[Επί χάρτου] Κόκκινη γραμμή

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δημιουργικό και ταυτόχρονα ουσιαστικό, από μια γόνιμη συζήτηση μεταξύ δύο ώριμα σκεπτόμενων ανθρώπων. Ακόμα και μέσα από τη διαφωνία, προκύπτουν τόσα πολλά ενδιαφέροντα συμπεράσματα, που δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά σε εκείνο το πρόσωπο ή εκείνο το “κάτι”, που λειτούργησαν σαν κίνητρο να πάει η σκέψη σου παραπέρα. Φυσικά, πού να καταλάβετε τι εννοώ τώρα; Ε, λοιπόν δεν σκοπεύω να σας εξηγήσω. Θα σας προκαλέσω να σκεφτείτε μόνοι σας, γιατί αυτό είναι και το ζητούμενο.

Ξέρετε, μεγαλώνοντας, έχω καταλήξει, ότι το πιο απλό πράγμα σ’ αυτήν τη ζωή, είναι να ερμηνεύεις τα πάντα μέσα από δύο χρώματα: το άσπρο και το μαύρο. Οι ακραίες και απόλυτες απόψεις έχουν αυτήν την… ευκολία στην τοποθέτησή τους. Ένα στοιχείο του “αμετακίνητου”, που σε βγάζει εύκολα από τη δύσκολη θέση, χωρίς “αν” και “ίσως” στον ενδιάμεσο χώρο. Όχι πως δεν έχει και αυτό τις συνέπειές του. Βεβαιότατα και τις έχει και μάλιστα συχνά, με πολύ μεγάλο κόστος. Αλλά να.. πώς να το πω.. όταν σκέφτεσαι ασπρόμαυρα, ξεμπερδεύεις με όλα πιο γρήγορα, βρε παιδί μου.

Το μεγάλο ζήτημα προκύπτει, με όλους εκείνους που σκέφτονται… χρωματιστά. Με όλους εκείνους που τα “if” της χρωματικής παλέτας του μυαλού τους κατατρώνε την καθημερινότητά τους και την κάνουν πολύπλοκη και βασανιστική. Όχι κι αν δεν ήταν έτσι κι όχι κι αν δεν ήταν αλλιώς… Ζόρικο. Πόσο πιο απλό θα ήταν, να πεις “είναι έτσι” ή “είναι αλλιώς”, χωρίς “ίσως”, παραμέτρους και αηδίες. Καταλήγεις σε εύκολα συμπεράσματα και πέφτεις για ύπνο το αργότερο στις 12 το βράδυ. Και ξεμπερδεύεις. Αυτή η λέξη “παράμετρος”… πόσο μεγάλη παγίδα! Μπορεί να σε ξενυχτήσει μέχρι τα χαράματα κι ακόμα να μην έχεις καταλήξει σε κανένα συμπέρασμα. Μπορεί να σου φάει μέρες, νύχτες, ακόμα και χρόνια. Και όσο μεγαλύτερη είναι η αδυναμία σου ως προς το αντικείμενο που επεξεργάζεται η σκέψη σου και το συναίσθημά σου, τόσο πιο πολύ χρόνο και ψυχή μπορεί να σου ρουφήξει. Αυτή.. η άτιμη η “παράμετρος”… αυτή η ξελογιάστρα Κίρκη. Μπορεί να σε οδηγεί διαρκώς και χωρίς σταματημό σε καινούρια μονοπάτια, γεμάτα πολλαπλές ερμηνείες και ατέρμονες δικαιολογίες, μέχρι να κατρακυλήσεις, να κουτρουβαλιαστείς για τα καλά και μόνο τότε πια – μέσα από τις οδύνες σου – να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι, πως πρέπει να πατήσεις φρένο. Δύσκολο το φρένο όμως, όταν έχεις πιάσει απότομη κατηφόρα. Το μόνο βέβαιο, από τη στιγμή που θα το πατήσεις και μέχρι τη στιγμή που τελικά θα σταματήσεις, θα σε συμπαρασύρει αρκετά μέτρα παρακάτω. Ουπς! Εδώ προκύπτει όμως ένα νέο πρόβλημα – το πρόβλημα με την κόκκινη γραμμή!…

Ovi_greece_003a

Ε, μην μου πείτε τώρα, ότι θέλετε να σας εξηγήσω τι εννοούμε, όταν λέμε “κόκκινη γραμμή”, γιατί δεν θα το κάνω. Google! Και στα γρήγορα μάλιστα, για να προχωρήσουμε παρακάτω. Υπάρχει, επίσης, στο youtube κι εκείνο το τραγουδάκι της Νατάσσας Θεοδωρίδου με τίτλο “Κόκκινη γραμμή”, αλλά αυτό αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση μελέτης “έρωτα”, οπότε μην πάτε ακόμα εκεί – αυτό αφήστε το στο τέλος για χαλάρωση – λέμε τώρα. Κλείνω, λοιπόν, τη διασκεδαστική παρένθεση, για να σας συνεχίσω με το πρόβλημα που προκύπτει, όταν πατήσεις φρένο στην κατηφόρα, χωρίς να έχεις προνοήσει – υπολογίσει, αν, κουτρουβαλώντας, θα προλάβεις να σταματήσεις πριν ξεπεράσεις την “κόκκινη γραμμή” σου ή αν απλώς θα την πατήσεις – άντε και μέχρι εδώ αντέχεται η κατάσταση – ή αν τελικά θα την περάσεις – οπότε, άστα βράστα. Και προσέξτε τώρα… συνήθως λέμε, ότι οι άλλοι πάτησαν την κόκκινη γραμμή μας. Λάθος! Εμείς είμαστε εκείνοι που αφήνουμε λάσκα τα περιθώρια και που δεν πατάμε φρένο την κατάλληλη στιγμή. Επομένως, δεν φταίνε οι άλλοι. Τόσο απλό.

