Αλλαγές

Τι νόημα έχει να είσαι με κάποιον αν δεν μπορείς να μοιραστείς μαζί του τα πάντα; Αν δε μοιραστείς τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος στις ζωές σας; Οι άνθρωποι δεν είναι μαζί για τα καλά. Στα καλά καλοί είμαστε όλοι. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα; Άλλαξες, σου λέει κάποια στιγμή. Μετά από 5 χρόνια. Από τα 25 πήγες 30, έπεσες στην κρίση, έστησες μια δουλειά και την έχασες κι έκανες οικογένεια. Παιδιά. Άλλαξες. Μα δε θα αλλάξεις; Πόσο νορμάλ θα ήταν να τα έχεις κάνει όλα αυτά και να είσαι ο ίδιος;

Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισε, σου λέει. Μετά από 10 χρόνια. Όταν έχεις κλείσει πια τα 35. Όταν κοιτιέσαι στον καθρέφτη και βλέπεις από μόνος σου πως κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει. Κάτι αρχίζει να χάνεται. Το βλέπεις στις άκρες των ματιών σου. Όταν παραδέχεσαι πια πως ο χρόνος κι ο θάνατος έχουν παρόμοια αγγίγματα.

Άλλαξες. Όταν πέρασες και τα 40 και τα παιδιά σου δε σε βλέπουν πια σα σούπερ ήρωα, αλλά μάλλον σαν κάποιον που προσπαθεί πάρα πολύ και τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνει. Το βλέπεις στις δυνάμεις των δικών σου που τους εγκαταλείπουν σιγά σιγά. Γονείς που αφήνουν τους γονείς τους. Παιδιά που έγιναν γονείς κι ύστερα άφησαν τους δικούς τους γονείς να φύγουν. Το βλέπεις παντού. Ο κόσμος αλλάζει ολόκληρος. Πράγματα που ήταν εκεί και άνθρωποι, και τώρα πια δεν είναι. Άνθρωποι που πέρασαν μια ζωή για να φτιάξουν τη ζωή τους, κι ένας άλλος άνθρωπος σε μια στιγμή τα πήρε όλα μαζί του πέφτοντας πάνω τους με ένα φορτηγό. Γιατί έτσι.

Μαζί για πάντα, έγραφες στις σελίδες των βιβλίων. Πάντα. Πόσο τραβάει αυτό το πάντα; Πάντα το θες να κρατήσει για πάντα, και ποτέ δεν κρατάει, και πάντα κλαις, μα μετά χαίρεσαι που δεν κράτησε τελικά. Γιατί μόνο έτσι έχεις την ευκαιρία να κάνεις και κάτι ακόμα. Η ζωή είναι μικρή σου λένε. Είναι. Είναι; Καμιά φορά μοιάζει ατέλειωτη. Είναι μικρή μα και τόσο μεγάλη. Ανάλογα. Ανάλογα το πώς αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Το χρόνο. Το τι βλέπεις και τι ακούς, και τι αφήνεις να φτάσει σε σένα. Ανάλογα το τι θες, το τι ψάχνεις και τι κυνηγάς. Αναλόγως τις συνθήκες. Τους ανθρώπους γύρω σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που δε σ’ αφήνουν να ζήσεις. Δε σ’ αφήνουν να είσαι αυτό που θες να είσαι. Εκεί που η ζωή στα δίνει όλα κι ύστερα στα παίρνει πίσω. Εκεί μαθαίνεις να ξεχωρίζεις. Εκεί αρχίζεις να βλέπεις καλύτερα. Ποιος είναι για να είναι και ποιος για να φύγει αθόρυβα, όσο αθόρυβα ήρθε. Σου λείπει, λες. Σου λείπει κάτι. Τι; Ανάθεμα κι αν ξέρεις. Μπορεί να τα έχεις όλα και να μη σου φτάνει τίποτα. Ίσως σου λείπει που κάτι χάνεις κάθε φορά που αποκτάς κάτι άλλο.

Ovi_greece_0716_085a.gif

Για να αποκτήσεις εμπειρία, χάνεις και λίγο αθωότητα. Για να αποκτήσεις κρίση, πρέπει να έχεις χάσει, να έχεις κλάψει, να έχεις πάρει λάθος δρόμους. Για να μπορείς να χαρείς τις καλοκαιρινές μπόρες και να μην τρέχεις να κρυφτείς, πρέπει να έχεις χάσει χρόνο. Πρέπει να έχεις αλλάξει, έστω μια φορά. Μα πάντα μπορεί να χαίρεσαι με κάτι που αφήνει αδιάφορα τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα.

Άλλαξες, σου λένε. Βροχές και καλοκαίρια και μπόρες και χειμώνες. Χαίρεσαι με πράγματα απλά, ρευστά κι ασήμαντα που κρατάνε μονάχα στιγμές. Και δεν μπορείς να τη μοιραστείς αυτή τη χαρά. Εσύ άλλαξες ή οι άλλοι; Ή μήπως δεν άλλαξε κανείς, μονάχα ο κόσμος;

 

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s