Ένα μιλφέιγ με τέσσερα κουτάλια

Άφησα το αυτοκίνητό μου στον σταθμό του ηλεκτρικού και ανέβηκα τρέχοντας τις σκάλες, για να προλάβω το τραίνο. Από αυτήν τη συνάντηση δεν ήθελα να χάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο! 5:20 με το ρολόι στο χέρι και το ραντεβού ήταν για τις 6, στην άλλη μεριά της πόλης. Μια χαρά θα προλάβαινα. Και για να μπω εγώ στον ηλεκτρικό, που ούτε να με πληρώνεις δεν χρησιμοποιώ συγκοινωνίες, σκέψου για τι πρεμούρα μιλάμε.. Επιτέλους, θα ξαναβρισκόμασταν πάλι μετά από πολύ καιρό! Το γεγονός όμως ότι συναντιόμασταν σπάνια, δεν σήμαινε πλέον τίποτα απολύτως. Μια φιλία που ξεκίνησε στο νηπιαγωγείο, τώρα πια – σχεδόν 45 χρόνια μετά – ξαναζούσε μεγάλες στιγμές με τη βοήθεια του facebook.

Αφορμή στάθηκε, μια παλιά φωτογραφία από πάρτυ στα χρόνια του Δημοτικού. Την ανέβασε ένας παλιός συμμαθητής και μέσα σε μια μέρα, είχαμε καταφέρει να βρούμε σχεδόν μια ολόκληρη τάξη! Μα εμείς όμως, γίναμε ένα εντελώς ξεχωριστό κομμάτι.. Στις μεταξύ μας συζητήσεις, οι σχολικές μνήμες αναβίωναν σε εικόνες με κινηματογραφική ζωντάνια… Δυάδες λιλιπούτιων κοριτσιών, πιασμένων από το χεράκι των ώρα της πρωινής προσευχής, στον αυλόγυρο του παλιού σχολείου. Μπλε ποδιές με κατάλευκα γιακαδάκια, κάποια από αυτά χειροποίητα, πλεγμένα με τσιγκελάκι από το χέρι της γιαγιάς, και λαμπερά μακριά μαλλιά, καλοχτενισμένα σε κοτσίδες, κοτσιδάκια και αλογοουρές, από τις οποίες δεν πέταγε ούτε τρίχα! Σαν χθες… Μα και το ρωτάτε; Και βέβαια μακρομαλλούσσες! Αντιπροσωπευτική εικόνα της θηλυκότητας, που κάποτε θα αποκτούσαμε…

Ovi_Greece_0021a

Έτσι αναβιώναμε τις μνήμες του παρελθόντος, μέσα από μια ομαδική συνομιλία που στήσαμε με πολλή αγάπη και φροντίζαμε να την κρατάμε ζωντανή καθημερινά! Η γυμνασιακή ποδιά του Τσεκλένη – η διασημότερη μόδα της τότε εποχής – συνδυασμένη με τη λευκή Ελβιέλα και το χαμηλό σοσόνι, χειμώνα – καλοκαίρι, βρέξει – χιονίσει, είχε ξαναπάρει ζωή μέσα από τις συζητήσεις μας. Και στο σπίτι ο απαραίτητος καβγάς με τη μαμά, λίγο πριν ξεκινήσεις για το σχολείο, ένα αφόρητο επαναλαμβανόμενο μπλα μπλα μπλα, για να φορέσεις κάτι πιο χοντρό κάτω απ’ την ποδιά και να μην κρυώνεις μέσα από το λεπτό της ύφασμα. Ναι, καλά.. στου κουφού την πόρτα!.. Πόσες φορές, δεν πέταξα τη φούστα την τελευταία στιγμή, λίγο πριν κλείσω πίσω μου την εξώπορτα! Σιγά να μην την άφηνα να φουσκώνει κάτω από την ποδιά και να με παχαίνει! Και εκεί, σ’ εκείνη την πολυεπίπεδη αυλή του παλιού ιστορικού κτιρίου της πόλης μας, εκεί που στεγαζόταν το Γυμνάσιό μας, ποδιές και Ελβιέλες, παρόλη την ομοιογένεια, αποκτούσαν ξεχωριστή προσωπικότητα, καθώς αγκάλιαζαν κορίτσια, άλλοτε ξανθά και γαλαζοπράσινα κι άλλοτε καστανά και μελαχρινά. Τόσο όμορφες όλες μας! Τόσο δροσερές! Τόσο ίδιες μέσα στο ίδιο ρούχο, αλλά και τόσο διαφορετικές! Και μετά στο Λύκειο… Κολλητά μπλουτζίν, μπλούζες “νυχτερίδες”, μεγάλες βάτες και περμανάντ. Saturday night fever, Endless love, Grease, Flashdance, Footloose, Dirty Dancing και σαββατιανά παρτάκια σε φιλικά σπίτια, με Foreigner, Air Supply και Lost in Love, κάτω από το ντροπαλό βλέμμα του αγοριού από το άλλο τμήμα, που είχες την ευκαιρία να συναντήσεις στο σπίτι της φίλης σου. Θα σε κοιτούσε, κοκκινίζοντας. Το ίδιο και εσύ. Κι αυτό ήταν όλο. Άντε, το πολύ πολύ να τύχαινε και κανένα φιλί στην “μπουκάλα”, γεγονός που περνούσε στην επικαιρότητα για όλη την επόμενη σχολική εβδομάδα. Και πώς να εμφανιστείς τη Δευτέρα στο σχολείο, μετά από ένα τέτοιο φιλί!…

