Για τα πρώτα μου Χριστούγεννα χωρίς εσένα

Θα ήθελα μερικές φορές να ήμουν πάλι παιδί. Να γυρίσω πίσω σ’ εκείνη την εποχή που τα πράγματα ήταν πιο απλά. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζαν. Θέλω να μιλήσω για τις σχέσεις με τους ανθρώπους που δεν είναι πια οι ίδιες, για το πως μετά από τριάντα χρόνια κοινής πορείας ξαφνικά ένας άνθρωπος γίνεται ξένος.

Μεγαλώνουμε με το κόστος να βλέπουμε τις αντοχές μας να μικραίνουν. Κάπως έτσι όλα όσα κάποτε μας φαίνονταν ασήμαντα γίνονται ανυπόφορα και χάνουμε ανθρώπους. Διώχνουμε ανθρώπους που κάποτε τους θεωρούσαμε πολύτιμους. Πολύτιμες ξαφνικά είναι οι ανάγκες μας. Όσο και να θέλω δεν μπορώ να δω το λάθος σ’ αυτό. Δεν είναι λάθος οι προτεραιότητες που βάζει ο καθένας ανάλογα με τις αντοχές του. Είναι μόνο που είναι Χριστούγεννα και έχω επιπλέον χρόνο να σκεφτώ όλα όσα τον υπόλοιπο χρόνο κάνω μηχανικά.

Αλλά μου λείπει κι εκείνη. Η παιδική μου φίλη που τη θεωρούσα αδερφή τα 30 από τα 35 μου χρόνια. Το παράδοξο είναι πως δεν έχω μετανιώσει. Και υποθέτω πως μου λείπει η παιδική φίλη που δέν υπάρχει πια. Και για να είμαστε ειλικρινείς ούτε η Τατιάνα που ήξερα υπάρχει πια. Αλλά πάλι δεν ξέρω. Τόσο πολύ αλλάξαμε στ’ αλήθεια ωστε να διαγράφουμε οριστικά σχεδόν όλη μας τη ζωή; Γιατί δυσκολευτήκαμε τόσο να προσαρμοστούμε στις αλλαγές που έφερε ο χρόνος; Πόσο ρεαλιστικό είναι να περιμένεις να περνάει ο χρόνος χωρίς ν’ αφήνει σημάδια; Τι θα γίνει όταν θα έχουμε πια γεράσει και θα είμαστε δέσμιοι των αναμνήσεων; Θα μοιάζουν τότε οι ίδιες αποφάσεις που τώρα φαίνονται γεναίες, σωστές;

Ο Μπρέχτ γράφει:
«Το κομμένο σχοινί μπορείς να το ξαναδέσεις.
θα κρατήσει πάλι, ωστόσο θα’ ναι κομμένο.
Ισως πάλι ν’ ανταμώσουμε, μα εκεί που μ’ άφησες δεν πρόκειται
ποτέ να με ξαναβρείς.»

Ovi_Greece_0043a

Κι όμως κατα βάθος ξέρω πως λέει ψέμματα. Είμαι ακριβώς εκεί που μ’ άφησες. Λίγο πιο μεγάλη, λίγο πιο σοφή, ίσως λίγο πιο λυπημένη αλλά στην καρδιά μου εχεις κατοχυρωμένο τον χώρο σου. Το μυαλό μου σίγουρα διαφωνεί. Και δυστυχώς είμαι πια σε μια ηλικία που ακούω περισσότερο τη φωνή της λογικής. Είμαι ασφαλής έτσι και πληγώνομαι λιγότερο. Επίσης το μυαλό δεν πιστεύει στο για πάντα. Κι έτσι οι αποφάσεις που πήρα φαίνονται ακόμη πιο λογικές.

Αυτά τα Χριστούγεννα, τα πρώτα που θυμάμαι χωρίς εσένα, εύχομαι να γίνω λιγότερο λογική. Κι αν δεν τα καταφέρω μακάρι να τα καταφέρεις εσύ. Εύχομαι να θυμηθώ πως είναι ν’ αγαπάς χωρίς όρους, όχι όμως χωρίς όρια. Και μακάρι να ξαναγίνουμε δυο.

Εγώ κι εσύ. Μαζί όπως πάντα.

Από την Τατιάνα Κοτσώνη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s