Είναι τόσο απλό, άραγε; Στην πραγματικότητα, όχι. Οι περισσότεροι άνθρωποι – γιατί άνθρωποι είμαστε, που να πάρει – με εξαίρεση εκείνους τους… ασπρόμαυρους που λέγαμε παραπάνω, που συνήθως είναι και προβλέψιμοι, καθώς έχουν πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (εγωιστές, ατομιστές, απόλυτοι, αχάριστοι κλπ. κλπ.) – οι περισσότεροι άνθρωποι λοιπόν, έχουμε τις ευαισθησίες μας, που συνήθως χτίζονται πάνω στις προσωπικές μας εμπειρίες και βιώματα. Κατ’ αυτήν την έννοια, γινόμαστε συμπονετικοί, αλληλέγγυοι, δοτικοί κλπ. με αποτέλεσμα, να αντιμετωπίζουμε και τους άλλους γύρω μας με αντίστοιχους τρόπους. Έτσι, οι όποιες ερμηνείες δίνουμε μέσα μας ως προς τις συμπεριφορές τους, εμπεριέχουν μπόλικη δόση από “αν” και “παραμέτρους”, που μας κάνουν να τραβάμε τα όρια μας (τις λεγόμενες “κόκκινες γραμμές”), συχνά πολύ περισσότερο από το σημείο που και εμείς οι ίδιοι αντέχουμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το καμπανάκι της αφύπνισης – όταν το όχημα βρεθεί σε μια τροχιά με ανεξέλεγκτες ταχύτητες – το καμπανάκι λοιπόν χτυπάει, τη στιγμή που θα χτυπήσει “κόκκινο” και κάποιο πολύ ευαίσθητο δικό μας σημείο, που για τον καθένα μπορεί να είναι διαφορετικό, π.χ. η αχαριστία του άλλου. Προσωπικά, έχω τεράστιο θέμα με την αχαριστία κι ας έχω δώσει και την ψυχή μου πριν, αλλά αυτό τώρα δεν αφορά κανέναν.

Έλεγα λοιπόν, και για να συνοψίσω λίγο και τα παραπάνω, ότι μπορεί να είσαι π.χ. ένας δοτικός άνθρωπος, που γίνεσαι εκείνο το γνωστό “χαλί να τον πατήσουν” και βοηθάς και προσφέρεσαι και μπαίνεις στην τροχιά όλων εκείνων των πολύχρωμων “if” μέσω των οποίων δικαιολογείς στον εαυτό σου τις συμπεριφορές των άλλων, μέχρι να έρθει η στιγμή, που θα νιώσεις, ότι ο άλλος πάτησε την “κόκκινη γραμμή” σου ή… τον κάλλο, όπως αλλιώς λέγεται. Και τότε, τρελαίνεσαι. Και γίνεσαι “κακός”. Και κυνικός. Και ξαφνιάζεις. Κι αναρωτιούνται οι γύρω σου, πώς και γιατί. Συχνά, αναρωτιέσαι κι εσύ ο ίδιος τι γίνεται με τον εαυτό σου. Ε, λοιπόν πάρ ‘τα να μην στα χρωστάω!… Κανείς, μα κανένας άλλος, δεν ευθύνεται για το αχαλίνωτο της δοτικότητάς σου. Μόνο εσύ! Εσύ είσαι εκείνος που αφήνει ελεύθερα στους άλλους τα περιθώρια να σου απομυζούν την ψυχή σου, συχνά μέχρι του σημείου να σου την στύψουν, να σου την στραγγίξουν, ενίοτε και να σου την πετάξουν στο τέλος στον κάλαθο των αχρήστων! Κανείς άλλος! Εσύ είσαι εκείνος, που δεν καθόρισες στους γύρω σου, μέχρι ποιου σημείου μπορούν να σε “εκμεταλλεύονται” και όχι αυτοί. Όταν έρθει λοιπόν η στιγμή να σου πατήσουν την κόκκινη γραμμή ή τον κάλλο ή όπως αλλιώς θες πες το, μην ρίξεις ευθύνες σ’ αυτούς, αλλά μόνο σε σένα. Σε σένα, που δεν φρόντισες να προστατεύσεις επαρκώς τον εαυτό σου και επέτρεψες στους… ασπρόμαυρους, να σου μουντζουρώσουν τα χρώματα των αισθημάτων και των συναισθημάτων σου, των θεωριών και των ιδεών σου, της ατομικής σου ηθικής και αξιών. Από εκεί και μετά, και πάλι δικό σου θέμα πώς θα το χειριστείς. Άλλοι απογοητεύονται με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Άλλοι χάνουν ακόμα περισσότερο χρόνο από τη ζωή τους, αναζητώντας τρόπους να πάρουν εκδίκηση. Άλλοι πάλι απλώς διαγράφουν, αφήνοντας άπλετο χρόνο και χώρο στον εαυτό τους να προετοιμάσει σωστά το επόμενο λάθος του!…

Λίλιαν Μπαντάνη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s