Οι Δαίμονες και τα κακοποιά στοιχεία (με ονοματεπώνυμο)

Ξύπνησα κι εγώ μια μέρα κι είχα καιρό για πέταμα. Κι είπα να πιάσω το βιβλίο της χρονιάς (έτσι δεν τα λένε;) Και ξεκινάω και πέφτω ξανά σε έναν λαλίστατο πρόλογο. Το ‘χει κάνει σύστημα μάλλον, αλλά δικό της είναι το βιβλίο, ό, τι θέλει γράφει. Κούκου.

Ovi_greece_0816_025aΜου κάνει εντύπωση που η κυρία Δημουλίδου θεωρεί πως το γράψιμο ενός βιβλίου σημαίνει : κάθομαι στην καρέκλα και γράφω. Αλλιώς δε θα μας έγραφε δέκα σελίδες εισαγωγής για να μοιραστεί με τους αναγνώστες αυτό (το αυτονόητο) που θεωρεί κατόρθωμα (προφανώς για την ίδια), το ότι ένας συγγραφέας (ανάλογα το έργο που γράφει σαφώς) πρέπει να κάνει έρευνα, να γκουγκλάρει, να διαβάσει αρχεία, να συμβουλευτεί γιατρούς, ψυχολόγους, αστυνόμους, δικηγόρους κουλουπού. No shit; Ο Κινγκ σε μια καταπληκτική του συνέντευξη, είπε πως ο συγγραφέας – καλώς ή κακώς- είναι πάντα αυτός που θα κάνει τις πιο τρελές, τις πιο άκυρες, τις πιο διεστραμμένες ερωτήσεις, που κάνουν τους ανθρώπους να τον κοιτούν περίεργα (μήπως θέλει γιατρό, ας πούμε). Κάποτε ο ίδιος ρώτησε ένα γιατρό πόσο καιρό μπορεί να επιβιώσει κάποιος, κόβοντας και τρώγοντας κομμάτια από τον εαυτό του.

Μου κάνει επίσης εντύπωση το ότι η κυρία Δημουλίδου κάνει υποδείξεις σχετικά του τι σημαίνει σωστή παιδεία στον άνθρωπο και αξίες, όταν η ίδια είναι ένας άνθρωπος που σε καθημερινή βάση αρέσκεται να ψαχουλεύει τις χιλιάδες των χρηστών του διαδικτύου, να ανακαλύπτει αρνητικές δημόσιες απόψεις για τα βιβλία του, να κλόπι πέιστ τα κείμενα και με αδιανόητο θράσος να παίρνει ΚΑΙ τα ονόματα αυτών που τα έγραψαν – μαζί ΚΑΙ τα ενεργά λινκς για το διαδικτυακό προφίλ τους, να τα κοτσάρει στο προφίλ της αφήνοντάς τα στις σκύλες της λύσσας. Κι όλα αυτά χωρίς φυσικά να μπορεί κανείς μη- αυλικός να σχολιάσει. Ωιμέ. Πιο πολύ παιδεία να ούμε, and you drop dead.

Η χαριστική βολή δε και ο λόγος που έκλεισα το βιβλίο αυτό χωρίς να διαβάσω σελίδα παραπάνω (ναι, ναι, ακόμα και το «αριστούργημα» δε φτάνει για να παραβλέψω την ξεδιαντροπιά και την καφρίλα του δημιουργού, αφήστε που τα όσα διάβασα ήταν υπεραρκετά για να σχηματίσω άποψη για τους …Δέμονες) , ήταν το ότι η συγγραφέας της καρδιάς μας κι άλλων οργάνων του σώματός μας, αποκαλεί τεχνηέντως πλην σαφώς ηλίθιους, όλους τους αναγνώστες που δεν ανήκουν στην κατηγορία των «ψαγμένων», λέγοντας χαρακτηριστικά πως ο εγκέφαλός τους ή η ψυχοσύνθεσή τους δεν τους επιτρέπουν να συλλάβουν ή να κατανοήσουν κάτι περισσότερο από βιβλία του κώλου.

Προφανώς και η ίδια πιστεύει πως το βιβλίο ή θα πρέπει να είναι πολτός, ή επίπεδο Κάρλος Καστανέντα, Έκο, Φρόυντ και δεν ξέρω γω τι. Ο μικρός πρίγκιπας ας πούμε, ή ο αλχημιστής, το αγαπητέ θεέ, βιβλία ολιγοσέλιδα, παραμυθένια, βιβλία που μπορείς να διαβάσεις ξανά και ξανά γιατί πάντα έχουν κάτι να δώσουν στον αναγνώστη τους σε κάθε ηλικία, μορφωτικό επίπεδο και τα λοιπά, θέλουν να έχεις καπνίσει τα μούτρα σου πάνω από τρία κιλά Amanitus Paresthisiogonous, ή να είσαι απόφοιτος του Κέιμπριτζ, ή να έχεις δείκτη νοημοσύνης άνω του 200 για να τα κατανοήσεις.

Κλαίω.

