Ημέρες λησμονιάς

Το γιουκαλίλι έπαιζε
και η πιανόλα παλλόταν,
πλακόστρωτα σοκάκια
σαν μαύρα φύλλα καμβά,
κομματιασμένες, τραχιές,
πεταμένες, ξεχασμένες μέρες.

Το πιτσίλισμα
από τα αυγά και το μπέικον
στο τηγάνι,
οι ξεχειλισμένες κούπες
και φλιτζάνια του καφέ να μετράνε
το χρόνο, ένα πούρο
ο χρόνος, οι στάχτες που παίζουν με
το αεράκι, σαν να είναι
νιφάδες χιονιού.

Ένα μπαλέτο
κυλώντας, γλιστρώντας
σε παγωμένες λίμνες,
σκυλάκια και
ένας κάκτος που καλεί,
σφύριγμα ανέμου σαν ουρλιαχτά,
σαν να τράβηξαν μαχαίρια
στιλέτα μακριά
και μυτερά.

Σκοτεινά βαθουλώματα,
απ’ όπου πετάγονται χελιδόνια.
Και το τρίξιμο
των δοντιών,
και οι συγκρούσεις
στους δρόμους.

Κι όλα αυτά καθώς το γιουκαλίλι έπαιζε
και η πιανόλα παλλόταν,
με μάτια κουρασμένα,
και θολούς αναστεναγμούς.
Το πιτσίλισμα,
από τα αυγά και το μπέικον
στο τηγάνι,
ξέχειλες  κούπες
και φλιτζάνια καφέ.

Σε αυτές τις
πλαστικές ημέρες
αυτά είναι τα καμμένα απομεινάρια
Μιας ημέρας λησμονιάς.

Νίκος Λάϊος

Ovi_greece_0716_095a

* Με ένα ψηφιακό σκίτσο του Νίκου Λάϊου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s