Τα φώτα που σβήνουν

Όσο και να μας βρίζουν οι γείτονες, είμαστε ένας λαός μαθημένος να δουλεύει σκληρά – τουλάχιστον εμείς, οι κοινοί θνητοί. Λίγο πολύ, ολόκληρη η Ελλάδα είναι τουριστικός προορισμός κι είχα την τύχη να ζήσω αρκετά χρόνια σε ένα μικρό νησί, όπου οι άνθρωποι έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής (τον οποίο έχω συναντήσει κι έπειτα σε πολλά άλλα μέρη της χώρας).

Θυμάμαι τη ζωή να κυλάει αργά τη «νεκρή σεζόν», και ήσυχα… Αλλά με τον ερχομό της άνοιξης το νησί ξυπνούσε κι έπιανε τρελές ταχύτητες. Οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι. Να στηθούν τα μαγαζιά, να βαφτούν, να γεμίσουν, να είναι έτοιμο το νησί να δεχτεί τον κόσμο. Τότε λοιπόν, εμείς που δουλεύαμε όλη την τουριστική περίοδο, αστειευόμασταν λέγοντας ότι «πατάμε το κουμπί» και ξεχνάμε όλα τα άλλα.

Θάλασσα μπορεί και να μη βλέπαμε ποτέ, κάποιοι ζούσαν στο νησί και δεν κατάφερναν να κάνουν ούτε ένα μπάνιο. Ο ύπνος και η ξεκούραση ήταν ανέκδοτο… Ξυπνούσαμε μια μέρα, πιάναμε δουλειά… και σταματούσαμε όταν πια το νησί είχε αδειάσει, δυο μήνες ίσως και τρεις (τις καλύτερες εποχές) αργότερα.

Αλλά ήταν κάτι που μας είχε συνήθειο… Και μας αποζημίωνε πάντα. Όλη η δουλειά του καλοκαιριού, όλες οι δεκατετράωρες βάρδιες, όλο αυτό το τρέξιμο δεκάξι, δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, έβγαζε το νεκρό και ήσυχο χειμώνα και κάλυπτε όλα αυτά τα έξοδα που τον υπόλοιπο καιρό δεν μπορούσαν να καλυφθούν. Έκλειναν «τρύπες»…

Όσο το νησί ήταν γεμάτο ζωή απ’ άκρη σ’ άκρη τα καλοκαίρια, τόσο άδειο και καταθλιπτικό ήταν το χειμώνα. Δεν ήταν και τόσο τρομερό όσο ίσως ακούγεται. Αυτή η ησυχία του χειμώνα ήταν μάλλον απαραίτητη, για να κρατηθούν οι ισορροπίες. Κανείς δε σκεφτόταν πανικόβλητος την τρέλα που θα επικρατούσε με τον ερχομό της επόμενης σεζόν. Μάλλον το περιμέναμε όλοι… με ανυπομονησία. Άξιζε τον κόπο, κάθε φορά.

Ovi_Greece_0015a

Και να τώρα, που μπορεί να μην είμαι πια σε νησί, αλλά βλέπω τον ίδιο ρυθμό και στην πόλη, σε άλλη βέβαια χρονική στιγμή. Στις γιορτές. Εορταστικό ωράριο λοιπόν και οι μικρές επιχειρήσεις το βρίσκουν εφιαλτικό. Γιατί κανείς δε θα αποζημιώσει όλους αυτούς τους ανθρώπους για το δεκαπενθήμερο της τρέλας. Συνεχόμενα δωδεκάωρα μέσα σε τέσσερεις τοίχους, σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα φτιαχτή.

Άδεια τα μαγαζιά τις περισσότερες ώρες και τις υπόλοιπες γεμάτα κόσμο που θέλει να ψωνίσει… αλλά δεν μπορεί. Τριγυρίζω στους ίδιους δρόμους της ίδιας γειτονιάς και βλέπω πηγαδάκια να στήνονται στις γωνίες. «Πώς πάει?», «Δεν κινείται τίποτα». Τίποτα… Κι όλος αυτός ο κόπος, όλη αυτή η κούραση δεν αποζημιώνει κανέναν.

Ο κόσμος δεν έχει χρήματα..! Κι όταν προσπαθείς με το λιγότερο δυνατό ποσό να αγοράσεις όλα όσα σου λείπουν, όλα όσα λείπουν από σένα, από τα παιδιά σου, όταν προσπαθείς να πετύχεις το αδιανόητο με χρήματα που δεν πρόκειται να φτάσουν για να τα κάνεις όλα… τις περισσότερες φορές απογοητεύεσαι και δεν αγοράζεις τίποτα. Είμαστε και λίγο ασυμβίβαστοι, βλέπετε… Αλλά με το δίκιο μας κιόλας.

Έτσι οι μέρες που τα μαγαζιά περιμένουν όλο το χρόνο για να δουλέψουν και να βγάλουν κάτι από τα σπασμένα, καταλήγουν κόπος χαμένος και επιπλέον έξοδα (όλοι τρέμουν τη ΔΕΗ και τη θέρμανση!). Τις μέρες αυτές που υποτίθεται θα δουλέψουν καλά για να καλύψουν τα προηγούμενα κενά και την επόμενη κοιλιά που θα ακολουθήσει, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιπλέον λειτουργικά έξοδα στο τέλος και μια κούραση που δεν αξίζει τον κόπο για κανέναν. Γιατί μετά τις γιορτές, ακολουθούν οι εκπτώσεις…

Οι άνθρωποι στις πόλεις αγαπούν και στηρίζουν τις γειτονιές τους. Υπάρχουν ακόμα μικρομάγαζα και μπακαλικάκια με τεφτέρια… Ναι, στην Ελλάδα του 2015 που θα αφήσουμε πίσω μας σε λίγες μέρες! Αλλά υπάρχουν και ολόκληροι δρόμοι που έχουν ερημώσει, με μαγαζιά κλειστά που αμφίβολο είναι αν θα καταφέρουν να ξανανοίξουν.

Δρόμοι που μέχρι πριν από λίγο καιρό έσφυζαν από ζωή, δρόμοι γεμάτοι καταστήματα φωτεινά και πολύχρωμα. Και τώρα τις νύχτες φοβάσαι να περάσεις. Άδειες βιτρίνες, κλειδωμένες πόρτες, σβησμένα φώτα και σκουπίδια που παρασέρνει ο αέρας και δε μαζεύει κανείς. Γιατί να τα μαζέψουν? Δεν περνάει πια άνθρωπος από κει!

Τι μας συμβαίνει τελικά? Ή δε θα δουλεύουμε καθόλου, ή θα δουλεύουμε χωρίς αποτέλεσμα. Και παράλληλα ο χρόνος εξακολουθεί να τρέχει ασταμάτητα. Μαζί και τα έξοδα. Και όλο και περισσότερα φώτα σβήνουν, για πάντα.

Από την Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s