Το χαμένο δράμα

Γονιός είσαι όταν έχεις ένα παιδί. Όταν έχεις δύο, είσαι διαιτητής. Τάδε έφη κάποιος, που μου διαφεύγει το όνομά του. Διαιτησία κι εγώ. Σφυρίχτρα δεν έχω, αλλά έχω ντεσιμπέλ και φτάνει. Έχω και κάρτες. Κίτρινες και κόκκινες. Έβαλα και μπλε- τις κάρτες διαπραγμάτευσης. What the hell; Οι κανόνες είναι για να σπάνε. Και το να διαπραγματεύεσαι με δυο νήπια είναι μάθημα διπλωματίας. Μα όταν έχει ησυχία ανησυχώ. Και τρέχω. Κι όταν αρχίζουν οι φωνές, ηρεμώ. Ξέρω ότι όλα είναι καλά.

Είμαι καλά και δε νιώθω καλά μ’ αυτό. Κάτι πρέπει να μην είναι καλά όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά. Έχω πληρωμένο νοίκι και λογαριασμούς. Αυτό το μήνα δε μου ‘κοψαν το τηλέφωνο. Μαλακτικό για τα ρούχα δεν έχω, αλλά δε βαριέσαι. Μέχρι και σαβαγιάρ έχω στο ντουλάπι που περιμένουν και τα υπόλοιπα υλικά. Έχω υπολογίσει πως αν παίρνω κι από ένα κάθε μήνα, για τα Χριστούγεννα θα έχω να παρουσιάσω ένα καταπληκτικό γλυκό. Έχω και μια κουφάλα που μάλλον πρέπει να την κοιτάξω, αλλά καλά κρατώ, ακόμα μασάω.

Ω, μα τι καλά όταν όλα είναι καλά, κι όμως εμένα στο λαιμό μου κάθεται. Πού είναι το δράμα μου;

Παίρνω τηλέφωνο στην τράπεζα και τους λέω ότι χρωστάω. Μου το κλείνουν. Παίρνω και σε άλλη τράπεζα και λέω το ίδιο. Πάλι μου το κλείνουν. Γιατί κανείς δε θέλει να του χρωστάω;

Δε χτυπάει το τηλέφωνο. Κανένα παράξενο νούμερο, καμία κλήση ντάλα μεσημέρι. Κανείς δε θέλει να με πείσει να αλλάξω πάροχο ρεύματος ή τηλεφώνου. Κανείς δε θέλει να με ψήσει να αγοράσω τηλεόραση για να προλάβω την καταπληκτική προσφορά με τα triple play. Κανείς δε με παίρνει από εισπρακτικές με ονόματα που δε θυμάμαι ποτέ, να με απειλήσει, για παλιά χρέη που τις περισσότερες φορές έχω ήδη ξοφλήσει και να ρίξουμε ένα πατιρντί να το φχαριστηθώ. Παραγράφηκαν κιόλας; Ή με ξέχασαν όλοι;

Ακόμα και στα πιτσιρίκια όταν κάθονται φρόνιμα βάζω θερμόμετρο. Πολύ ησυχία, κάτι συμβαίνει. Σηκώνω το ακουστικό να δω αν λειτουργεί. Δε χτυπάει. Πολύ ησυχία κι ανησυχώ.

Ovi_greece_0816_023a

Αισθάνομαι απόρριψη, αυτό αισθάνομαι. Είμαι καλά και νιώθω ενοχές. Ξανακοιτάω παλιούς λογαριασμούς. Πληρωμένοι με δάκρυα και ιδρώτα και ατέλειωτο μακαρόνι, εφτά στις εφτά.  Χαρτομάνι σε κούτα που το σέρνω από σπίτι σε σπίτι. Βλέπω παλιές ειδοποιήσεις με κόκκινα γράμματα και αμέσως μου τρέχουν τα σάλια, σαν το σκυλί του Παβλόφ.

Το θέλω το δράμα μου, πώς να το κάνουμε, τόσα χρόνια κρίση και το συνήθισα. Αγόρασα δυο τσιπούρες προχθές μετά από μήνες κι έχω τύψεις. Για να ισομοιράσω τις ενοχές κράτησα μία και την άλλη την έβαλα στην κατάψυξη, να τη φάμε στην επόμενη ισημερία. Γιατί δεν μπορεί,  στην Ελλάδα είμαστε και το καλό όταν μας συμβαίνει μας τρομάζει. Είναι ύποπτο αίσθημα. Το αγαπάμε το δράμα. Μας αρέσει να κολυμπάμε σε μια κουταλιά νερό. Μας αρέσει να υπάρχει κάτι που να φταίει. Η κρίση, η άπονη ζωή, αλλιώς πώς θα λέω ότι θα φύγω μάνα; Κι όταν δε θα φεύγω πώς θα κατηγορώ τα λεφτά που δεν έχω; Το σύστημα που δουλεύει εναντίον μου; Σε ποιον θα γκρινιάζω για τα όσα δεν κάνω για να καλυτερέψω το παραμικρό …;

Κατερίνα Χαρίση

******************************************

Ο πίνακας είναι του Παναγιώτη Τέτση – Από τη λαϊκή αγορά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s