Ακόμα ένα ανέκδοτο ήταν το να λέει ότι έγραψε 400 σελίδες σε ένα μήνα (την πιστεύω! Δεν μπορείς να γράψεις ένα σωστό βιβλίο σε τόσο διάστημα) κι από την άλλη να διαμαρτύρεται για την πονεμένη ιστορία του βιβλίου στην Ελλάδα, όπου ένα σωρό τυχάρπαστοι που απλά γράφουν καλά, εκδίδουν με απίστευτη ευκολία βιβλία κι έχει γεμίσει ο τόπος σκουπίδια.

Λοιπόν, ακούστε. Σέβομαι απόλυτα το ότι κάποιος μπορεί να περιμένει να ζήσει από τα βιβλία του. Όμως όταν περιμένεις να ζήσεις από τα βιβλία σου και δεν είσαι Κινγκ, πρέπει να είσαι Ελ Τζέημς, που σημαίνει ότι ακολουθείς το αναγνωστικό ρεύμα και γράφεις μια πίπα – αυτή την πίπα που θα σε κάνει πλούσιο. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχεις γράψει μια πίπα. Τι γίνεται όμως.

Από τη στιγμή που οι πωλήσεις του mainstream βιβλίου σου εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από την ικανοποίηση των αναγνωστών, πρέπει να έχεις τουλάχιστον την τσίπα να το βουλώσεις και να τους ακούσεις, γιατί αυτοί θα πληρώσουν το ρημάδι το βιβλίο σου. Πόσο μάλλον δε όταν δε μιλάμε για κοινό εκατομμυρίων, αλλά μερικών χιλιάδων κι αυτό με το ζόρι. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για αναγνωστικό κοινό που βιώνει βαθιά οικονομική κρίση. Αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Καρτέλ το ελληνικό βιβλίο. Η ντροπή των γραμμάτων. Αυτό το γράφω μια πίπα 500-600 σελίδων το χρόνο κατ’ εντολή του νταβατζή εκδοτικού και γυρίζω όλο το υπόλοιπο διάστημα την Ελλάδα και βγάζω φωτό, παίζω τραγουδάκια, κερνάω γλυκά και σουβλάκια για να πουλήσω, για μια πίπα στην οποία στην τελική δεν έχω λόγο ούτε στο θέμα, ούτε στο μέγεθος και παρόλα αυτά επιμένω ότι είναι το αριστούργημα του αιώνα, με ξεπερνά.

Η μόνη ελπίδα να σωθεί το ελληνικό βιβλίο, είναι αυτοί οι συγγραφείς που επιμένουν να γράφουν και να ξαναγράφουν μέχρι να το δημιούργημά τους να γίνει όσο το δυνατόν τελειότερο, αψηφώντας το ότι θα πρέπει να υπάρχει κι άλλος τρόπος να ζήσουν στο ενδιάμεσο. Η μόνη ελπίδα να σωθεί το ελληνικό βιβλίο, είναι αυτοί οι νέοι συγγραφείς που τρώνε πόρτα από τους μπράβους των μεγαλοεκδόσεων γιατί πράγματι έγραψαν ένα ΚΑΛΟ βιβλίο και φοβούνται μη βρεθεί κάποιος και τους πάρει τη δόξα (ή τα λεφτά), αλλά παρόλα αυτά συνεχίζουν να γράφουν. Γιατί είναι Συγγραφείς.

Η μόνη ελπίδα για το ελληνικό βιβλίο είναι αυτοί οι συγγραφείς που διαθέτουν δωρεάν το βιβλίο τους- γιατί αυτό θέλει πάνω από όλα ο συγγραφέας, να διαβαστεί, παρακινώντας (προκαλώντας;) τους αναγνώστες να το αγοράσουν αν τους αρέσει. And guess what: Το καλό βιβλίο, ΟΛΟΙ το θέλουμε στη βιβλιοθήκη μας. Και θα βρούμε τρόπο να το αγοράσουμε, θα κόψουμε όπως έχουμε μάθει πολύ καλά να κόβουμε από παντού προκειμένου να το αποκτήσουμε, γιατί το καλό βιβλίο είναι επένδυση, είναι μάθημα ζωής, είναι κληρονομιά, είναι η ίδια η ζωή.

Η μόνη ελπίδα για το ελληνικό βιβλίο είναι οι αναγνώστες. Σας πλιζ. Σταματήστε το γλύψιμο. Σταματήστε να ικανοποιείστε με τα ψίχουλα που σας ρίχνουν. Μην ξεγελιέστε με τις λυκοφιλίες τους. Χεσμένους σας έχουν. Τολμήστε να μην τρέξετε πίσω τους και να μην τους λατρεύετε σα θεούς, και θα ορμήσουν να σας φάνε ζωντανούς. Στην καλύτερη περίπτώση, θα φάτε μια διαγραφή κι ένα μπλοκ και θα κάνουν σα να μη σας ξέρουν. Κι ας τους σχεδιάσατε και το εξώφυλλο ας πούμε.

Απαιτήστε ΚΑΛΑ βιβλία.

ΤΩΡΑ.

 Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s