Το “Αλφαβητάρι της Κρίσης” – Γάμα (Γ)

Το “Αλφαβητάρι της Κρίσης” είναι μια σειρά μικρών κειμένων, εμπνευσμένων από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν καθ’ όλη την περίοδο, από την έναρξη της πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να ονομάζεται “Μια εικόνα – 1000 λέξεις”, καθώς ουσιαστικά πρόκειται για μια άμεση καταγραφή συναισθημάτων, όπως αποτυπώθηκαν στο χαρτί, αμέσως μετά από τις πρώτες εντυπώσεις που άφησε μια φωτογραφία. Ας πούμε, ότι είναι τα συναισθήματα ενός… pic of the day. Αν και οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν είναι διαθέσιμες, έχω την προσδοκία, ότι το ίδιο το κείμενο θα βοηθάει τον αναγνώστη να δημιουργεί μόνος του την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του. Τελικά, ας το δούμε σαν ένα… κακόγουστο παιχνίδι.

Λίλιαν Μπαντάνη

Ovi_Greece_0008

Γάμα (Γ)

…όπως γεύση…

Της είχε πει, ότι είχε λαχταρήσει ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης. Πόσο σημαντικό μπορεί να είναι ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης για έναν άνθρωπο; Ασήμαντο ίσως. Για έναν άστεγο όμως; Για κάποιον που ήταν αναγκασμένος να θρέφεται στα συσσίτια; Στην πραγματικότητα, δεν τους έλλειπε το φαγητό. Αντιθέτως, είχαν σχετική αυθονία. “Η γεύση μου λείπει”, της είχε πει κάποια μέρα καθώς συζητούσαν, “όχι το φαγητό”. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι πρωινές της επισκέψεις. Περνούσε πρώτα από τον φούρνο της γειτονιάς της, αγόραζε καμιά 30αριά ζεστά μοσχομυριστά κουλούρια Θεσσαλονίκης και μετά, καρφί για τον ξενώνα, πριν πάει στη δουλειά…

  • Καλημέρα σε όλους!!!
  • Καλώς το, το κορίτσι μας!!! Πάλι μας έφερες κουλούρια;
  • Πάλι, παιδιά. Πάλι!… Θα κεράσετε καφεδάκι;
  • Και το ρωτάς; Έφτασεεεεε!…

Ο γαλλικός άχνιζε μέσα στις κούπες, έπρεπε όμως να τον πιεις πολύ γρήγορα, γιατί ο χώρος ήταν ανοιχτός, οι σόμπες δεν έκαιγαν ποτέ το πρωί και ο καφές κρύωνε αμέσως. Ήταν όλοι τους τόσο περήφανοι, που μπορούσαν να κεράσουν έναν καφέ! Το έβλεπες στα βασανισμένα τους πρόσωπα – καθένας και μια διαφορετική ιστορία, ένα διαφορετικό παρελθόν, ένα απελπιστικά ίδιο παρόν και ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Μοίραζε χαμόγελα σε όλη την αυλή. Ήταν η πηγή της πρωινής τους ενέργειας – το ήξερε. Εκείνα τα πρωινά της χαμόγελα, είχε δεν είχε καλή διάθεση, ήταν δεν ήταν καλά μέσα της, τα ένιωθε σαν χρέος.. σαν μια ηθική υποχρέωση απέναντι σε όλους εκείνους τους απελπισμένους ανθρώπους, που γεύονταν το χαμόγελο πιο αχόρταγα κι από το ίδιο το κουλούρι.

……………………………………………………………………………………………

Η γεύση τους έλλειπε, όχι το φαγητό. Η γεύση της ανθρωπιάς, της χειρονομίας, του χαμόγελου, της έκπληξης, της χαράς και της ικανοποίησης που αισθάνεσαι, όταν κάποιος σε σκέφτεται, σε νοιάζεται και σου το δείχνει. Αυτό τους έλλειπε. Κάποιος να δείχνει ότι τους νοιάζεται. Εκείνο το αλατοπίπερο της ζωής, που όλοι μας έχουμε την ανάγκη του – γιατί όχι και αυτοί;

Από την Λίλιαν Μπαντάνη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s