Αγαπητό μου ημερολόγιο

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ovi_greece_0816_050aΦαίνεται πως οι προσευχές μου επιτέλους έπιασαν τόπο. Σήμερα πήρα μετά από καιρό το πρώτο σημείο ζωής του συστήματος κι έμαθα ότι όσο κοιμόμουν η τύχη μου δούλευε κι απέκτησα ένα σπίτι, για το οποίο χρωστάω μερικά χαράτσια. Μερικά, όμως. Όχι όλα. Έμαθα επίσης ότι χρωστάω κάτι τέλη κυκλοφορίας από το 2010. Σπίτι δεν έχω και δεν οδηγώ αυτοκίνητο, αλλά ποιος τις χέζει αυτές τις λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι δεν είμαι πια το τελευταίο ξεραμένο σκυλοκούραδο της παιδικής χαράς και μου πέρασε η ανασφάλεια και η αίσθηση απόρριψης που με έκανε να φάω ένα κιλό γκοργκοντζόλα με παρφέ σοκολάτα.

Με μεγάλη χαρά συμφώνησα να τακτοποιήσω τις οφειλές μου και τους ζήτησα να μου πουν τη διεύθυνση του σπιτιού (μου) με την ευκαιρία, αφού το ‘χω που το ‘χω να πάω να μείνω κιόλας να γλιτώνω και τα νοίκια, καθώς και την πινακίδα του αυτοκινήτου (μου) για να κανονίσω να μου το φέρουν εδώ και μετά να βγάλω κι ένα δίπλωμα να μη με τρώει πια η ποδαρίλα.

Όμως είπαμε, με τέτοιες λεπτομέρειες δεν ασχολείται το ελληνικό σύστημα και εννοείται πως κανείς τους δεν ξέρει να μου πει τίποτα από όλα αυτά, τι σημασία έχει;- αλλά μπορώ να μάθω τα πάντα (ίσως) αν πεταχτώ ένα απογευματάκι μέχρι την εφορία του Βόλου, για να τα πούμε κι από κοντά. Άλλωστε το όλο ζήτημα ήταν να ξαναμπώ στη σφαίρα της ελληνικής πραγματικότητας και να ξαναγίνω ένας ενεργός χρεωμένος πολίτης, σωστά;

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Έχω εδώ κι εφτά χρόνια έναν κουμπαρά που ολημερίς τον γεμίζω και τις νύχτες μου αδειάζει, έτσι τον ονόμασα Άρτα. Επί εφτά χρόνια ρίχνω κέρματα μέσα και πάντα τ’ ακούω να χτυπάνε στον πάτο. Ρίξε κανένα ψιλό στην Άρτα, λέμε σπίτι, αλλά ξέρουμε πως θα ‘ναι χαμένο ψιλό. Σκέφτομαι ότι θα πρέπει να θυσιάσω κάποιον από την οικογένεια για να περάσει η κατάρα, όμως τους χρειάζομαι όλους. Πειράζει που παντρεύτηκα για να μου βγάζει κάποιος τα σκουπίδια έξω κι έκανα παιδιά για να πηγαίνουν το σκύλο που δεν έχουμε βόλτα;

Στη γειτονιά μας έχουμε μια πλατειούλα και τα απογεύματα μαζευόμαστε και μοιραζόμαστε τα χρέη μας. Το τι γέλιο ρίχνουμε, δεν περιγράφεται. Παρόλο που το ελληνικό σύστημα θέλει να μας ξεκάνει, εμείς το χρησιμοποιούμε και κάνουμε γελιοθεραπεία (αφού ηλιοθεραπεία δεν κάνουμε έτσι κι αλλιώς). Έχουμε μάλιστα αρχίσει να κάνουμε το παιχνίδι πιο πικάντικο και τζογάρουμε λιγάκι. Ίσως μόνο έτσι τα πληρώσουμε κιόλας. Το πιο τρελό που θα τύχει σε κάποιον κερδίζει. Νομίζω πως αυτή τη φορά θα τους σκίσω. Τι ωραία που είναι η ζωή.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s