσα μου, ποιος άραγε να τους είχε πληροφορήσει, ότι αγαπώ τα κεριά. Κανένας προφανώς. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε; Αλλά… κεριά ήταν. Απλό και αυτονόητο για κάθε σχεδόν άνθρωπο. Δεν είχαν υποθέσει ότι μου αρέσει η παπάγια! Μόνο που τα στερεότυπά μου και εγώ δεν θεωρήσαμε και τόσο αυτονόητο, το αυτονόητο. Κακώς! Πολύ κακώς!…

Ένα μικρό ματσάκι λουλουδιών διακοσμούσε το κέντρο της αυτοσχέδιας ροτόντας, υπό τους ήχους μουσικής ακριβώς στα πρότυπα των προτιμήσεών μου και απολύτως εναρμονισμένης με όλο τον υπόλοιπο διάκοσμο. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Η προετοιμασία που είχαν κάνει στο χώρο εν όψει των γενεθλίων μου, σ’ εκείνο τον ίδιο χώρο που μια μέρα πριν είχε συγκεντρώσει για μια ακόμα φορά, τα κατεβατά των καταχωρημένων στη λίστα, που περίμεναν στην ουρά για να ρίξουν λίγο νερό και σαπούνι επάνω τους, ξεπερνούσε κάθε προσδοκία μου. Η έκπληξη θα πρέπει να φάνηκε στο πρόσωπό μου. Το είδα στη ματιά τους που άστραφτε από χαρά, τη στιγμή που με υποδέχθηκαν όλο χαμόγελα, αγκαλιές, ευχές και φιλιά. Πόσο ανόητη αισθάνθηκα για τους φόβους και τις ανησυχίες μου!

Η βραδιά κύλησε ζεστά και φιλικά, ανάμεσα σε πολύ στενούς κι αγαπημένους φίλους. Τα αχνιστά μεζεδάκια πηγαινοέρχονταν στο τραπέζι μας, συνοδευόμενα με ωραιότατο χύμα λευκό κρασί, μόνο για εμάς, ειδικά για εμάς – εκείνο το βράδυ έμαθα, ότι στους εσωτερικούς κανονισμούς του χώρου συμπεριλαμβανόταν και η απαγόρευση του αλκοόλ. Λογικό. Το ίδιο βράδυ έμαθα επίσης, ότι εκείνο το καταραμένο “παίξε μας κάτι” στο πιάνο – αυτήν τη φορά ήταν στην κιθάρα – λειτουργούσε με τον ίδιο αρνητικό τρόπο στους περισσότερους ανθρώπους και όχι μόνο σε μένα που το έσερνα μέσα μου, βαρύ κι ασήκωτο, για 45 ολόκληρα χρόνια. Η κιθάρα ήχησε, αλλά ήχησε τη στιγμή που δεν της το ζήτησε, δεν της το επέβαλε κανείς. Γλυκά, τρυφερά, φιλικά κι ανθρώπινα.

Από τα πιο εντυπωσιακά της βραδιάς υπήρξε το γεγονός, ότι με το ζόρι κατάφερα να κρατήσω στο τραπέζι της παρέας μου ανάμεικτους φίλους κι αστέγους, καθώς η διακριτικότητά τους, τους υπαγόρευε να μας αφήσουν μόνους. Επέμεινα. Καλά έκανα. Όχι από ευγένεια, αλλά επειδή πραγματικά το ήθελα. Η πρόθεσή τους ωστόσο καταγράφηκε στον εγκέφαλό μου. Κάθε λεπτό που περνούσε, συνειδητοποιούσα τις ομοιότητες των φίλων μου με κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους. Πολύ όμορφη διαπίστωση και ταυτόχρονα πολύ συγκλονιστική.

Η τούρτα κόπηκε σ’ ένα κλίμα πανηγυρισμού, γέλιων και πειραγμάτων για τα 45 μου χρόνια. Από καθαρή διακριτικότητα, είχα συγκεντρώσει όλα τα σακουλάκια των φίλων μου σε μια γωνιά, χωρίς να ανοίξω κανένα από τα δώρα που μου είχαν φέρει. Σκόπευα να τα ανοίξω στο σπίτι. Δεν ήταν και το καλύτερο να το κάνω μπροστά στους συγκεκριμένους ανθρώπους, που δεν διέθεταν στην τσέπη τους χρήματα, ούτε για τσιγάρα. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να τους κάνω να αισθανθούν άβολα. Τα στερεότυπα όμως, τα στερεότυπα… με διέψευσαν για μία ακόμα φορά, όταν πάνω στο τραπέζι βρέθηκε ένα ακόμα σακουλάκι, με ένα ακόμα επιπλέον… δώρο! Μια ευγενική κίνηση, που αποτέλεσε και τον επίλογο της βραδιάς. Όχι, δεν θα αποκαλύψω το περιεχόμενο, γιατί αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία είχε η σκέψη και η χειρονομία ενός ανθρώπου με αντικειμενική οικονομική αδυναμία, που ωστόσο βρήκε τρόπο να μου δωρίσει κάτι, γλυκαίνοντας την ψυχή μου. Εκείνο το βράδυ, απέκτησα έναν καινούριο φίλο. Έναν άνθρωπο που στο εξής θα τον θεωρούσα πάντα “δικό μου” και θα κατείχε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Συνεχίζεται…

Λίλιαν Μπαντάνη

************************************************

Την Πολιτεία των Σκιών, μπορείτε να τη βρείτε:
Μέρος 1οΜέρος 2οΜέρος 3οΜέρος 4ο

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η Πολιτεία των Σκιών – 4. Τα γενέθλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s