Η “Μεγάλη Συμφωνία”

Η Συμφωνία Νο 40 σε Σολ ελάσσονα (Symphony No. 40 in G minor, KV. 550) του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (Wolfgang Amadeus Mozart, 27 Ιανουαρίου 1756 – 5 Δεκεμβρίου 1791), είναι ένα από τα παγκόσμια αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, που ο Μότσαρτ ολοκλήρωσε στις 25 Ιουλίου του 1788. Συχνά συναντάμε το έργο και με την ονομασία η “Μεγάλη Συμφωνία” σε Σολ ελάσσονα (Great G minor Symphony), που αποκαλείται έτσι, για να ξεχωρίζει από την αντίστοιχη “Μικρή” (Little G minor Symphony, No. 25, K.183/173dB).

Ovi_greece_0716_033aΣύμφωνα με μελετητές, ο Μότσαρτ συνέθεσε το συγκεκριμένο έργο του σε μια εξαιρετικά δημιουργική για τον ίδιο περίοδο. Έναν μόλις μήνα πριν, στις 26 Ιουνίου, είχε ολοκληρώσει τη Συμφωνία του Νο 39 και έναν μήνα μετά, στις 10 Αυγούστου του ίδιου έτους, τη Συμφωνία Νο 41. Μάλιστα, κατά τον διάσημο Αυστριακό Διευθυντή Ορχήστρας, Νικολάους Αρνονκούρ (Nikolaus Harnoncourt), ο Μότσαρτ συνέθεσε τις συγκεκριμένες τρεις συμφωνίες ως ένα ενιαίο έργο, άποψη την οποία βασίζει στο γεγονός, ότι η “Μεγάλη Συμφωνία”, που βρίσκεται στη μέση της “τριλογίας”, δεν έχει καμία εισαγωγή, σε αντίθεση με την 39η, όπως επίσης ούτε και φινάλε ανάλογου ύφους και μεγέθους της τελευταίας, της 41ης.

Από την άλλη, όσον αφορά την παρουσίαση των έργων, ο Αμερικανός μουσικολόγος Neal Zaslaw, με εξειδίκευση στα έργα του Μότσαρτ, υποστηρίζει, ότι ο μουσουργός συνέθεσε τη συγκεκριμένη συμφωνία με την πρόθεση να τη “δωρίσει στις επόμενες γενιές” και όχι να την εκτελέσει στον χρόνο που την ολοκλήρωσε. Η συγκεκριμένη εκτίμηση έχει αντιστοιχιστεί με την έκφραση του Αϊνστάιν “appeal to eternity” (έκκληση προς την αιωνιότητα).

Όσον αφορά την παρουσίαση του έργου, σύμφωνα με άλλη εκτίμηση, του Αυστριακού μουσικολόγου Otto Erich Deutsch, ο Μότσαρτ προόριζε τη συγκεκριμένη συμφωνία για μια σειρά τριών συναυλιών στο νέο για την εποχή εκείνη καζίνο Spiegelgasse (Concerts in the Casino), με ιδιοκτήτη τον  Philipp Otto. Παραμένει ωστόσο ανεπιβεβαίωτο, το κατά πόσον πραγματοποιήθηκε όλη η σειρά των συναυλιών ή ακυρώθηκε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος ή πραγματοποιήθηκε μόνο η πρώτη εκ των τριών παραστάσεων.

Η σύγχρονη έρευνα καταρρίπτει κάποιες από αυτές τις απόψεις, καθώς σχετικά πρόσφατα ανακαλύφθηκε επιστολή του μουσικού Johann Wenzel (1762-1831) απευθυνόμενη προς τον εκδότη Ambrosius Kühnel, στη Λειψία και με ημερομηνία 10 Ιουλίου 1802, στην οποία ο  Wenzel αναφέρεται σε μια παρουσίαση της συγκεκριμένης συμφωνίας στο σπίτι του βαρόνου Gottfried van Swieten, με τον Μότσαρτ παρόντα, αλλά με μια εκτέλεση τόσο κακή, που ανάγκασε τον συνθέτη να αποχωρήσει από τον χώρο. Υπάρχουν ωστόσο έμμεσες αποδείξεις, ότι το έργο μεταξύ 1789 και 1791, παρουσιάστηκε σε μεγάλες πόλεις που αποτελούσαν κέντρα των μουσικών δρώμενων της εποχής, όπως η Δρέσδη, η Λειψία, η Φρανκφούρτη και φυσικά, η Βιέννη, όπου το έργο παρουσιάστηκε σε μια αναθεωρημένη του από τον συνθέτη έκδοση, με την προσθήκη κλαρινέτων, φλάουτων και όμποε, που δεν υπήρχαν στην αρχική έκδοση.

Η “Μεγάλη” και η “Μικρή” Συμφωνία του Μότσαρτ είναι τα μοναδικά δύο μινόρε σωζόμενα έργα του. Από τη συμφωνία Νο 40 σώζονται και τα δύο χειρόγραφα, τόσο της πρώτης, όσο και της αναθεωρημένης του σύνθεσης.

 

Στο link που ακολουθεί, μπορείτε να ακούσετε το αριστούργημα του μεγάλου μουσουργού, από την Όπερα της Βιέννης, με Διευθυντή Ορχήστρας τον Nikolaus Harnoncourt. Το μέρη του έργου είναι:

  1. Molto allegro
  2. Andante
  3. Menuetto. Allegretto — Trio
  4. Finale. Allegro assai

https://www.youtube.com/watch?v=2HbMzu1aQW8

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s