Ευτυχώς, υπήρχαν πάντα οι φίλες! Βράχοι στο διάλειμμα και πού να σε πλησιάσει ο άλλος. Δυο – δυο, ντροπαλές και βιαστικές, σαν “τα κορίτσια” του Σαββόπουλου, μαζί ακόμα και στην τουαλέτα. Ψουψουψου και μουμουμου και κοίταξε εσύ, αν με κοιτάζει, για να μην πάρει χαμπάρι, ότι τον αναζητώ εγώ με το βλέμμα μου, μέσα στο πλήθος της αυλής. Φίλες! Τεράστιο κεφάλαιο! Πόσα μυστικά! Πόση συμπαράσταση! Πόσα γέλια και κλάματα! Μοιρασμένες χαρές κι απογοητεύσεις. Μοιρασμένες λύπες, αγωνίες και επιτυχίες. Και τώρα να.. στο παρά πέντε να 50ρίσουμε, με δυο παιδιά η καθεμιά, με τόσο διαφορετικές πορείες, ζωές, δουλειές, ωράρια, προβλήματα και υποχρεώσεις, να καταφέρνουμε να ξαναβρισκόμαστε μια στο τόσο, έστω κι αν ζούμε σε διαφορετικές πόλεις. Δεν θα σας μαρτυρήσω, ποια έγινε η πιο ευαίσθητη, η πιο ρομαντική, η πιο αυστηρή, η πιο τρυφερή, η πιο συγκαταβατική, η πιο ορθολογίστρια, η πιο ντροπαλή, η πιο ισορροπίστρια, η πιο εσωστρεφής, η πιο εκδηλωτική.. Μην είστε πια και τόσο αδιάκριτοι! Εξάλλου, είναι όλες παντρεμένες.. Θα σας μαρτυρήσω όμως το πιο αστείο που συμβαίνει μεταξύ μας… καθεμιά για την άλλη είναι “το”… εκείνο “το” μικρό κοριτσάκι του σχολείου, που δεν μεγάλωσε ποτέ! Το Μαράκι, το Ματινάκι, το Χριστινάκι. Τόσο γελοίο!! Τόσο τρυφερό!!.. Μα να!.. έφτασα κιόλας! Τελικά, με τόσες γλυκές σκέψεις, δεν “πόνεσε” καθόλου η διαδρομή με τον ηλεκτρικό! Και ναι, να τες που με περιμένουν…

Αγκαλιές και φιλιά. Τσιρίδες. Όπως τότε, στην αυλή του σχολείου! Ο κόσμος κοιτάζει – ποιος νοιάζεται; Το κινητό χτυπάει – ποιος νοιάζεται; Όλα αναβάλλονται γι αργότερα. Αυτή την καταπληκτική αίσθηση, που κατάφερες το ακατόρθωτο, να βολέψεις παιδιά και υποχρεώσεις, για να μοιραστείς αυτόν τον ελάχιστο, αποκλειστικά δικό σου χρόνο και να ακουμπήσεις την καρδιά σου, να ξαποστάσει για λίγο σε μέρος ασφαλές, μέχρι να την ξαναβγάλεις εκεί έξω στη ζούγκλα της ζήλειας και του ανταγωνισμού, αυτήν την αίσθηση τίποτα δεν πρέπει να τη διακόψει! Τίποτα. Κι εκείνα τα βλέμματα, ζεστά και τρυφερά και τα ειλικρινή φωτεινά χαμόγελα, εκείνα.. σαν τα κοριτσίστικα χαμόγελα των σχολικών μας χρόνων, που ο χρόνος δεν έχει τολμήσει όχι μόνο να αλλοιώσει, αλλά ούτε καν να τα αγγίξει, τίποτα δεν μπορεί να τα αντικαταστήσει. Κι εκείνο το δάχτυλο, που μου κούνησες πρόσφατα για το καλό μου.. πόσο βαθιά ένιωσα στην ψυχή μου την ανησυχία σου! Ούτε ένα εκατοστό δεν θα είχα μετακινηθεί από τη θέση μου, αν δεν είχες γίνει τόσο αυστηρή – ήρθε επιτέλους, η στιγμή να σου το πω, αγαπημένη μου φίλη!..

“Πού λέτε να πάμε; Εδώ! Εδώ! Άντε… μπείτε και καθίστε, να μην χάνουμε χρόνο… να προλάβουμε να τα πούμε όλα!… Σε αυτό το τραπέζι; Καλέ όχι, είναι μεγάλο και δεν θα ακουγόμαστε καλά. Εντάξει, στο μικρότερο τότε. Ok, στο μικρότερο! Τέλεια! Άντε.. οργανωθείτε! Βγάλτε τσιγάρα, χαρτάκια, καπνούς, να παραγγείλουμε! Να τελειώνουμε! Ν’ αρχίσουμε!… περνάει γρήγορα η ώρα, όταν συναντιόμαστε, λες και οι δείκτες του ρολογιού συνωμοτούν εναντίον μας, όπως τότε στα διαλείμματα, που διαρκούσαν πάντα τόσο λίγο.. Εντάξει, λοιπόν, με συνοπτικές διαδικασίες.. ένα φραπέ σκέτο, ένα φραπέ μέτριο με γάλα, μια σοκολάτα και ένα φρέντο!..

Α! παρακαλώ.. και ένα μιλφέιγ! ΕΝΑ.. με 4 κουτάλια!…”

Από την Λίλιαν Μπαντάνη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s